12-06-10

hier is't ie dan!

Op vrijdag 4 juni was het dus zover, ons superheldje zou ter wereld komen. De avond voordien begonnen de zenuwen stevig op te komen. Toch nog naar de winkel (drank gaan halen voor in de kliniek) en mezelf gaan volstompen in de MacDonalds. 's Avonds nog een stevige portie rijstpap gegeten, want de volgende dag zou ik niks van eten of drinken krijgen. En dan een slapeloze nacht natuurlijk...

Vrijdag waren we dus al in alle vroegte uit ons bed. Tegen 8u stonden we in het ziekenhuis. We stonden normaal vrij vroeg op de operatielijst, maar blijkbaar was er nog e.e.a. tussengekomen. Pas om 12u werd ik dus naar het operatiekwartier gebracht. Het begon al grappig. De verpleegsters slaagden erin het bed tegen een rail aan de muur te rijden, met gevolg dat tegen we met de lift boven waren het bed quasi uiteen viel. Gieren! Die dus een ander bed gaan halen en wij maar gibberen en lachen. Het hielp om de zenuwen wat te verdrijven. Daarna kreeg ventje operatiekledij en konden we daarmee wat dollen, fotootjes trekken en zo. Een beetje later werd mijn infuus gestoken en hops...tegen 13u werd ik in de operatiekamer binnengebracht.Hubbie mocht direct mee binnen en dat vond ik wel fijn, want ik had een helse schrik voor de epidurale verdoving (omdat familie van een collega er verlamd door geraakt is). Hubbie hielp echter enorm mee, hield mijn handen vast en kalmeerde me. Maar toch deed het zetten van die epi me geen deugd. Een paar minuten later was ik volledig verdoofd en ging de gyne met haar assistent aan de slag. En amper enkele minuten later, om 13u20 was ie daar: onze Seppe!! Onbeschrijflijk wat er op dat moment door je heen gaat. Seppe maakte direct een statement van jewelste door te beginnen plassen op het moment dat ie uit mijn buik werd gehaald, héhé. Hij had direct iedereens harten gestolen.

seppe4

Hubbie trok ondertussen volop foto's, terwijl Seppe door de kinderarts werd onderzocht. Seppe woog 3,160 kg en mat 48 cm. De gyne zat er dus helemaal niet ver naast met haar schattingen. Een paar minuutjes later mocht ventje zijn zoontje dan in zijn armen nemen en kwam ie naast mij zitten zodat ik wat mee kon genieten van de eerste gekke bekken van onze knul. Een beetje later gingen ze dan naar de materniteit en werd ik nog dichtgenaaid (duurde precies wel een eeuwigheid). Om 14u mocht ik dan ook eindelijk m'n knulletje in mijn armen nemen, een zalig moment!

De vroedvrouw hielp vervolgens om hem eens aan te leggen voor de borstvoeding en dat lukte direct. Een speciaal gevoel, je voelt je nog eens extra verbonden met je kind. In een later stukje schrijf ik er wel eens wat meer over, want qua borstvoeding verliep het de rest van de week niet zo van een leien dakje, met de nodige babyblues en traantjes tot gevolg, maar we blijven nog wel even volhouden!

Het herstel van de keizersnede viel tegen, ik heb dat echt onderschat. De epi bleef steken tot zondag, om de ergste pijn weg te nemen. Desalniettemin kreeg ik last van naweeën, van het samentrekken van m'n baarmoeder. Hels. Ik durfde niet te veel bijpompen, omdat ik echt ongerust was over het lamme gevoel in vooral mijn rechterbeen. Gyne en vroedvrouwen probeerden me op dat vlak gerust te stellen, dat ik heus wel alle gevoel en beweeglijkheid zou terugkrijgen, maar hun woorden hielpen niet. Dus kreeg ik uiteindelijk via het infuus nog andere pijnstillers bij. Zondagmorgen ging de epi en het infuus er dan uit en twee uurtjes later werd ik uit bed gehaald. Ik vol goede moed maar zeggen dat ik ineens eens onder de douche zou gaan, maar toen de vroedvrouw me naar de badkamer bracht, viel ik bijna flauw van de pijn. Ze moest me echt opvangen. Terug naar bed dus, wel op de rand gaan zitten voor de bloedcirculatie, en eerst wat eten, spieren wat masseren, een Dafalgan forte binnennemen en daarna nog eens op wandel. Dat ging al ietskes beter. En zo ging het dan iedere dag iets beter, maar de pijn blijft wel. Er is een hele buikspier doorgesneden, een snee van zo'n 15 cm!, en nu pas besef ik waarvoor je die buikspieren allemaal nodig hebt :-) De kinesiste zei dat ik er rekening mee moest houden dat ik een 8 weken last kan hebben, pas dan mag ik beginnen om die buikspieren weer wat te trainen. Dus blijven we nog effe met een flabberbuikje rondlopen hé.

Maar alle pijn en vermoeidheid is rap vergeten bij een blik op onze lieve knul.

En nu zijn we sinds gisteren weer thuis en is het wat zoeken naar hoe jezelf te organiseren in functie van hem. Gisteren liepen we effe compleet verloren, maar vandaag gaat het al ietskes beter en zo zal het iedere dag wel wat beter gaan hopelijk. Gek hoe een zeker ouderinstinct het automatisch overneemt.

seppe5

13:35 Gepost in Algemeen | Commentaren (6) |  Facebook

27-05-10

aftellen

'k Heb me voorgenomen van aan niemand te vertellen wanneer de keizersnede is gepland, maar verdikke...da's moeilijk zene! Een aantal mensen weten het, nl. onze ouders. Die hebben emotionele chantage gepleegd en 'k kan hen dat moeilijk kwalijk nemen natuurlijk. Mijn ma zei letterlijk: "als je 't me niet vertelt, ga ik geen nacht meer slapen door de gedachte dat jij misschien op de operatietafel ligt". Tja, wat moet je dan doen hé...de datum maar vertellen. En daardoor weet papa het ook. En dan vonden we het maar eerlijk van het ook tegen ventje zijn ouders te zeggen. Vooral omdat zijn pa nogal reislustig is en door het vrijwilligerswerk dat hij doet (voor een Thaise tempel) de laatste tijd héél vaak korte tripjes naar het buitenland maakt met de monnik. Dus moest ie het wel weten, want anders was het risico groot dat hij er dus gewoon niet zou zijn op de bewuste dag.

En ventje dan...die kan zijn mond niet houden hé. Dus op 't werk vraagt er ene voor wanneer het nu juist is en laps...in plaats van een vaag antwoord te geven, gaf ie ook de datum. Grrrr....maar ook wel schattig natuurlijk, toch een teken dat ie enthousiast is en mee aftelt.

En nu is het dus echt aftellen. Want het zal nu niet lang meer duren. Het kriebelt om hier neer te schrijven van "nog zoveel dagen", maar 'k ga me inhouden :-) 't Is nog voor de verkiezingen van 13 juni, vrij ruim ervoor zelfs. Maar stemmen ga ik dus niet doen, er zal een volmachtje gegeven worden aan 't ventje, de documenten steken al klaar in de map die meegaat in 't kofferke. Oh ja, dat koffertje! Da's ook klaar. 't Is een koffertje en een reistas. In de koffer zitten al mijn spullekes, in de reistas die van ukkie. Veel te veel ingepakt waarschijnlijk, toch voor ukkie. Voor mezelf wist ik het niet goed. Want ga ik al snel terug in mijn oude kleren kunnen of niet? Heb dus een paar nieuwe dingskes gekocht, twee borstvoedingstopjes (één topje en één kleedje), twee gewone bloesjes met knoopjes, een driekwartsjoggingsbroek in maatje medium ('k denk niet dat ik al direct terug in ne small ga geraken) en een pyjama. Ik neem ook nog een zwangerschapslegging mee voor de eerste dagen na de bevalling, daar ga ik zeker inkunnen want die zit nu zelfs nog altijd wat te ruim :-)

En dan heb ik dus ook nog een map gemaakt voor ventje. Helemaal van voor tekst en uitleg over wat hij moet doen na de bevalling...wie verwittigen, tel.nr. van de kaartjes- en suikerbonenman, wat te doen bij de dienst bevolking en de mutualiteit en zo. Een heel stappenplan. En dan nog wat formulieren en documentatie erbij. Hij vroeg me daarnet nog om dat de dag voor de bevalling toch nog eens allemaal door te praten, want hij heeft er wel schrik voor :-) Mannen en administratie, het gaat vaak toch niet samen hé.

Dus we zijn er klaar voor, het is nu echt aftellen. Deze week heb ik me nog niet verveeld. Daar heb ik het USA-fotoboek voor, gisteren bijna 7 uur aan gewerkt en het is nu bijna af! Vandaag een bezoekje van een vriendin, ongelooflijk gezellig. Afgelopen dinsdag weer naar de monitor, was ook allemaal prima in orde. En zo gaan de dagen best wel snel voorbij. Morgen werkt ventje thuis en gaan we onder de middag samen boodschappen doen. En er wacht nog ne strijk en nog een boek dat ik eens wil uitgelezen krijgen. Ja, de tijd passeert wel, maar 't is allemaal op 't gemakske dat ik het hier doe...'t zal nog stresserend genoeg worden de komende tijd :-)

 

ooievaar

20:13 Gepost in Algemeen | Commentaren (9) |  Facebook

22-05-10

eens een dikke-buik-foto

getrokken vandaag, op exact 37 weken zwangerschap...

 

37w

19:02 Gepost in Algemeen | Commentaren (4) |  Facebook

20-05-10

vechten tegen vermoeidheid en verveling

Al een weekje thuis nu en het begint te wennen. In die mate dat de verveling soms al wat begint toe te slaan of toch zo het gevoel van efkes nergens goesting in te hebben. Maar 'k kan er maar beter een beetje van profiteren natuurlijk. Volgende week ga ik me eens grondig aan ons foto-album van onze USA-reis van vorig jaar zetten. Is ook nog een serieus karwei en 't weer zou weer eventjes een paar dagen minder worden, dus ideale moment dan. Nu is 't veel te mooi weer om binnen aan de pc te zitten (ik zit nu op 't terras met de laptop, de foto's staan op onze vaste pc hé).

Vorige week was het toch nog even een stevig gevecht tegen de vermoeidheid. De laatste werkdag had toch zijn weerslag op mij. De troubles achtervolgden me nog in mijn hoofd, met o.m. het gevolg dat ik de nacht van woensdag op donderdag zo goed als niet geslapen heb. Dat was dan al de zoveelste nacht op rij, eigenlijk al 3 à 4 weken aan een stuk dat ik te weinig slaap had gehad en die nacht was echt de druppel. Zat er donderdagmorgen volledig onderdoor, het ging langs geen kanten meer. Effe dus volledig ingestort. En net nu hadden we een afspraak in ons nieuwe huis met de verkoopster om e.e.a. al eens te gaan opmeten. Liep er als een zombie rond en de verkoopster vond het zo leuk dat we er waren ('t is wel een heel lieveke se) dat ze een fles wijn opendeed voor haar en m'n ventje en tja, 't was dus na één uur eer we weer vertrokken. Ben die namiddag dan heel de namiddag in mijn bed gaan liggen. Niet geslapen (dat lukt me nooit overdag), maar wel met m'n oogjes dicht gelegen en gewoon gerust. Dat deed even goed. De vier nachten erop heeft ventje in de zetel beneden geslapen. Zo moest ik al niet naar zijn gesnurk luisteren of mee wakkerschudden van zijn gewoel. Awel, dat heeft dus geholpen. Tegen die laatste nacht sliep ik eindelijk eens quasi een volledige nacht door (op enkele toiletbezoekjes na, dat hindert mij dus wel constant) en was ik volledig opgekikkerd. Ventje slaapt ondertussen al weer boven hoor en het lukt me toch om vrij goed te slapen. Afgelopen nacht slechts 2 x naar 't toilet en dus toch een dikke 6 uur aan één stuk geslapen. Wat kan dat deugd doen zeg.

