17-06-10

BV-perikelen

Onderstaand bericht is niet voor preutse zielen bedoeld! :-)

Als je zwanger bent, wordt je er via allerlei kanalen stevig op gewezen dat je MOET borstvoeding geven. De voordelen zijn talrijk: je hebt het altijd bij je, het bevat alle essentiële voedingsstoffen voor je kleintje, etc...En men kan ook niet nalaten het allemaal supervrolijk voor te stellen, dat het niets anders is dan genieten e.d. Dus ja, 'k was ook helemaal overtuigd van borstvoeding en m'n beslissing stond dus snel vast het te proberen.

Dus na de geboorte van Seppe werd hij al snel een eerste keer aangelegd door de vroedvrouw. En hap zei onze Seppe, en ik had het gevoel dat mijn tepel werd afgebeten. Auch! Maar daarna ging het wel, hij dronk direct vlotjes en na 20 minuutjes kwam de vroedvrouw om hem eens van kant te wisselen. Weer die pijnlijke hap en daarna terug 20 minuutjes drinken. Ondertussen kon ik volop kennis maken met m'n knulletje, het was een zeer speciaal moment, dat wel!

Na afloop waren beide tepels rauw en wat bebloed. Brrr....En je raakt er dus niet met één voeding per dag. Dit ritueel zou zich minstens 8 keer per dag afspelen. Omdat ik door de keizersnede stevig immobiel was de eerste dagen, kwam de vroedvrouw iedere keer helpen om hem aan te leggen. Dag 2 dronk Seppe al enorm gulzig en hing zijn kinnetje na afloop onder de melk. Stevig drinkerke dus :-) Maar bij mij werd de pijn maar erger en erger. Stuwing was het verdict. Omdat Seppe zo hard dronk, ging ik zelf blijkbaar direct in overproductie. M'n borsten zaten zo vol met melk dat ze staalhard en zeer pijnlijk werden. Gevolg was dat Seppe minder en minder goed kon aanhappen, want zijn kleine mondje kon gewoon m'n tepelhof niet omvatten. Ook de vroedvrouwen kregen het moeilijk om hem aangelegd te krijgen. Verschillende houdingen werden geprobeerd, en bij elke poging lagen m'n tepels meer en meer open en hield ik het niet meer van de pijn. Tegen dinsdag lag heel de boel zo open, dat ik niet anders meer kon dan huilen van frustratie en van pijn. Ook de vroedvrouwen zagen in dat het zo niet verder kon en riepen de lactatiekundige erbij. Ook de kinderarts en m'n gyneacologe werden ingelicht van de bv-perikelen. Alledrie wilden ze toch dat ik voortzette, nog eventjes. Maar 'k zag dat echt niet meer zitten. Alledrie kwamen ze dan met het voorstel van even te proberen met een zogenaamd tepelhoedje. Een klein plastieken teutje dat op de tepel wordt geplaatst en zo de tepel dus wat ontziet tijdens het drinken. Niet zaligmakend, want er is geen lipjes-op-lijf-contact tussen baby en mama meer, en ook de aanzuigreflex is anders met zo'n tepelhoedje. Maar allé, 'k zou het proberen. En wat was me dat een verademing! Ik kon Seppe eindelijk zelf aanleggen zonder problemen en hij was direct vertrokken met dat tepelhoedje. Ik voelde nog amper pijn, ondanks dat m'n tepels nog altijd openlagen.

Helaas was het daarmee nog niet helemaal opgelost. Zoals al gezegd is de aanzuigreflex anders met zo'n tepelhoedje en kwamen er op dat vlak dus wat probleempjes. Seppe was de dag ervoor na 2 dagen gewichtsverlies ineens al 100 gr bijgekomen, doordat ie zo gulzig dronk en ik zo overvloedig melk afgaf door de stuwing. Nu was het kwestie van de stuwing te keren en het tepelhoedje hielp erbij, want hij kon minder snel drinken en kreeg dus iets minder melk binnen. Gevolg was een hongerig ventje dat besloot van te gaan "clusteren". Normaal duurde een voeding zo'n 40 minuten, nu besloot meneer er af en toe een sessie tot 3 uur in te lassen om zeker voldaan te geraken. Helaas vielen die monstersessies midden in de nacht...Van slapen kwam dus helemaal niks meer in huis (en probeer in een ziekenhuis maar eens overdag bij te slapen...). Soit, het leidde weer tot de nodige frustraties bij mij en het gevoel dat ik het helemaal verkeerd aanpakte. Weer stond ik op het punt ermee te kappen en op flesjes over te schakelen, maar gelukkig was daar terug Leen de lactatiekundige die me de laatste 2 dagen in het ziekenhuis ongelooflijk is komen bijstaan met tips en advies. En me ook een hart onder de riem stak, dat ik echt niet de enige ben waar het niet zo vlotjes bij loopt met die borstvoeding.

