28-04-10

kwaaltjes, kamertje, kaartjes, knabbeltjes

Al bijna 2 weken geleden dat ik nog iets geschreven heb! Shame on me. Nochtans was er genoeg te vertellen, maar de vermoeidheid begint zijn tol te eisen. Of anders gezegd: de drukke werkdagen eisen zijn tol. Elke avond uitgeput in 't zetelke en vooral geen goesting meer om de laptop erbij te nemen en nog vanalles neer te pennen.

Hoe voel ik me ondertussen?

Mentaal:

- volop in 't koppeke me aan 't voorbereiden op een iets vroegere komst van ons kleintje en dan waarschijnlijk nog via keizersnede. Met beide zaken heb ik ondertussen vrede, het zij zo. Gezondheid van ons beiden staat op de eerste plaats hé.

- zeer veel concentratieproblemen, waarschijnlijk omdat de "deadline" nadert en dat me soms wat doet panikeren. Ben ik er wel klaar voor, om zo'n kleintje te verzorgen, op te voeden. Wat voor impact heeft dat op ons leventje. Het valt zo moeilijk te voorspellen hé. Het slorpt in ieder geval mijn gedachten op en zeker het werk "lijdt" daaronder. Ook al doe ik mijn job graag, ik kan me er niet meer 100% toe aanzetten en daar voel ik me wel schuldig over.Ben dus stevig aan het overwegen om vroeger te stoppen (als de gyneacologe me er al niet toe zou verplichten binnenkort) en een extra maand verlof (via ouderschapsverlof) aan m'n moederschapsrust aan te breien (anders zou ik net voor onze verhuisperikelen weer moeten beginnen werken).

Fysiek:

- veel last van harde buiken na werkdagen op kantoor. Als ik van thuis uit werk heb ik er een pak minder last van. Vorige week na alweer een drukke dag zo eens 2 uur aan een stuk constant harde buiken gehad, dat deed geen deugd...

- veel last van steken onderin mijn buik, zeker bij het wandelen (ook al is het aan een slakkegangetje). Ik vermoed dat dat komt omdat kleintje zo laag al zit. Kiné zei wel dat ik me geen zorgen moet maken, als de steken weer wegebben en dat is tot nu toe gelukkig wel altijd het geval. Ik die hoopte in het begin van m'n zwangerschap om tot het einde te kunnen sportief zijn...tarara. Zelfs een wandeling zit er niet in helaas, het doet gewoon pijn en krijg soms tijdens de korte wandeling (1 km) van het station naar huis 's avonds last van steken én harde buiken.

- ongelooflijk vermoeid 's avonds, voor niks nog energie. In 't weekend voel ik me wel een stukje beter natuurlijk.

- last van m'n allergieën, in die mate dat ik van 't weekend twee nachten achtereen met astma-aanvallen zat. Deed ook geen deugd.

- met de maag iets beter, dankzij de speciale pilletjes die ik kreeg voorgeschreven. Helaas is het doosje morgen op en zal de ellende wel weer beginnen....

But on the positive side...

- ukkiepuk is bijzonder actief in mijn buikje, wat me een gerust gevoel geeft. Maar de stuitligging blijft, kleintje zit graag op zijn/haar gat blijkbaar :-)

- de kinderkamer is vorige week geleverd en het kinderbedje en de commode zijn ondertussen vakkundig ineengezet door hubbie en schoonpapa!! Het is echt supermooi!! (zal wel eens een fotootje trekken en op de blog zetten)

- de kleinste kleertjes zijn gewassen, gestreken en liggen nu klaar om volop in gebruik te nemen :-)

- de ontwerper is volop bezig met de kaartjes. Het eerste ontwerp was nogal teleurstellend, er was blijkbaar niet met ons concept rekening gehouden. Maar een telefoontje vanmiddag verhelderde al veel. Ze wilden gewoon weten welke stijl onze voorkeur wegdroeg en gaan vandaaruit verder werken aan ons concept. Morgen afspraak om het nog eens door te praten

- en als het kaartje vorm heeft gekregen, gaan we verder kiezen wat de bijhorende knabbels moeten worden, en dan is dat ook weer klaar!

Dus hopelijk op tijd klaar tegen de komst van ukkie met kaartjes en knabbels, maar 'k probeer positief te blijven. Zolang kleintje maar besluit van niet nog vroeger te komen natuurlijk :-)

 

19:20 Gepost in Algemeen | Commentaren (2) |  Facebook

Commentaren

Je krijgt allicht adviezen allerhande, en elke vrouw heeft haar eigen verhaal of verhalen. Toch zal je moeten afwachten hoe je zelf reageert, zowel mentaal als fysiek. Dat valt nu eenmaal niet te voorspellen.

Je moet er gewoon vertrouwen in hebben. Dat kleintje is uit jullie liefde voortgekomen, en jullie gaan alletwee vanzelf aanvoelen hoe daar mee om te gaan.
Wees er maar op voorbereid: eens je hem/haar in je armen hebt, is het alsof het er altijd al geweest is en kan je je niet meer voorstellen hoe het voelde om met 2 te zijn. Vanaf dan wordt ook de moedertijgerin wakker en die gaat NOOIT meer slapen. Je zal het wel zien en voelen.
De eerste die nog maar wijst naar je kleintje wil je al een uppercut geven :-)

Het komt allemaal goed. Echt waar. Probeer er van te genieten eens jullie met zijn drietjes thuis zijn en de rust kunnen terugvinden. (in het ziekenhuis is het toch dagen aan een stuk komen en gaan van dokters, kuisvrouwen, verpleegsters, familie, vrienden, kiné, diëtiste, ....)
Geniet van jullie kleine wonder.

Weet je waar ik jaloers op ben? Op de geur van pasgeboren babytjes. Dat is met niks te vergelijken. Het blijft maar een paar dagen hangen. Geniet ervan, heus!

Gepost door: Sandy | 01-05-10

ik ben er zeker van dat jij/jullie dat super gaat doen!!!
heerlijk toch om naar zoiets uit te kijken! ben eerlijk gezegd een ietsiepietsie jaloers, maar 't zou toch nog een beetje vroeg zijn bij ons :-)
geniet er nog van!

Gepost door: Jess | 02-05-10

De commentaren zijn gesloten.