En ja, 'k weet dat met de komst van ukkie het slapen helemaal hels wordt ;-) Maar 'k heb dus orders gekregen van de gyne om te rusten en niet meer vermoeid te zijn, omdat dat de oorzaak is van het weinige vruchtwater. Maar als je dan niet kan slapen, tja...dan wordt dat dus alleen maar erger hé.

Buiten het rusten ben ik dus ook volop aan het water drinken. Nog iets dat me wel wat moeite kost. Ik ben niet zo'n bewuste water-drinker :-) Op 't werk staat altijd wel een fles op m'n bureau en de ene keer is die op 2 dagen op, de andere keer doe ik er een week mee. 's Morgens wel een grote kom cornflakes met melk, da's ook vocht. Maar die tas koffie 's morgens die ik maar niet kan laten, da's dan niet zo goed. En dan nog te zwijgen van het glas cola onder de middag. En dan 's avonds misschien nog één glaasje water, soms twee of drie (als ventje iets pittigs gemaakt heeft). Dus eigenlijk drink ik te weinig. En wat doe ik nu dus al meer dan een week: 1,5 à 2 liter water bewust drinken. Flesje van 1 liter dat ik dagelijks 2 x vul en probeer over de dag héén uit te drinken. Het lukt goed. De toiletbezoekjes zijn natuurlijk stevig de hoogte in gegaan, maar dat neem ik er maar bij. Alles voor de gezondheid van m'n ukkie. En gezien ukkie hyperactief is in m'n buikje, denk ik dus wel dat het effect heeft :-)

Afgelopen dinsdag weer naar de monitor en daar was toch duidelijk te merken dat kleintje héél actief is, wat een goed teken is wat dat vruchtwater-probleem betreft (hoe minder vruchtwater, hoe minder beweging omdat er geen plaats voor is). Constant blokjes op het scherm die duiden op beweging (en ik voelde dat ook fel), hartslag ging stevig de hoogte in bij elke beweging en tegen 't einde kreeg ik van al dat gefeest in m'n buik nog een harde buik erbij, wat als contractie te zien was op de monitor. Soit, met een positief rapport weer naar huis, volgende dinsdag moeten we weer terug!

En nu dus beetje vechten tegen de verveling. Ik probeer elke dag wat te kuisen, maar moet dat steeds direct bekopen met harde buiken en steken onderin mijn buik. Dus het blijft bij elke dag een uurtje en dan noodgedwongen stoppen. Lange wandelingen zijn ook uit den boze, want resulteren ook in pijn.  's Morgens zijn er 3 afleveringen van Frasier op VT4, da's ook weer een dik uur entertainment. Maar daarmee stopt het dus. Dus lezen, luieren, niksen, wat computeren. En proberen niet naar een vuile keuken of living te kijken :-) En volgende week me dan maar eens aan dat fotoboek zetten :-)

 

 

hangmat

 

16:34 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

12-05-10

het verdict

Gisteren was het zover: het controle-onderzoek waarnaar we reikhalzend uitkeken....zou ukkie gedraaid zijn of niet en zou het dus een keizersnede worden of niet? Ik wist zelf niet zo goed wat te verwachten. De laatste weken voel ik nl. beweging overal in mijn buik, dus niet zozeer enkel geschop naar beneden. En ook de hik voelde ik zowel vanonder, als vanboven als in 't midden. Een grappig gevoel wel die hik hoor, zo dat ritmisch schokken gedurende enkele minuten...Maar verwarrend dus ook, want hoe ligt ukkie nu eigenlijk. Waar ik wel zeker van was, was dat het lijfje rechts lag. Af en toe begint ukkie wat te wroeten en dan tekent dat lijfje zich helemaal af in mijn buik. Ventje zag het van 't weekend (toen we ons laatste weekendje aan zee samen beleefden) zelfs eens recht voor z'n ogen gebeuren, vond ie wel héél bizar ;-) Ik ben het ondertussen al gewoon, héhé.

Maar op controle dus. Eerst even laten weten aan de gyne hoe ik me voel: slecht dus. Oververmoeid, overgestresseerd (troubles op 't werk) en dringend nood aan rust. Dus werd direct het order gegeven om in zwangerschapsverlof te vertrekken. Maar 'k wou zeker nog deze week afwerken (ging dan enkel over gisterennamiddag en vandaag, dus dat viel wel mee). Maar de gyne ging daar niet zo direct mee akkoord...eerst even het onderzoek doen en dan zien.

Dus echo-time! En laps, we zagen het dus al direct bij de eerste beelden: dat koppeke pronkte mooi bovenaan! En de poep dus nog altijd beneden. Lekker lui in stuit dus. Verder alles wel oké, hartje klopte goed, navelstreng is goed doorbloed en ligt dus nergens ingeklemd. Gewicht is nog steeds wat laag, maar zeker niet abnormaal: 2,4 kg, ze schat dat kleintje dus een 3 kg gaat wegen bij de geboorte. Maar toch iets dat niet zo goed is: heb nog amper vruchtwater. Voor haar een duidelijk teken dat ik inderdaad oververmoeid ben, dat is er o.m. de oorzaak van dat ik zo weinig vruchtwater aanmaak. Verplicht op rust dus! En ik moest direct door naar het verloskwartier om daar een half uur aan de monitor te gaan liggen. Als dat goed was, mocht ik nog wel die 1,5 dag gaan werken, maar daarna is 't absoluut gedaan. Resultaten van de monitor waren goed, dus mocht "gelukkig" nog effe naar 't werk. Die 1,5 dag had ik nu nog echt effe nodig om een paar noodzakelijke zaken af te werken en da's nu dus gelukt. Kan dus met een redelijk gerust gemoed in zwangerschapsverlof vertrekken (de troubles moet ik wat proberen achter mij te laten natuurlijk, dat zal wel een paar dagen tijd nodig hebben).

En ja...die stuitligging dus hé. Keizersnede! Maar daar had ik me al lang mee verzoend. Denk dat ik het zelfs moeilijk had gehad, moest kleintje nu toch gedraaid zijn en ik ineens weer me moest gaan voorbereiden op een natuurlijke bevalling af te wachten (en dan misschien over tijd te gaan en zo). Nu weten we dus perfect wanneer ons kleintje gaat geboren worden, en dat heeft toch ook wel wat praktische voordelen eigenlijk :-) Aftellen nu dus! En proberen te rusten....(o jee, da gaat moeilijk zijn...).

 

 

20:07 Gepost in Algemeen | Commentaren (2) |  Facebook

05-05-10

de knoop doorgehakt

Zo, de knoop is definitief doorgehakt. Ik ging wachten tot het volgende gyne-bezoek op 11 mei om te beslissen of ik vanaf 17 mei zou stoppen met werken of toch nog een weekje (of 2) langer zou proberen volhouden. Maar het belabberde gevoel van afgelopen weekend en het feit dat ik me weer een hele week al over en weer sleur van en naar 't werk en met moeite een werkdag doorkom, hebben me de knoop nu al doen doorhakken. Ik kap ermee. Deze week doen we nog uit, volgende week is een hele korte week (maandag had ik al verlof, dinsdagvoormiddag naar de gyne en donderdag en vrijdag zijn feestdagen), dus die anderhalve dag doe ik dan ook nog en dan is 't gedaan. Pas 4 oktober keer ik weer. Een sabbatperiode van 4,5 maanden ;-) Kijk er wel naar uit. Het zal een hectische periode worden, met de baby en de verhuis, het werk kan er in mijn koppeke gewoon effe niet meer bij. So be it. Gelukkig begripvolle reacties op 't werk. Als "baas" (heb wel drie diensten onder me) wordt soms toch wel meer van je verwacht dan gewoon als medewerker...maar soms moet je gewoon echt je menselijke kant tonen en toegeven dat het niet meer gaat hé. Maandje ouderschapsverlof (aansluitend op m'n zwangerschapsverlof) is ook al aangevraagd bij mijn bazen en positief beantwoord. Quasi alle zaken zijn ondertussen overgedragen of op nota gezet. Morgen nog een hele dag vergaderingen, vrijdag ook nog twee en dan mails rondsturen naar de vrijwilligers waarmee ik samenwerk en de vaste relaties. Dinsdagnamiddag dan PC opkuisen (laptop wordt tijdelijk doorgegeven) en bureau uitmesten en dan woensdag start de vervanger (was pas voorzien vanaf 17 mei en dat we twee weken zouden dubbellopen, maar ja). Met hem gewoon alle documentatie doorlopen en wat dingen doorpraten en dan zal hij zijn plan moeten trekken. Hij neemt maar een klein facetje van mijn taken over, dus niet het leiden van de diensten op zich. Voor de rest gaat hij ook een andere zwangere medewerkster vervangen (die pas in juni stopt).

Voilà, een pak van mijn hart. Blij dat die knoop is doorgehakt :-)

Fysiek gaat het dus niet zo superbest. Heb toch al een keer gedacht van...laat het nu maar komen. En heb nog iets meer dan een maand te gaan eigenlijk (tenzij het keizersnede wordt). Mijn hele buik drukt precies mijn maag plat, waardoor ik van 's morgens tot 's avonds last van het zuur heb. Ook de astma blijft wel een probleem. Maar grootste spelbreker is de vermoeidheid. Zelfs na een nachtje slapen, sta ik doodmoe op. En dat in combinatie met mijn drukke job is dus hels hé. De rust overdag zal dus deugd doen :-)

 

 

20:39 Gepost in Algemeen | Commentaren (3) |  Facebook

28-04-10

kwaaltjes, kamertje, kaartjes, knabbeltjes

Al bijna 2 weken geleden dat ik nog iets geschreven heb! Shame on me. Nochtans was er genoeg te vertellen, maar de vermoeidheid begint zijn tol te eisen. Of anders gezegd: de drukke werkdagen eisen zijn tol. Elke avond uitgeput in 't zetelke en vooral geen goesting meer om de laptop erbij te nemen en nog vanalles neer te pennen.

Hoe voel ik me ondertussen?

Mentaal:

- volop in 't koppeke me aan 't voorbereiden op een iets vroegere komst van ons kleintje en dan waarschijnlijk nog via keizersnede. Met beide zaken heb ik ondertussen vrede, het zij zo. Gezondheid van ons beiden staat op de eerste plaats hé.

- zeer veel concentratieproblemen, waarschijnlijk omdat de "deadline" nadert en dat me soms wat doet panikeren. Ben ik er wel klaar voor, om zo'n kleintje te verzorgen, op te voeden. Wat voor impact heeft dat op ons leventje. Het valt zo moeilijk te voorspellen hé. Het slorpt in ieder geval mijn gedachten op en zeker het werk "lijdt" daaronder. Ook al doe ik mijn job graag, ik kan me er niet meer 100% toe aanzetten en daar voel ik me wel schuldig over.Ben dus stevig aan het overwegen om vroeger te stoppen (als de gyneacologe me er al niet toe zou verplichten binnenkort) en een extra maand verlof (via ouderschapsverlof) aan m'n moederschapsrust aan te breien (anders zou ik net voor onze verhuisperikelen weer moeten beginnen werken).

Fysiek:

- veel last van harde buiken na werkdagen op kantoor. Als ik van thuis uit werk heb ik er een pak minder last van. Vorige week na alweer een drukke dag zo eens 2 uur aan een stuk constant harde buiken gehad, dat deed geen deugd...