Ondertussen zijn we bijna een weekje thuis en stilletjesaan begint het wel wat goed te komen. Enkel 's avonds had Seppe de voorbije dagen nog de neiging van ineens te gaan clusteren. Oké, daarna slaapt ie wel ineens 4 uur, maar als je ervoor 3 aan een stuk aan het voeden bent geweest, dan ben je sowieso een wrak.

Eergisteren had ie dan precies een forse groeispurt (wel normaal na ongeveer 10 dagen blijkbaar) en was ie urenlang onverzadigbaar en was ik op de duur letterlijk uitgemolken (van 8u tot 2u 's nachts in de weer waarvan 5 uur lang effectief gevoed). Gelukkig kwam de volgende morgen de verpleegster van Kind &Gezin langs en kon ik er met haar grondig over babbelen. Ze zei dat ik gerust eens een tutterke mocht proberen, want vermoedelijk vindt Seppe het ook ongelooflijk leuk om aan mama's borst te liggen en maakt ie er wel eens wat misbruik van. In de namiddag direct wat geprobeerd en het lijkt te helpen. Deze nacht verliep rustig, weliswaar met voedingen om de 3 uur van telkens een 40 minuutjes, maar daarbuiten kreeg ie het tutterke en viel ie vrijwel direct terug in slaap en mama ook :-) Een verademing na al die nachten van clusteren! Nu hopen dat ie gauw al eens 4 of 5 uur tussen de voedingen laat 's nachts....

Morgen ga ik een afkolftoestel huren bij de mutualiteit (opdat ventje 's avonds eens een voeding kan overnemen) en staat er ook een bezoekje bij de kinderarts op de planning, waar we, op advies van de Kind&Gezin-madam, ons wel gaan informeren om eventueel wat bij te voeden met flesvoeding 's avonds. Kwestie van ervoor te zorgen dat mama er niet helemaal aan onderdoor gaat...

Is dit nu een pleidooi tegen borstvoeding? Absoluut niet! Want ik blijf wel overtuigd van de voordelen ook. Ten eerste de band met je kindje, die blik die je krijgt als ie mag aanhappen en de melk tot zich krijgt is hemels! En ten tweede het gemak dat je hebt, zeker 's nachts. Je moet niet naar de keuken om een flesje te gaan klaarmaken, maar hebt je kleintje maar uit de wieg te nemen en aan te leggen.

Dus ik ben blij dat ik het geprobeerd heb en dat ik nog steeds probeer vol te houden. Hoe lang ik het nog ga volhouden, weet ik niet. Zal wat van de pijn afhangen (want die pijn is er nog altijd, zij het in mindere mate) en of onze Seppe nu wel degelijk genoeg binnenkrijgt of niet. En als ie weer elke nacht gaat clusteren, zal het toch al minstens bijvoeden worden met flesvoeding. Voorlopig komt ie nog altijd goed bij, dus denk dat het wel snor zit op dat vlak.

 

13:54 Gepost in Algemeen | Commentaren (2) |  Facebook

Commentaren

Wat een geluk dat je zo'n goeie hulp gekregen hebt en zelfs een lactatiedeskundige! Volhouden Ruthje, want als ik het zo lees is het ergste echt wel gepasseerd! Ik zie niet echt in waarom je nu zou een fles geven 's avonds... Wacht nog een paar dagen af, geef idd een tutje. Ik heb dat na een week bij Sien ook gedaan, anders lag ze de hele dag door aan mijn borst. En dat helpt idd niet om de kloven te genezen.
Goed bezig hoor, het komt wel goed!

Gepost door: Lien | 17-06-10

Hey, wij verwachten ons tweede kindje in oktober en dachten dat we een superorigineel idee hadden voor het kaartje en het doopsuiker... Je was ons voor!
Maar goed, dat getuigt van ons beider goede smaak ;-)
Ik wou je ook nog even meegeven dat als je wil je ook een vroedvrouw of lactatiedeskundige kan aan huis laten komen met tips en tricks voor de bv. Ik doe dit zelf als beroep (ben nu wel thuis tijdens de zwangerschap) maar 'k wil je wel gerust 't nummer geven van één van mijn collega's...

M'n complimenten voor de uitwerking van het kaartje, en veel geluk nog met de kleine Seppe!

Groetjes,
Ruth

Gepost door: Ruth | 19-06-10

De commentaren zijn gesloten.