- veel last van steken onderin mijn buik, zeker bij het wandelen (ook al is het aan een slakkegangetje). Ik vermoed dat dat komt omdat kleintje zo laag al zit. Kiné zei wel dat ik me geen zorgen moet maken, als de steken weer wegebben en dat is tot nu toe gelukkig wel altijd het geval. Ik die hoopte in het begin van m'n zwangerschap om tot het einde te kunnen sportief zijn...tarara. Zelfs een wandeling zit er niet in helaas, het doet gewoon pijn en krijg soms tijdens de korte wandeling (1 km) van het station naar huis 's avonds last van steken én harde buiken.

- ongelooflijk vermoeid 's avonds, voor niks nog energie. In 't weekend voel ik me wel een stukje beter natuurlijk.

- last van m'n allergieën, in die mate dat ik van 't weekend twee nachten achtereen met astma-aanvallen zat. Deed ook geen deugd.

- met de maag iets beter, dankzij de speciale pilletjes die ik kreeg voorgeschreven. Helaas is het doosje morgen op en zal de ellende wel weer beginnen....

But on the positive side...

- ukkiepuk is bijzonder actief in mijn buikje, wat me een gerust gevoel geeft. Maar de stuitligging blijft, kleintje zit graag op zijn/haar gat blijkbaar :-)

- de kinderkamer is vorige week geleverd en het kinderbedje en de commode zijn ondertussen vakkundig ineengezet door hubbie en schoonpapa!! Het is echt supermooi!! (zal wel eens een fotootje trekken en op de blog zetten)

- de kleinste kleertjes zijn gewassen, gestreken en liggen nu klaar om volop in gebruik te nemen :-)

- de ontwerper is volop bezig met de kaartjes. Het eerste ontwerp was nogal teleurstellend, er was blijkbaar niet met ons concept rekening gehouden. Maar een telefoontje vanmiddag verhelderde al veel. Ze wilden gewoon weten welke stijl onze voorkeur wegdroeg en gaan vandaaruit verder werken aan ons concept. Morgen afspraak om het nog eens door te praten

- en als het kaartje vorm heeft gekregen, gaan we verder kiezen wat de bijhorende knabbels moeten worden, en dan is dat ook weer klaar!

Dus hopelijk op tijd klaar tegen de komst van ukkie met kaartjes en knabbels, maar 'k probeer positief te blijven. Zolang kleintje maar besluit van niet nog vroeger te komen natuurlijk :-)

 

19:20 Gepost in Algemeen | Commentaren (2) |  Facebook

15-04-10

laag in stuit

Vanmorgen eindelijk nog eens naar de gyne. Ukkie live gaan bekijken op de echo, joepie!

Eerst effe heel het verhaal van de voorbije weken gedaan (maaglast, rugproblemen, bloeddruk,steken in onderbuik), maar gyne stelde me best wel gerust over alles. Voor m'n maag ook een straffer middeltje voorgeschreven gekregen, oef. In plaats van bij te komen ben ik nl. de voorbije dagen weer afgevallen, omdat ik van de maagpijn (en ontstoken slokdarm) nog amper fastoenlijk kon eten.

Dan de echo dus! Zalig weer. Ukkie was superactief: met de voetjes spelen, duimpje zuigen en dan keihard beginnen geeuwen en tongetje uitsteken. Superschattig gewoonweg! 't Was allemaal goed te zien op het echo-toestel, jammer wel dat de foto's ervan meestal wat vager zijn, maar ja.

Het slechte nieuws was wel dat ukkie nog steeds lui op de poep zit in mijn buik. En 't zit superlaag ook, maar dat had ik wel door, omdat mijn buik gewoon heel laag blijft hangen ook. Ukkie's poepje zit pal op mijn baarmoederhals en heupbeenderen, wat de steken tijdens het wandelen wel kan verklaren. Orders van de gyne zijn nu om het heel rustig aan te doen, want tja, die ligging is natuurlijk niet ideaal. Ik heb ook niet echt veel vruchtwater, wel genoeg om in de noodzakelijke levensbehoeften te voorzien voor ukkie (gelukkig maar), maar niet genoeg om ukkie aan te zetten om nog spontaan te draaien. Doemme. Het kan nog wel gebeuren, maar ze acht de kans zeer klein. Proberen zo veel mogelijk plat in de zetel te liggen, met mijn benen omhoog en ook goed veel water drinken. Het kan misschien helpen. Duimen maar.

Indien ukkie zich niet draait, dan wordt het dus keizersnede en dat is rond 38 weken. Da's dus vroeger dan gepland, maar ja. Jammer dus dat het er dik in zit dat ik vermoedelijk geen natuurlijke bevalling zal kunnen meevallen, maar 'k ga er niet te veel wakker van proberen liggen. Zolang ukkie maar gezond is hé. Voor m'n verlof zou het iets minder gunstig zijn, gezien we half september verhuizen en igv een bevalling op 40 weken zou dat vrij goed uitkomen (mits nog 2 weken verlof aan te breien, zo hoef ik pas een week na de verhuis terug te beginnen). Nu alles dreigt vervroegd te worden, gaat al mijne gewone verlof nog aan m'n zwangerschapsverlof moeten geplakt worden, wat iets minder ideaal is, want dan hou ik dus niks meer over op 2 à 3 daagjes na (en tussen Kerst en Nieuwjaar stond sowieso al ingepland). Maar ja, dan is dat maar zo....'k Ga er gewoon niet over stressen, we zullen wel zien hé. 't Idee dat ik misschien over een 6 weken al mama ben, da's pas een raar idee :-)

20:13 Gepost in Algemeen | Commentaren (2) |  Facebook

08-04-10

drukke vakantie

Na de twee daagjes ziekteverlof volgde nu een weekje vakantie. En wat gebeurt er halverwege dat weekje: ziek!! Grrr....Ik vermoed gewoon een simpele darminfectie door iets verkeerds te eten. Ventje heeft er ook een beetje last van. Reken daar nog wat oververmoeidheid bij door weer véél té véél op één week tijd te willen proppen en het resultaat is: de zetel! Potdorie toch. Hopelijk hoef ik over een paar uurtjes niet meer elke 10 minuten naar de wc te hollen en kan ik toch een beetje voortdoen.

Het werk kruipt hem hier in huis dus in het vrijmaken van de toekomstige tijdelijke kinderkamer. In die kamer, pal naast onze slaapkamer, staat héél de collectie van m'n ventje: strips, comics, pockets enz...In totaal 7 diepe boekenrekken vol (die gevuld lagen van vloer tot plafond). Daarbovenop nog één rek met mijn boeken. De voorbije weken was ik al stelselmatig aan het inpakken in dozen, maar nu ben ik er dus volop ingevlogen. 5 van de 8 rekken zijn nu leeg en afgebroken. In de plaats staan nu allemaal dozen. Pfftt...Een deel van de dozen is ook al boven geraakt naar de zolder, maar het is gewoonweg té veel eigenlijk :-) Nog drie rekken te gaan, daar liggen de zwaardere strips op, dus moet kleinere dozen gaan halen. Die grote dozen kan je met die dingen niet volproppen, dan wegen ze een ton 't stuk precies. Maar allé, het einde komt stilletjesaan in zicht. 't Is dat ik het fysiek wat zwaarder begin te krijgen, dat ik nu echt wel vooruitgang wil maken, over een maand zie ik het mezelf niet meer doen. Ventje is geen held in inpakken, dus die moet het sleurwerk doen. Proberen toch vandaag de leeggemaakte kant eens grondig op te kuisen en dan moeten daar vanavond maar een deel van de dozen tegen. Als er twee kanten van de kamer vrij blijven voor bedje en commode zal ik al blij zijn. 't Is toch maar voor drie maanden.

Drie maanden? Dat verhaal moet ik nog vertellen. We hebben dus een huis gekocht! Het ganse verhaal staat op m'n andere blog. Maar samengevat: we hebben ons een ruime vrijstaande woning in Boortmeerbeek gekocht. Gisteravond werd de compromis ondertekend! De hypothecaire akte zal in de loop van de zomer getekend worden en 4 september hebben we de sleutels. Een paar dringende karweitjes te doen (vast tapijt uit slaapkamer halen en vervangen door laminaat, paar stopcontacten laten bijplaatsen en een beetje schilderen) en dan eind september verhuizen we dus. Er komt dus nog een zware periode aan, maar we wisten dat we daar even door gingen moeten bijten. Moet maar lukken!

Gisteren besefte ventje trouwens dat over een 2-tal maanden ons kleintje eraan komt. Hij dacht dat dat nog wel wat een paar maanden langer zou duren, dus schoot lichtjes in paniek. Héhé. Jaja, de tijd vliegt voorbij.

Gisteren ook sessie 2 van de prénatale kiné, met ventje erbij deze keer. Hij heeft me leren masseren en ook mee wat houdingen moeten oefenen om de pijn van de weeën te verlichten. 't Was wel lachen :-)'t Lachen zal me op die moment van de bevalling waarschijnlijk wel vergaan ;-)

 

 

 

09:22 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

01-04-10

auw die rug

Die eerste sessie prénatale kiné kwam precies net op tijd. Maar echt geholpen voor m'n rugklachten heeft ze niet :-) Sinds dinsdagavond kamp ik met serieuze rugpijn. Was eigenlijk al een paar weken lichtjes aan het sluimeren, maar dinsdag brak het dus helemaal door.Net dan gingen we uit naar een concert in het Sportpaleis. Het was hels zitten daar op die plastieken stoeltjes op de tribune, maar gelukkig maakte het concert (zie m'n andere blog) veel goed.

Woensdag werkte ik dan van thuis uit. 's Morgens eerst naar de kiné dus, voor de eerste sessie. Een beetje algemene uitleg over wat mijn lichaam allemaal meemaakt en wat de kiné dan kan betekenen voor mij. Ontspanningsoefeningen, ademhalingsoefenen en oefeningen om de bekkenbodemspieren te leren ontspannen (belangrijk voor de bevalling) en opspannen (belangrijk voor erna). Ook oefeningen voor de rug. Dus vertelde ik van mijn rugpijn en waar die situeerde. Ze dacht aan het schoppen van het kleintje tegen m'n middenrif, dat kan uitstralen naar de rug of naar de ribben. Dat had ik ook al eens gelezen, dus dacht ik van..mja, misschien wel. Maar kleintje ligt in stuit en schopt naar beneden, dus twijfelde ik toch. Tijdens de kiné voelde m'n rug trouwens beter,daar had dat leuke slangenkussen mee te maken, lag heel comfy.

formfixHeb me er dus ondertussen al maar ééntje besteld, slangenkussen van Babylonia, waar je later een overtrek over kan spannen zodat je een ronde zitpoef hebt. Zal leuk staan in ukkies kamer :-)

Soit, even verder met m'n verhaal. Na de kiné dus thuiswerken en de rugpijn werd ondraaglijk. 'k Voelde mezelf wel belachelijk, want als ik dit al niet kan verdragen, wat dan met echte weeën? Maar ja, tijdens de weeën wordt je niet veronderstelt van te werken en nu was dat wel het geval. Ik kon echter niet aan m'n bureau blijven zitten, de pijn was te erg. Dus dokter gebeld en hij had net consultatie. 'k Ga eigenlijk bij mevrouw den doktoor, maar die was huisbezoeken aan het doen. Dus bij de echtgenoot, beter die dan geen dokter natuurlijk. Urine getest, omdat hij ook eventjes dacht aan een nierontsteking (ik vreesde daarvoor, omdat de pijn zich in mijn flank bevond). Geen nierontsteking, oef. Wel suiker in de urine, dus dat wordt nog efkes onderzocht. Bloeddruk was wel wat aan de hoge kant, dus toch teken dat het misschien eventjes wat kalmer mag. En de rug...een ontstoken spier, vrij hoog. En die pijn straalt dus over heel mijn flank uit. Mag natuurlijk geen ontstekingsremmers nemen, dus platte rust of rondwandelen is de boodschap en zo weinig mogelijk zitten. Een pijnstillertje nemen als het echt niet te houden is, maar voorlopig bijt ik gewoon door. Ziektebriefje voor de rest van de week. En volgende week heb ik vakantie, dus kan ik weer wat op m'n plooien komen. Daarna nog 7weken volhouden en dan start mijn zwangerschapsverlof... Laatste fase gaat dus in!

En de huizenjacht is ook afgerond, daarover in een volgend berichtje wat meer!

17:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

29-03-10

huizenjacht deel 42

Letterlijk deel 42, want we hebben nu al 42 huizen gezien...Pffttt...Even leek de zoektocht voorbij. Voorbije woensdag hét huis gezien, aan een schitterende prijs, héél sterk onder ons max. budget, joepie dus! Helaas...nog drie anderen voor ons hadden hetzelfde idee en alledrie al een optie genomen. Wij waren nummer vier. Je raadt het al...we hebben ernaast gegrepen, kregen zelfs niet de kans om een hoger bod te doen. Beetje dom van die verkopers, laat gewoon al die geïnteresseerden even tegen elkaar opbieden...Niet dus, gewoon direct compromis met de eerste optie-nemers aan de vraagprijs....

Dus nog steeds geen huis en de tijd tikt verder. Woensdag gaan we voor de tweede keer een bepaald huis terug bekijken, hopelijk kunnen dan een paar twijfels weggenomen worden...En donderdag staat huis 43 op de agenda. Voorts is er al een week niets nieuws interessants bijgekomen, dus de mogelijkheden zijn niet vet...

En met de zwangerschap...alles goed! Ons kleintje laat op sommige dagen héél heftig van zich horen, om daarna weer twee daagjes relatieve rust te nemen. Nog steeds in stuit helaas, het geschop zit héél laag en mijn buikje hangt ook echt laag. Ik probeer nu af en toe met mijn bekken hoog te liggen (door er kussens op te leggen), in het zwangerschapsboek staat dat dat een draaiing naar de goeie houding kan stimuleren. Je weet maar nooit natuurlijk.

Ook wel veel last van harde buiken, teken van vermoeidheid. Ik voel me ook wel vermoeid. Zaterdag bv. dagje extra werken, om half 7 thuis en tegen 9 uur lag ik in 't slaap op de zetel. Om 11u mezelf naar boven kunnen slepen en daar verder geslapen tot 7u. En dat van een dagje extra werken. Dus vandaag babbel met de baas om op dat vlak (overuren kloppen) een stevig stapke terug te mogen zetten. Hij begreep het wel. M'n gewoon werk overdag moet nu wel voorrang krijgen en na zo'n vergaderingen ben ik gewoon té vermoeid en moet ik overdag recup nemen. Zo raakt dat werk dus achterop. Ipv 6 vergaderingen 's avonds eind april, werd het nu teruggeschroefd tot 3. De overige drie zullen ze zonder mij moeten doen. En in mei geen vergaderingen meer 's avonds. Die extra rust 's avonds zal welkom zijn.

A.s. woensdag m'n eerste sessie prénatale kiné. Ben wel benieuwd wat dat gaat geven. En woensdag komen ze ook de kinderwagen leveren! Yes!!

Gisteren kregen we ook nog bezoek van vrienden met twee kleine kindjes. Ze hadden superveel spulletjes bij, vooral kleertjes dan. Maar ook een mobieltje voor boven het park en ééntje voor boven de maxicosi te hangen, en een lichte reiswieg voor korte afstanden. Leuk leuk! Stillekesaan raken we nog voorzien van alle noodzakelijke spullekes :-)

 

 

20:45 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

20-03-10

alweer een week voorbij!

28 weken zwanger ondertussen, dus volop het derde trimester ingezet. Nog minder dan 3 maanden en ons ukje is daar. Lichte paniek af en toe, maar ook wel een stevig verlangen naar dat moment hoor. De paniek heeft eerder te maken met de huizenjacht en het feit dat we dus nog steeds onze droomstek niet hebben gevonden. Vorige week was het dus bijna zover, maar een koppel voor ons kaapte het huis voor onze neus weg. Een ander huis stond ons aan, maar de ligging absoluut niet. Té veel beton, te weinig rust, net datgene waarvoor we hier o.a. wegwillen. Gisteren dan een mooi huis op een absolute droomligging bekeken, maar het huis was kleiner dan wat we nu hebben, dus ook geen optie. Het huis van vorige week op die ligging en het was perfect geweest....Vandaag nog maar eens naar drie huizen gaan zien, maar 'k heb er geen goeie hoop in. Het goede nieuws is wel dat we ons budget gerust nog een beetje kunnen verhogen en dat heeft te maken met onze goeie verkoopprijs die we gehaald hebben met ons huis. Gisteren nog eens langs geweest bij onze financieel adviseur met de verkoopcompromis en hij heeft dus alles nog eens herrekend en dat zag er dus goed uit. Weliswaar lenen op 30 jaar, maar dat deert ons niet. We zaten er vijf jaar geleden ook mee in dat we op 20 jaar leenden (en dat kon dan verlengd worden naar 25 jaar) en zie...Na 5 jaar stopt dat alweer. Dus wie weet wat gebeurt er de komende 30 jaar. O.m. zal ventje in die periode erven van zijn ouders en dat verandert dan ook weer heel je situatie...

Gisteren had ik dus een dagje verlof en a.s. maandag ook nog (om nog eens met de notaris te gaan praten). Helaas voelde ik me gisteren ook wel een hele dag belabberd. M'n maag was echt niet in orde, voelde me zo slap als een vod en weer heel emotioneel. Tussen de afspraken door dus platte rust. Deze morgen gaat het al een tikje beter, maar buiten de drie huisbezoek-afspraken, blijf ik ook rustig thuis terwijl ventje zich moe gaat maken in Antwerpen.

Ukkie is gelukkig wel superactief, dus daar maak ik me geen zorgen om. Elke dag is het feest in mijn buik. Het gestamp blijft wel héél laag zitten, dus ukkie zit nog steeds in stuit (bleek bij de laatste echo). 't Zit dus gezellig met zijn poepje naar beneden en als 't trappelt met zijn beentjes is dat dus ook lekker naar beneden en onderaan opzij en niet naar boven. Kopje drukt dan tegen mijn maag aan. Voor mijn maag is dat misschien beter, dat daar niet constant tegen gestampt wordt, maar 'k hoop toch dat ukkie binnen dit en enkele weken besluit van zich goed te gaan leggen, want een keizersnee zou ik echt wel zonde vinden.Maar 't heeft nog alle tijd en zeg nu zelf: zou jij ook 12 weken ondersteboven willen hangen? Ik toch niet ;-)

 

down

 

 

08:26 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

14-03-10

té druk en dus moe

Een helse week achter de rug. Niet alleen waren donderdag en vrijdag razend druk op het werk, ook de huizenjacht was hels de afgelopen week. Maar liefst 10 huizen hebben we gaan bezichtigen, om moedeloos van te worden. Een combinatie van alles, samen met gewoon 6 maanden zwanger zijn natuurlijk, zorgde er donderdag- en vrijdagavond voor dat ik gewoon crashte. Doodop. Nochtans 's nachts goed geslapen (op dinsdagnacht na, toen hele nacht wakker gelegen), maar dan 's morgens toch uitgeput wakker worden, mezelf naar 't werk slepen, me daar volgieten met 2 koppen koffie om dan een hele dag geleefd te worden op 't werk, gevolgd door 's avonds huisbezoeken. Ik zag het tegen vrijdagavond niet meer zitten...De hormonen deden er een schepje bovenop en ventje zag zich dus geconfronteerd met een huilend wrak. Denk dat ik toen 2 uur aan een stuk gehuild en gejammerd heb ;-) Ach ja, ondertussen ben ik er wel weer wat bovenop. Waar een weekend al niet goed voor is hé.

Toch ook goed nieuws te rapen deze week! Donderdagmorgen naar de vroedvrouw op controle! En ventje ging mee, keigoe natuurlijk. Want zo konden we na 't ziekenhuis ineens door naar de bevolkingsdienst voor de officiële erkenning van ventje als papa van ons kleintje (gezien we niet getrouwd zijn), dat kan vanaf 6 maanden zwangerschap en is nodig voor 't kraamgeld en kindergeld en zo.

Het onderzoek dan: ook nu kregen we weer een echo en konden we ons kleintje dus live zien. Zalig gewoonweg. Alles zag er goed uit. Ukkiepuk is mooi gegroeid de voorbije weken, alhoewel de lengte toch iets onder 't gemiddelde zit. Qua gewicht wel oké, da's nu zo'n 900 gram. En die beentjes blijven lang hé ;-) Maar 't ziet er naar uit dat ik geen jumbo-baby ter wereld ga zetten, maar cfr. de vroedvrouw is het belangrijkste dat ukkie gewoon gradueel blijft meegroeien de komende weken. Ikzelf was bij mijn geboorte (én voldragen toen) ook slechts 46 cm en onder de 3 kg, dus die genen zal ik nu gewoon doorgeven zeker?

Jammer genoeg was het echo-toestel bij de vroedvrouw niet zo goed als dat bij de gyne zelf, beelden waren iets minder scherp zodat de foto's ook niet zo veelzeggend zijn.

Dus dan maar een foto van mijn buikje op 27 weken ofte dik 6 maanden zwangerschap!

buikje 27w (6m)buikje 27w (6m)2

 

20:21 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

10-03-10

kilo's vliegen eraan + yes, een kinderkamer!

Het ging lang goed, wat mijn gewicht betreft. De eerste drie maanden leek het nog faliekant de verkeerde richting uit te gaan. Die eerste maanden maar liefst 4 kg bijgekomen. Wat wil je dan ook...ik was nooit misselijk, zolang ik maar voldoende eten in mijn mond stopte en dat van 's morgens tot 's avonds. Begin december was weegschaaldie fase gelukkig voorbij en stabiliseerde de gewichtstoename. Tussen begin december en eind februari nog eens 3 kg bijgekomen, dus mooi 1 kg per maand zoals de boekskes het voorschrijven. En dan de voorbije twee weken...2 kg erbij!! Oh neen!!! Zit dus ineens aan 9 kg. En net nu moet ik weer op controle, dus denk dat ik stevig naar m'n voeten ga krijgen. Nochtans heb ik niks speciaals gedaan, ik eet zelfs minder dan voor m'n zwangerschap. En ukkepuk zal nu toch ook wel geen 2 kg bijgekomen zijn, zou dan wel een monsterke zijn tegen dat hij/zij eruit komt :-) Enfin, 'k ga er niet om gaan diëten hoor, daarvoor is gezondheid van ukkie te belangrijk. Ik vermoed dat de complete sportstop er voor iets tussenzit, dat was nog een manier om calorieën te verbranden natuurlijk...We zullen wel zien hoe het evolueert.

En dan de kinderkamer! Ze is besteld, jeuj!! Zaterdag m'n ma en pa eens aangesproken, want ze hadden beloofd het bedje te financieren. De catalogus laten zien en ze vonden het ook een supermooie kamer. En besloten prompt meer dan een derde van de kamer te financieren. Vervolgens pakte ma de telefoon en belde ze mijn broer om te zeggen dat hij als peter ook maar zoveel moest sponsoren. Daarmee was al meer dan 2/3e van de ganse kamer betaald. Zelf hebben we dan nog het saldo opgelegd. Zondag dus via 't internet de bestelling geplaatst en kreeg vandaag een telefoontje van Dreambaby met de vraag wanneer ik de kamer het liefst geleverd zou zien? Wow, vind ik wel een fijne service! Dus de kamer komt er eind april aan! Dus nog efkes tijd om ruimte te maken om het bedje en de commode te zetten. Hopelijk slaag ik er zelf nog in om die dingen ineen te zetten, ventje heeft op dat vlak twee linkerhanden :-)

kamer

Zo meteen weer effe op pad op huizenjacht, afspraak om 8 uur voor weer een huisje te gaan bezichtigen, huis nr. 23!

 

19:30 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

03-03-10

beetje beginnen plannen

Alweer een druk weekje achter de rug. Ten eerste wat noodzakelijk gedoe omtrent de verkoop van ons huis. Even bij de notaris langs om een compromis te bespreken, en dan ook nog effectief die compromis getekend krijgen met de kopers erbij. Dat laatste is vanmorgen gebeurd, dus een belangrijke stap is gezet. Eind juni volgt de officiële akte. De notaris zei al grappend dat ie zo af en toe wel eens in 't moederhuis moet langsgaan om daar aktes af te handelen. Hij heeft zo de indruk dat vrouwen soms met opzet net een verkoop/aankoop plannen op het moment dat er een kleintje komt, moet ventje alles doen om verhuisd te geraken. Hihi. Best wel een grapjas, die notaris van ons...

En natuurlijk nog steeds op huizenjacht. Zo zijn we zondag in vol stormweer naar een kijkdag van een huis in Duffel geweest. Oh wat zullen die verkopers gevloekt hebben, dat het net gigantisch hard aan het stormen was. Want het huis in kwestie bleek allesbehalve stormbestendig te zijn en heel het terrein rondom stond onder water. Geen kat die dat wil kopen natuurlijk...Of je moest iemand met heel veel geld zijn om heel de boel te laten draineren of zo...Voor de rest was het wel een prachtig huis, maar ja, vochtellende hebben we al genoeg meegemaakt, dus daar kijken we nu wel voor uit...

Zaterdag eens naar een Baby-beurs geweest. Wat een teleurstelling zeg. Er stond amper iets, daar moest je dan 6,5 euro inkom voor betalen. Ze beloofden allerlei goodies, daar hebben we niet echt iets van gezien, behalve baby-eten dat wij nog bbslingniet kunnen gebruiken en dat vervalt begin juni...Zijn we dus echt niks mee. Slechts één interessante stand, die van Babylonia...Allerlei draagsystemen voor je kleintje. Had al bij Lien gelezen dat zij zot is van haar Tricot-Slen en dat kon ik daar dus even uitproberen met een baby-pop. Goh wat voelde dat even raar aan. Ventje kon zijn lach amper inhouden ;-) In ieder geval: het is niks voor mij. Let wel, ik ben absoluut overtuigd van dat draagsysteem! Maar ik ben er veel te onhandig voor. Ik liet die baby-pop al constant vallen, wat moet dat dan met een echt kindje niet geven. Gelukkig hadden ze al hun systemen bij, dus ook de BB-sling en awel...dat lag mij dus 100% en biedt quasi hetzelfde draagcomfort dan de Tricot-Slen. Mezelf dus verwend met die BB-sling (kost dus 50 euro, slik) en nu zit ik al te popelen om dat ding te gebruiken, maar zal nog dik drie maanden moeten wachten :-) Ventje stelde al voor om te oefenen met de kat, maar al die katteharen in die sling lijkt me nu ook niet zo gezond. En denk dat de kat het niet zo leuk zou vinden.

En verder is het nu toch wel concreet beginnen plannen. Zo zitten we natuurlijk met een verhuis in augustus-september, dus wat dan met de kinderkamer tot dan? Kindje moet toch ergens slapen en ik moet wel ergens comfortabel pampertje kunnen verversen en kleertjes kunnen leggen enzo..Dus na twee nachten piekeren vanmorgen een voorstel aan ventje gedaan, waar ie na wat discussie mee akkoord was. Concreet gaan we al een deel van onze zogenaamde "boekenkamer" inpakken in dozen. Die kamer staat dus letterlijk vol met boekenkasten met ...euh...boeken dus en een giga-collectie strips en comics. Eén kant ga ik al volledig inpakken en dan de boekenkasten (eigenlijk gewoon rekken met losse planken) uiteenhalen (die zijn op 2 minuten uiteengehaald). Zo is er één kant vrij voor het bedje en de lage commode (waar het verzorgingskussen op komt te liggen). Eén boekenrekje blijft staan om dan de kleertjes op te leggen. Die kamer is pal naast onze slaapkamer, dus moest het toch nodig zijn, kan het bedje evt. ook wel naar onze kamer verhuizen, maar we gaan toch proberen om kleintje direct in zijn eigen kamer te laten slapen. Ben alweer een heel stuk geruster nu se ;-)

En nu eens dringend beginnen werk maken van het ontwerp van geboortekaartje!

 

 

20:07 Gepost in Algemeen | Commentaren (2) |  Facebook

24-02-10

auw en piep

Gezondheidsgewijs begin ik stevig last te krijgen van wat kwaaltjes. Op zich hebben ze niet veel met mijn zwangerschap te maken, allé ja, de maagproblemen misschien wel. Maar 't zijn kwalen die ik anders ook heb of in deze periode zou hebben.

Ten eerste m'n longen. Vorig jaar 5 maand lopen hoesten en piepen alvorens de dokter erachter kwam (na ettelijke onderzoeken en o.m. een echo van mijn schildklier) dat ik met een stevige allergie op mijn luchtwegen zit. De bloedtest wees uit dat ik allergisch ben aan zowat alles dat uitkomt in de natuur van januari tot augustus. 'k Mag me nu dus gelukkig prijzen dat de winter zo lang heeft aangehouden en de symptomen dus nu pas eind februari weer stevig opduiken. Hoesten, kriebelende keel en een piepende ademhaling met momenten. Na een trap oplopen moet ik soms vijf minuten terug op adem komen. Pfftt...

Ten tweede mijn maag: vier jaar geleden werd via een gastroscopie ontdekt dat ik een maagbreukje heb. Scheurtje aan m'n middenrif ter hoogte van waar de slokdarm de maag bereikt. Symptomen zijn natuurlijk mega-reflux en soms ook stekende maagpijn. Te veel eten is sowieso om problemen vragen.

Van m'n maag had ik dus sowieso ook al last, voor m'n zwangerschap. Maar een groeiend kind in je buik duwt dus tegen je maag en dat zal de komende weken alleen nog maar erger worden, tot aan 8 maand ongeveer en kindje weer naar beneden begint te zakken. De laatste dagen hield ik het dus niet meer uit van de pijn. Gisterenmiddag zelfs van m'n werk naar de apotheek gehold voor Gaviscon, gewoon om de dag verder door te kunnen komen.

Vandaag van thuis uit werken en vanmorgen in paniek de dokter gebeld. Ik mocht gelukkig er even tussen, ze werkte deze voormiddag op afspraak. Helaas geen goed nieuws. Voor beide kwalen kan ik niets innemen, net omdat ik zwanger ben. Voor mijn longen is elk anti-allergiemiddel gevaarlijk voor het kindje en een puffer om al minstens m'n ademhaling wat op peil te brengen is ook niet toegelaten. Blijven hoesten en sukkelen dus. Mag wel vlierbessnoepjes nemen om de prikkel in mijn keel wat te verlichten, wat hopelijk dan het hoesten ook wat tegenhoudt. Dat direct gaan halen in de apotheek en het helpt inderdaad wel een beetje.

Voor m'n maag moet ik me blijven beroepen op Gaviscon, maar mag er nu ook Riopan (iets gelijkaardigs) bijnemen om het maagzuur wat te temperen. En voorts mijn maaltijden verder opdelen in kleine stukjes, zodat ik geen grote hoeveelheden tegelijk eet. En dus pijnlijden tot na de bevalling...Daarna mag ik wel wat straffers beginnen nemen, wat wel combineerbaar zou zijn met borstvoeding.

Pfew...ach ja, gezondheid van beebje gaat voor alles, dus we bijten door hé.

Ook goed nieuws te rapen: we hebben een bod op ons huis, en dan nog aan de vraagprijs! Morgenvroeg trek ik even naar de notaris om een compromistekst te bespreken en wat praktische details en dan volgende week wordt de compromis getekend (ofwel onderhands ofwel ineens bij de notaris, de kopers kiezen dezelfde notaris dus waarschijnlijk gaan we de compromis ook al maar daar doen, biedt voor beide partijen wat meer garantie). Nu zelf nog een huis vinden, maar heb er een goed gevoel bij dat dat ook wel zal lukken....Spannend spannend spannend!!

 

 

 

16:20 Gepost in Algemeen | Commentaren (2) |  Facebook

21-02-10

persoonlijke wekker

24 weken zwanger en ons kleintje begint zich meer en meer te roeren in mijn buikje. Oké, ik voel hem al weken af en toe schoppen, maar de voorbije twee ochtenden had ik echt wel een persoonlijke wekker in mijn buik. Gisteren om half 8 begon ukje vrolijk heen en weer te schoppen en op een bepaald moment waren het een stuk of  schopjes kort achtereen, alsof kleintje aan de deur stond te bonken om me uit mijn bed te krijgen. Echt grappig. Vanmorgen al om 7u hetzelfde scenario, stampen en duwen om me toch maar uit mijn bed te krijgen. Alsof de boodschap is: "allé mama, sta nu eens op en begin maar wat rond te hossen opdat ik lekker een dutje kan gaan doen". Zot kindje ;-)De literatuur is wel unaniem: de momenten dat jij als mama actief bezig bent, wordt je kleintje zalig in 't slaap gewiegd. De momenten dat je zelf wil rusten, wil je kleintje volop beginnen rollebollen. Ik hoop toch wel dat kleintje na de geboorte een beetje van mijn eigen ritme overneemt, hihi.

Gisteren in een nieuw boek begonnen: "Baby en kind". Over de eerste minuutjes van dat nieuwe leventje totdat je kleintje 4 jaar wordt. Heb nog veel te leren ;-)

 

babykind

12:10 Gepost in Algemeen | Commentaren (2) |  Facebook

20-02-10

kinderwagen kiezen

Afgelopen donderdag dagje verlof en ventje ook, dus samen naar Roosendaal met schoonmama erbij. Doel van de dag: een kinderwagen kiezen! Niet zo simpel als het lijkt hoor. Eerst was het weken studeren wat we nu eigenlijk nodig hadden. Dat blijkt redelijk wat te zijn. Gelukkig hebben de meeste winkels nu combi-kinderwagens: onderstel waarop zowel een draagwieg, maxi-cosi en een buggy kunnen gemonteerd worden. Want die drie heb je dus nodig. En dan heb je dus nog giga-veel keuze tussen allerlei merken en modellen. Op het forum al gelezen dat je ook nog moet zien dat het onderstel opklapbaar genoeg is om in de koffer van je auto te passen. Een gouden tip, zo bleek. Want we hadden dus de Quinny Speedy op het oog. Qua prijs al redelijk heftig, maar schoonouders betalen (wij superblij!!), maar we wilden ze ook niet overdreven veel op kosten jagen natuurlijk. De Quinny zat zowat in het midden tussen goedkoop en duur. Maar toen ik de verkoopster vroeg of we hem in onze auto mochten passen en ze vroeg wat voor auto we hadden, zag ik al direct aan haar gezicht dat het er niet goed uitzag...oei. Samen naar de auto en inderdaad...raakte er langs geen kanten in. Op zoek naar een ander model dus. De goedkopere modellen bleken allemaal mastodonten te zijn, op de Quinny Senzz na, maar die is dan weer totaal ongeschikt om met ukkie in het park te gaan joggen of wandelen (wat toch wel mijn plan is om terug fit te worden). Zwak en onstabieler onderstel en banden die niet veel aankunnen....Niets voor ons dus. Dus werd het duurder...Het eerste model dat effectief in de auto paste, kostte al direct een 1000 euro...Maar dan is er nog de Joolz Day. Die hadden we bij een eerder bezoek al eens uitgetest in de winkel en die kinderwagen bolt dus echt goed en is best wel mooi van design (voor ons wel van ondergeschikt belang). Ook net hoog genoeg om ook voor ventje aangenaam om duwen te zijn (meestal zijn die dingen vrij laag, en ventje is best wel een lange zwiep). En wat bleek: de Joolz Day klapt dus héél compact dicht. Wel een beetje een lastige techniek, dus dat wordt wat oefenen in het begin. Qua prijs zat ie tussen de Quinny Speedy en dat model van 1000 euro, maar we kregen wel 2 dure attributen gratis: de maxi-cosi (139 euro) die ook als autostoel kan dienen de eerste maanden, en de voetenzak (89 euro). En nog leuker: omdat schoonmama hem voor ons kocht, kregen we ook nog een supermooie gigantische teddybeer cadeau. Een soort van vriendenactie die ze deden. Iedereen content dus! En in april komen ze de kinderwagen nog gratis leveren tot in België ook. Mooi mooi!!

 

joolz

18:21 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

14-02-10

ontploft!

buikjeDe voorbije week lijk ik wel ontploft te zijn. Mijn buikomvang lijkt in omvang verdubbeld. De gyne had dus gelijk toen ze vorige week zei dat het vanaf nu wel effe snel zou gaan. Vooral vrijdagavond stond heel mijn buik stevig opgespannen. Mezelf eens grondig in de spiegel bekeken en jawadde....'t is enorm geworden! Raar maar waar: 'k vind het wel leuk hoor. Nu voel ik me nog meer zwanger. Maar ik hoop toch ook wel dat ik vanaf nu niet elke week in omvang verdubbel, zou nie goe komen dan.

Afgelopen vrijdag was ik trouwens exact 5 maanden zwanger, als je terugrekent vanaf 12 juni, m'n vermoedelijke bevallingsdatum. In weken ben ik nu 23 weken ver, dus iets meer dan 5 maanden. Nog 4 maanden te gaan, waarvan ik nog 15 weken moet werken. Maar ben wel aan het plannen om in april of mei een weekje rustvakantie te nemen, heb er nood aan. Het is dan ook verschrikkelijk druk op 't werk en met momenten lijk ik er onderdoor te gaan. Probeer voldoende uurtjes recup tussendoor te nemen (met het wekelijkse avondwerk heb ik altijd wel wat uren over), maar bv. donderdag toch wel echt gecrashed en in de namiddag met barstende hoofdpijn naar huis getrokken en enkele uurtjes in bed gaan liggen. Proberen volhouden, maar 't gaat me dus echt niet af.

De verkoop van ons huis is ondertussen in volle gang geschoten. Na een weekje op Immoweb hebben er echter nog maar 2 particulieren gebeld en 8 makelaarskantoren. Dus zo schitterend loopt het niet. Die 2 particulieren hebben we gisteren over de vloer gehad en we kwamen er zelf direct achter dat een huis verkopen not our cup of tea is...Vooral ventje ratelt er op los en vertelt dan dingen die hij beter niet zegt. Maar ik heb ook die neiging. Niet simpel dus. En extra stress die we momenteel eigenlijk toch kunnen missen. 's Avonds kwam dan één van de makelaars langs. Eéntje mocht er dus binnen, nl. degene waar we jaren geleden zelf dit huis bij gekocht hebben en dat kantoor geniet dus wel ons volle vertrouwen. Na een lange babbel van bijna 2 uur hebben we de knoop doorgehakt en hun ons dossier toevertrouwd. Dat zij het maar verkopen, kunnen wij onze energie steken in een nieuwe stek zoeken en de komst van ons kleintje voorbereiden. Vooral voor ventje was het een zware last die van zijn schouders viel. Hij had het nooit echt laten merken, dat het zo'n zware last was om te torsen, maar eenmaal het contract getekend was hij zichtbaar opgelucht. En die commissie: ach ja. De prijs is nu even verhoogd, om de commissie te dekken, en anders hebben we een beetje minder hé.

Het sporten geef ik stilletjesaan ook op. Zeker deze week, met het uitdijen van mijn buikje, had ik totaal geen zin en energie ervoor. Dinsdag wel gaan aquagymmen (prenatale) (héél leuk). Vrijdag naar de fitness, maar het spinnen niet meegedaan. Wel even aan de kant op zo'n fiets gekropen en 25 minuutjes al zittend meegedaan, maar zelfs dat viel me zwaar. Daarna nog een kwartiertje op de treadwalker gewandeld en toen was m'n bobijntje uit. Straks ga ik met ventje terug naar de fitness, maar 'k beperk me tot de treadwalker...goed stevig doorwandelen op weerstand. Niet hetzelfde als lopen, maar dat zie ik helemaal niet meer zitten. Heb ook elke dag wel eens last van harde buiken, een teken dat het wat rustiger mag...en dat ga ik dan ook maar respecteren!

 

08:52 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

07-02-10

20 weken-echo!

Donderdag was het eindelijk zo ver: de 20-weken-echo! Oké, 'k was al wel 21w5d ver, maar blijkbaar noemen ze in de volksmond die echo zo, omdat hij pas kan gebeuren vanaf 20 weken. De structuurecho dus: zijn de belangrijkste orgaantjes gevormd en doen ze hun werk, heeft ukje wel 10 vingertjes en 10 teentjes, is er geen open ruggetje en geen hazelipje, zijn de hersenen volledig gevormd en is de schedelbasis goed gesloten. Allemaal vragen die beantwoord werden en alles was dus dik in orde! Wij ongelooflijk opgelucht natuurlijk! Wat we ook te zien kregen: ukje heeft heel lange beentjes! In 't begin lag ukje weer ineengekruld in mijn buikje, maar door de druk van het echo-toestel werd ukje wakkergemaakt en begon hij/zij lekker te bewegen en rek- en strekoefeningen te doen in mijn buikje, live tijdens de echo :-) En toen werden de beentjes effe helemaal gestrekt en jawadde...lang! De gyneacologe moest echt wel lachen met onze reactie. Ventje zei van "oké, 't is er duidelijk eentje van mij", hihi. Kan ook moeilijk anders, want de mama heeft maar prutsbeentjes, haha.

Lengte is nu een kleine 26cm en ukje weegt 400 gram ongeveer. De komende week gaat dat gewicht zowat verdubbelen blijkbaar. Ik ben nu in de fase dat ukje een stevige groeistoot gaat doormaken en dat zal ook uit mijn buikje af te leiden zijn. Gyne waarschuwde me dat ik wel wat in omvang zou kunnen toenemen de komende weken. Vanaf de 6e maand stabiliseert zich dat blijkbaar dan weer. Ben benieuwd ;-)

 

16:04 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

31-01-10

going crazy

De weken vliegen voorbij. Aan dit tempo zal juni er sneller zijn dan gedacht en er is nog zo veel te doen! Begin een beetje gestresseerd te geraken...

Zo waren we gisteren eens in de Baby 2000 om te kijken naar kinderwagens. We werden er horendol van...Te veel keuze, maar dan heb je nog wagens met een reiswieg, met een maxi-cosi, met een zitbuggy. Dan bestaan er nog van die plooibuggy's, goochelen ze met maxi-cosi's die je als autostoel kan gebruiken, maar dan zie je ook nog vaste autostoelen...We kwamen dus ongelooflijk verward weer buiten, want wat heb je nu in godsnaam juist nodig als er zo'n klein boeleke je leven komt verrijken...'s Avonds de vraag maar eens op het forum gesteld en daar kwamen dan gelukkig toch al wat verhelderende antwoorden op. Oef :-) Binnenkort eens terug naar de Babydump in Nederland, daar zijn ze toch net een fractie goedkoper en krijg je meestal de maxi-cosi er gratis bij, dus da's mooi meegenomen.Schoonmama gaat dan waarschijnlijk ook mee, hopelijk sponsort ze een beetje, hihi.

En dan is er nog de geboortelijst, geboortekaartje, suikerbonen, ....We weten nog wat doen de komende weken. Volgende week gelukkig twee halve daagjes verlof (o.m. voor een bezoek aan de gyne voor de grote 20-weken-echo) en dan ga ik eens een baby-uitzet-lijstje maken en zien wat we zelf kopen, wat we van een vriendin kunnen overnemen en wat we tenslotte op de lijst gaan plaatsen...

En buiten het baby-plannen, zijn we ook nog volop bezig met de huizenjacht. Ons huis staat nu eindelijk te koop en vanmorgen zijn we naar huis nr 14 gaan zien, dat was het 8e huis op één week tijd. Helaas geen enkel goei ertussen. Tot nu toe blijft huis nr 3 onze voorkeur wegdragen, maar daar zijn toch ook een paar kleine nadelen aan verbonden...Nog een beetje blijven zoeken dus.

Ondertussen raakte het thuis een beetje verwaarloosd qua huishouden. Dus na de sportochtend en huizenjacht, vloog ik er deze namiddag hier in. Maar blijkbaar heb ik toch niet meer de energie van een paar maanden geleden, want ben rond 16u compleet gecrashed. Na de fysieke crash kwam dan ook nog de mentale crash, het werd me efkes allemaal te veel. Een fikse huilbui en een uurtje platliggen en vervolgens een simpel maar lekker avondmaal klaargemaakt door ventje, boden gelukkig soelaas.... In 't vervolg toch iets rustigers aan doen en proberen van elke avond een klein beetje te doen of zo...

 

 

 

20:49 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

23-01-10

halfweg!

Vandaag exact 20 weken zwanger en gezien een zwangerschap officieel 40 weken duurt, ben ik dus exact halverwege! Vanaf nu kan het aftellen beginnen :-) Als je goed rekent, ben je in feite dus meer dan 9 maanden zwanger. Want pas volgende week zit ik op nog 4,5 maanden weg van mijn voorziene bevaldatum. Dat maakt het rekenen toch wel allemaal wat verwarrend. De ene rekent in weken, de andere in maanden. Voor alle officiële toestanden moet je met de maanden rekenen, dus veiligheidshalve reken ik dan vanaf 12 juni gewoon per maand terug. Op 12 februari ben ik dus 5 maanden ver en kan ik in eerste klasse op de trein gaan zitten. Daar ga ik zeker gebruik van maken, zeker als er weer zo'n wrak komt aangereden met 3 wagons ipv een dubbeldekker met 10 wagons! :-)Op 12 maart ben ik 6 maand ver en kunnen we het kraamgeld aanvragen, wat zal gebruikt worden voor een kinderwagen e.d.

Deze week had ik een dagje vrij op woensdag en ben ik me eens wat gaan informeren bij het ziekenfonds over hoe en wat. Toch weer wat bijgeleerd daar. Ook dat ze leuke cadeaus geven als je een kindje krijgt, dient die bijdrage toch eens voor iets ;-) En dan een suikerbonenwinkel binnengewandeld en daar een leuke babbel gehad. Voor de druk van de kaartjes zorgen ze ook, dus da's handig. We hebben al een idee in ons hoofd voor het kaartje, voor de suikerboontjes nog niets, maar daar gaan ze ons dan bij helpen (iets dat dan past bij het kaartje, zodat het een beetje een geheel vormt). In februari ga ik alles eens op papier zetten en ermee naar schoonpapa die de tekening voor het kaartje zal maken. En daarna met dat ontwerp naar de suikerbonenwinkel voor een proefdruk en uitwerken van idee voor de suikerboontjes. Wordt leuk!

En nu nog eens naar een huis gaan zien, want bovenop een kindje kopen, gaan we ook ons eigen huis verkopen en een nieuw huis kopen...maar dat laatste moeten we dus nog vinden. De huizenjacht is volop bezig. Dit wordt nu het 7e huis dat we gaan bekijken...

 

De foto: mijn buikje op 20 weken nu, nog niet superspectaculair hé.

decoration

 

14:19 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

19-01-10

ambiance in de buik!

Even wat tijd over gegaan sedert mijn laatste berichtje. Het was een beetje druk, zowel werk als privé. Maar alles gaat goed. Ukkie begint zich meer en meer te laten voelen, de ene dag al wat meer dan de andere. Gisteren was het volop party in mijn buik. Tijdens de teamvergadering 's morgens begon het feestje: lekker gewoel in mijn buikje, vlindertjes, plofjes en nu en dan een stampje. Jawadde. Denk dat ukkie lekker naar voor in mijn buikje was gekropen om zich te laten horen. Op een bepaald moment begon hij/zij wel stevig te stampen op mijn blaas. Dat gaf een heel gek gevoel, het kriebelde echt, en het gevolg was wel dat ik op korte tijd drie keer naar 't toilet moest spurten om een plasje te doen. Mijn collega's vonden het alleszins hilarisch!

Zaterdagnacht heb ik voor het eerst eens een harde buik gehad. Ik kon me er niet veel bij voorstellen, maar nu ik het zelf heb gehad, wist ik  direct van "ah ja, da's dus een harde buik". Ik lag in bed en werd wakker omdat ik natuurlijk nog eens een plasje moest doen en plots voelde ik een heel harde zone aan de rechterkant van mijn buik. Het deed wel even pijn, maar eenmaal naar 't toilet geweest en me rustig weer gelegd, ebde het gevoel weer weg. De volgende dag had ik plots wel iets meer buikje, dus ik vermoed dat ukkie zich zaterdagnacht eindelijk wat is beginnen uitrekken en niet meer in een klein bolletje gekruld ligt. Ik heb, naar eigen aanvoelen, nu toch ineens wel veel meer buik tov zaterdag.
Momenteel, als ik dit schrijf, is het feestje in mijn buik weer begonnen. Alsof ukkie weet dat ik over hem bezig ben, héhé. Heb ook wel weer wat last van steken in mijn onderbuik, de baarmoeder die weer wat gerokken wordt. Is normaal natuurlijk hé, kleintje groeit gelijk zot dezer dagen!

De spinning gisteravond vond ukkie trouwens ook niet zo leuk. Vrijdagavond was ik ook gaan spinnen, en toen gaf ukkie geen kik. Maar gisteren stond ofwel de muziek ofwel de inspanning hem niet aan. Na 45 min voelde ik toch wel wat steken en gestomp en ben ik dus maar gestopt. Na een lekker ontspannende douche was alles weer rustig.
Morgen probeer ik nog eens te lopen, lekker in de buitenlucht. Is ook alweer een week geleden dat ik nog eens heb proberen lopen. Ik probeer het toch nog een maandje vol te houden, we zien wel...

17:02 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

06-01-10

jeuj, we weten het!!

Maandag stond alweer de derde controle in het ziekenhuis op de agenda. Terwijl de eerste weken naar aanloop naar de echo van 30 november tergend traag verliepen, verliepen de voorbije weken opvallend vlot. Ineens was het al zo ver en mocht ik weer gaan! En dit keer kon ventje er wel bij zijn. Eerst direct goed nieuws: uitslag tripel-test was goed gebleken. Kans op Down is gedaald van 1 kans op 200 naar 1 kans op 4800. Pfew...Goed genoeg voor haar om geen verdere onderzoeken meer te bevelen. Het blijft natuurlijk nog altijd een kans, maar dat zullen verdere onderzoeken ook altijd zo aangeven, zodat het toch uiteindelijk afwachten blijft tot op de dag van de bevalling. Maar 'k maak me er geen zorgen in, we zien wel. Ook rest van m'n bloedwaarden waren oké en m'n bloeddruk was nu eindelijk ook weer goed. En dan de vraag: willen jullie het geslacht weten? Tuurlijk wilden we dat. Dus werd er weer een echo gemaakt, jippie!! En daar zagen we ons ukje liggen in een superingewikkelde lenige yoga-houding. Helemaal ineengekruld met de beentjes dan tot achter zijn hoofdje opgetrokken. Jawadde. Het verklaart wel waarom m'n buikje de laatste twee weken niet zo superhard gegroeid is in vergelijking met m'n collega (die ipv een week al een maand verder lijkt dan ik). Bij haar ligt het kleintje lekker uitgestrekt verticaal in haar buik. En bij mij is het dus een klein bolletje dat zich diep in mijn onderbuik heeft genesteld en daar de warmte zoekt. Een koukleumpje net zoals ik dus :-) Maar....ukje gaf wel het geslacht prijs en mama had gelijk! :-) Papa wou het dus eerst niet geloven en vroeg nogmaals bevestiging. Gyne moest daar wel mee lachen. Zij zei dat in haar ervaring quasi altijd de mama's gelijk hebben :-)

Het opmeten van de lengte lukte door zijn houding niet zo goed. Ze heeft een dwarse lijn getrokken op de echo-foto, die gaf 8,7 cm aan. Thuis dan met een touwtje dan effectief eens van kruin tot stuit opgemeten via de ruggegraat (dat kon ze nl. niet met het echo-toestel) en dan kwamen we aan 16,3 cm, zo opgekruld ligt hij/zij dus :-) Met de beentjes erbij is dat dus zo'n dikke 22 cm, kan al tellen hé. Benieuwd wanneer ukje zich gaat uitrekken (ik vermoed vanaf de dag dat het weer wat warmer wordt) en welk effect dat op m'n buik gaat hebben ;-)

 

Op de foto zie je het hoofdje, het lijfje (met de ruggegraat) en de beentjes die dwars erboven liggen met de voetjes tot aan het hoofdje...Ukje houdt ook zijn armpjes boven het hoofdje, als je goed kijkt zie je één handje boven het hoofde eruit steken...

baby

20:03 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

03-01-10

die hormonen toch

De voorbije dagen brachten we door in het buitenland, nieuwjaar eens op een ander gevierd. Vermoedelijk ons laatste reisje onder ons tweetjes! Ginder dook een nieuw zwangerschapssymptoom op: ik begin me met momenten nogal te gedragen als een leeuwin, zeker als mensen me tegenwerken blijkbaar. Zo moest ik heel dringend een plasje doen (wat me wel meer overkomt nu) en ik vond nergens een toilet. Cafés of restaurantjes uitrusten met toiletten blijkt tegenwoordig een overbodige luxe te zijn. In het lunchzaakje waar we gaan lunchen waren, was er geen te bekennen in ieder geval en nergens in de buurt bleek een toilet. Uiteindelijk een politie-agent aangesproken en die verwees me door naar McDonalds. Ook binnen (in soort van lunapark-complex bleek dat te zijn) wees een bewaker me door naar McDonalds. In McDonalds stootte ik echter op een bewaker die me de toegang naar de toiletten verbood! Ik moest eerst maar een menu gaan bestellen. Ik was furieus! Heb die man staan uitschelden terwijl iedereen het kon horen en vlakaf gebruld of ik dan op straat moest gaan plassen. Zoiets zou ik vroeger nooit hebben durven zeggen. Maar hij gaf dus geen krimp. Ongelooflijk! Daarna was ik natuurlijk in alle staten. Ik was nog niet kunnen gaan plassen en ongelooflijk gefrustreerd omdat ik nergens een wc vond, huilen huilen huilen dus. Ventje wist ook niet goed wat doen. Dan maar weer beginnen wandelen en een kilometertje verder vonden we dan openbare toiletten, niet echt proper en geen wc-papier maar het was beter dan niets natuurlijk.

Op oudjaar dan naar het vuurwerk gaan zien. Het was er goed georganiseerd met tal van dixies op verschillende locaties. Helaas zaten we tussen een miljoen andere mensen, dus lange wachtrijen aan de dixies en ook ik moest weer 2 x gaan plassen. Ongelooflijk hoeveel mensen proberen voor te steken, alsof zij meer waard zijn dan de rest. En dat liet ik ook goed horen. Twee trutten waren duidelijk hun best aan het doen om voor te steken en heb ze er dan maar eens luid en duidelijk (zodat iedereen het kon horen) hen erop gewezen. Eéntje durfde al niets meer terug te zeggen, de andere probeerde zich er met een smoesje vanaf te maken. Maar het pakte niet. De andere wachtenden apprecieerden blijkbaar mijn interventie en zorgden ermee voor dat ze nog héél lang hebben moeten wachten ;-) Soms heeft mijn leeuwinnengedrag dan toch succes, héhé.

Maar eigenlijk zijn die hormonale toestanden echt niet zo leuk. Als het me te veel wordt, wordt het me echt te veel en begin ik gewoon te huilen. Ventje vraagt dan waarom ik me zo laat gaan, maar ik kan het dus echt niet tegenhouden...Het tranendal komt gewoon direct naar boven. En een seconde later kan ik dan alweer aan het lachen zijn of me weer boos in iets maken. Heel raar. Gisteren zat ik zo weer te snotteren van jewelste in een shoppingcenter in Antwerpen omdat de wachtrij aan de toiletten er onmenselijk lang was en we ook een uur op ons broodje hebben moeten wachten...ne mens wordt daar toch ongelooflijk gefrustreerd van, niet? En bij mij is dat nu alleen nog een graadje erger ;-)

En nu ligt er weer sneeuw en dat wil zeggen dat er van mijn looptraining buiten weer niks in huis kan komen. En dat vind ik ook helemaal niet leuk! Weer die saaie loopband in de fitness op, pfft...

Laat het zonnetje maar weer rap terug schijnen!!

 

sunflowers

09:27 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

28-12-09

meter en peter

Voilà, kerstmis hebben we alweer overleefd. In m'n kennisenkring merk ik dat het xmasbij velen een periode is waar ze rap vanaf willen, een zware plicht, van moetes, een circus, blablabla. Wat is me dat toch. Je maakt er toch gewoon van wat je zelf wil? Geen zin om bij familie te gaan eten...ga dan gewoon op reis of plan iets anders. Wij vertrekken morgen naar London om er oudjaar te vieren, ook omdat we geen zin hadden in verplichte oudejaarsfun. Gingen we niet naar London, zouden we het gewoon rustig thuis onder ons tweetjes vieren, zonder aan enige verplichtingen te moeten voldoen. En als een ander daar problemen mee heeft, dan is dat vooral een probleem voor die andere hé.

Maar soit :-) Ik ben wel fan van de kerstperiode. Ten eerste geniet ik nu van een weekje verlof. Ten tweede hou ik van de gezelligheid in een verder kille en donkere periode. En de cadeaukes zijn ook wel leuk natuurlijk. Heb toch wel heel wat leuke dingen gekregen dit jaar en gelukkig niet enkel voor ons superheldje (die cadeautjes zijn ook welkom natuurlijk) maar ook wat dingen voor mij persoonlijk.

godfatherEn we hebben nu ook officieel de peter en meter gevraagd of ze die "taak" op zich willen nemen. Op Kerstavond heb ik mijn broer gevraagd of hij peter wil worden. Als 40-jarige is hij nog steeds vrijgezel en kinderloos, dus leek het me wel gepast. En hij is mijn enige broer. Enige struikelblok is dat we zeer weinig contact met elkaar hebben. Hij is echt een verstokte vrijgezel die gewoon zijn ding doet en dus amper thuis is en ieder weekend wel op stap met vrienden en dergelijke. En hij woont niet bij de deur hier. Maar hij is nu eenmaal mijn enige broer en wie weet brengt zijn petekindje ons wel weer dichter bij elkaar?

Op Kerstdag dan aan mijn schoonmoeder gevraagd of zij meter wil worden en dat zag ze direct zitten. Langs ventjes kant zijn er geen "jonge" vrouwen in de familie. 't Zijn allemaal jongens. En ventje is enig kind. Dus dan bleef enkel zijn ma of een tante over. En dan leek zijn ma ons de meest logische keuze. Maar erg vind ik dat niet. Ze is een schat van een mens die ons nu al overstelpt met cadeautjes en tips en al uitgebreid heeft aangeboden om te babysitten en zo. Dus eigenlijk kunnen we ons geen betere meter wensen, denk ik.

 

 

aan iedereen de beste wensen voor 2010!! maak er een fantastisch jaar van!!


 

08:51 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

24-12-09

rust en bubbels!

Eindelijk vakantie! Weliswaar maar een dikke week, maar verdikke...'k keek er toch naar uit hoor. Een paar dagen lekker uitslapen en gewoon lekker m'n ding doen, zalig! Volgende week enkele daagjes naar London, tenminste als er geen problemen meer zijn met de Eurostar. We zitten er tot 1 januari, zal wel eens leuk zijn, zo Oudjaar in London vieren!

En wanneer we terug zijn, staat er eindelijk nog eens een bezoekje aan de gyne op de planning. Ik hoop dat we terug een echo krijgen en dat ze het geslacht kan zien. Ben benieuwd of mijn voorgevoel juist gaat zijn.

Eergisteren denk ik dat ik m'n superheldje heb voelen bewegen. Had m'n hand op mijn buik gelegd en m'n aandacht wat gefocused en plots voelde ik plofjes en bubbeltjes (kan het moeilijk beschrijven) in mijn onderbuik, net boven m'n schaambeen, dus daar waar m'n baarmoeder momenteel ligt. Zou het? Als ik de internetfora er op napluis, zijn dat toch de eerste tekenen dat je je baby voelt. Gisteravond had ik te veel last van maag en darmen, dat de signalen wat verward waren. En gelet op het kerstdiner vanavond en morgenavond, denk ik niet dat ik de komende avonden weer terug m'n kleintje bewust ga kunnen voelen.  Vind het in ieder geval spannend en zal blij zijn dat de bewegingen zo uitgesproken zijn dat ook ventje kan komen meevoelen, dan wordt het voor hem ook wat tastbaarder en reëler...Nog een paar weekjes wachten vermoed ik. Bij een eerste zou het echt duidelijk voelbaar moeten zijn vanaf week 20 ongeveer...Pfft...da's nog 4 weken! ;-)

Prettige feestdagen iedereen!!!

kerst

14:54 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

18-12-09

en ondertussen...

Ondertussen gaat alles weer zijn normale gangetje. De buikgriep is volledig verdrongen en 'k heb zelfs een goeie week achter de rug. De leuke maanden van de zwangerschap lijken aangebroken te zijn, jiehaa! Enkel de vermoeidheid teistert me nog een beetje. Eén slechte nacht en ik heb er dagen last van, lijkt het wel. Ook deze week was weer een zware week op het werk met o.m. twee avonden werken en de week startte dan op maandag nog na een volledig slapeloze nacht. Enkel woensdag was relaxed (half dagje recup) en vandaag is ook een zeer relaxte werkdag en ben ik al door mijn geplande werkvoorraad heengewerkt (en 't is nog maar half 4). Volgende week nog 4 daagjes werken en dan vakantie tot na nieuwjaar, zit er reikhalzend naar uit te kijken!

Woensdagnamiddag dus verlof en dan ben ik met ventje naar Eindhoven gereden om wat te gaan shoppen. We zijn eens in de Babydump gaan kijken voor spulletjes...jeetje wat je allemaal nodig hebt voor zo'n kleintje! Niet te doen. En dan al die keuze wat het oh zo moeilijk maakt. Er stonden een hondertal kinderwagens, kies dan maar eens de goeie uit! We weten het dus niet. Hetzelfde met groeistoeltjes, bedjes, een box, enz....Pfffttt...Voorlopig nog niets gekocht hoor, geen zin om dat in het voorjaar dan misschien allemaal nog mee te moeten verhuizen. Maar kiezen kunnen we al proberen natuurlijk. We gaan toch ook in enkele Belgische winkels eens kijken wat er zoal allemaal te koop is.
Verder natuurlijk nog wat zwangerschapskledij gekocht, maar voor de winter is er echt niet veel te vinden. Het vriest dat het kraakt buiten en wat vind je van kledij: t-shirtjes, hemdjes en that's it. Een trui? Met moeite een tweetal lichte jersey-truitjes gevonden en dan één trui met korte mouwen (waar je dan een hemd of t-shirt met lange mouwen onder moet dragen, ook niet superwarm natuurlijk). Enfin, het beste maar van maken. Gelukkig had ik H&M al een cardigan gevonden die redelijk warm is en waar ik nu mee rondloop. Het valt nu echt op dat ik zwanger ben trouwens, ik kan beginnen showen met een buikje ;-) Vind ik best wel leuk, buikje mag gerust nog een beetje boller zijn, nu is het precies nog een gewoon dikke-mensen-buikje ;-)

15:43 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

10-12-09

ziekskes

Geen bloeddrukproblemen deze keer, wel buikgriep of iets gelijkaardags (darm- en maaginfectie) houden me sinds gisteren thuis. De extra rust is welgekomen natuurlijk, maar hoe ik me in de nacht van dinsdag op woensdag en dan de hele woensdag voelde...dat wil ik toch nooit meer meemaken. Wat was me dat zeg. En de oorzaak ligt hem in de twee dagen dat ik met m'n collega's van het werk weg was, want 2 andere collega's liggen nu ook al geveld en een derde begint ook last te krijgen. Iets in 't water ginder blijkbaar.

Ik had maandag al wel last van brandend maagzuur, maar dat heb ik heel vaak. Dinsdag weer van dat en dan 's avonds na de vergadermarathon nog naar de opleiding. Daar was de pijn in mijn maag nog amper vol te houden en ik was dan ook blij dat het tien uur was en ik naar huis kon vertrekken. In de auto begon ik misselijk te worden, van de pijn dacht ik. Ik stond net op tijd geparkeerd, want de misselijkheid ging over in kokhalzen en toen ik de deur van m'n auto opendeed volgde de stortvloed op de stoep...Niet zo leuk. Nog drie keer overgeven, vooraleer ik eindelijk het korte stukje naar huis kon wandelen. Wat water gedronken en Gaviscon en dan m'n bed in. Ventje bood al aan om in het logeerbed te slapen, want hij wist dat hij ging snurken (hij had wijn gedronken bij zijn ouders) en wilde me de nodige nachtrust gunnen. Die nachtrust is er niet gekomen. Was heel de nacht doodmisselijk en rond 1u begon het braken weer gevolgd door verschrikkelijke diarree. Het stroomde er letterlijk uit, vreselijk. Het braken was verschrikkelijk pijnlijk omdat mijn maag leeg was en ik dus pure gal uitbraakte, het leek alsof mijn maag zelf zich een weg naar buiten zocht. En dat dus de hele nacht door, telkens half uurtje bed in om dan weer naar de badkamer te spurten. Elke keer brak ook letterlijk het zweet me uit en was ik kletsnat van boven tot onder. Chauffage opgezet omdat ik begon te bevriezen en dan maar wachten tot het ochtend was. 's Ochtends de dokter gebeld om te vragen of hij of zijn vrouw (eigenlijk is zij mijn huisarts) konden langskomen en dat gebeurde in de namiddag. Blij dat ik iets kreeg voorgeschreven tegen de misselijkheid, want tot dan lukte het zelfs niet om wat water binnen te houden. Primperan is het wondermiddel, veilig voor zwangere vrouwen. En ik hield het binnen! Verder plat op de zetel, kon enkel op mijn rug liggen en niet op mijn zij (want dan werd ik weer misselijk) en proberen beetje te slapen. Tegen de avond wat platte cola gedronken om wat suiker binnen te krijgen en daarna wat rijst gekookt met een beetje mais en vis en daar een dikke handvol van gegeten en dat is ook binnengebleven.

Nu, na een stevig nachtje doorslapen, gaat het gelukkig al stukken beter. Leef nu op beschuit met confituur en vanavond proberen de pasta op te eten die ventje gaat bereiden se. Verder toch al beetje actiever, sebiet een frisse neus halen buiten, zal ook even deugd doen.

Gelukkig zou het absoluut geen kwaad kunnen voor m'n ukje, want daar maakte ik me natuurlijk wel direct zorgen over. Maar de dokter stelde me op dat vlak echt wel gerust, dus we zullen er maar op vertrouwen hé.

 

13:02 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

06-12-09

lage bloeddruk

De lage bloeddruk blijft me wel wat parten spelen. Maandag bij de gyne was ie 10 over 6, toch wel te laag voor mijn doen. Ik had vroeger altijd een te hoge bloeddruk bloeddruk(13 over 10), door te beginnen sporten is ie wat gezakt tot een gezond niveau (11 over 8), maar sinds ik zwanger ben is ie dus wat te laag. Wou maandagavond gaan spinnen, maar toen ik die waarden hoorde, besloot ik dat maar wijselijk niet te doen (er werd me ook een avondje platte rust geadviseerd natuurlijk). De week was dan zo verschrikkelijk druk (allerlei drukke toestanden op het werk, met o.m. een avondopleiding en dan mijn ma die vrijdag geopereerd werd (en 't is gelukkig allemaal goed afgelopen!!), dat die bloeddrukproblemen wel bleven. Vrijdagavond met het naar huis wandelen van 't station, vreesde ik effe dat ik er niet zou geraken, voelde me echt slappekes en moe. Vrijdagavond dan nog naar het ziekenhuis voor m'n ma, ik was stikkapot toen ik weer thuiskwam. Maar een nachtje zorgeloze slaap doet dan toch wonderen, want zaterdag voelde ik me plots stukken beter. Kon zelfs nog eens wat sporten (half uurtje joggen) en de stad platshoppen naar kerstcadeaukes :-) en m'n ma uiteraard weer gaan bezoeken (ze zag er al supergoed uit!).

Vanmorgen dan weer gaan sporten, maar dat ging toch niet zo denderend (nochtans goed en lang geslapen). Deze namiddag dan mijn ma gaan ophalen in het ziekenhuis (ze mocht al een dagje vroeger naar huis!) en deze avond nog wat strijk gedaan en toen kreeg ik ineens weer een bloeddrukval. Voelde me wegdraaien, dus rap gaan zitten, cola gedronken en ventje was net bezig met het avondmaal en die stevige winterkost (preipuree en kipkroketjes) bracht me even terug tot bij de levenden :-) Maar zo meteen duik ik toch wel weer het zeteltje in voor de rest van de avond. Heb nl. weer een razenddrukke werkweek (met o.m. twee dagen weg voor het werk en terug avondopleiding) voor de boeg!

Hopelijk betert het toch wat gauw met die bloeddruk. Las dat het niet zo abnormaal was, mijn lichaam produceert dezer weken blijkbaar zo'n 5 liter bloed extra om dat kleintje te bevoorraden. Maar niet iedereen heeft daar een lage bloeddruk van, bij de meesten is het andersom. Toch maar in 't oog houden zeker?

 

19:15 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook