20-03-10

alweer een week voorbij!

28 weken zwanger ondertussen, dus volop het derde trimester ingezet. Nog minder dan 3 maanden en ons ukje is daar. Lichte paniek af en toe, maar ook wel een stevig verlangen naar dat moment hoor. De paniek heeft eerder te maken met de huizenjacht en het feit dat we dus nog steeds onze droomstek niet hebben gevonden. Vorige week was het dus bijna zover, maar een koppel voor ons kaapte het huis voor onze neus weg. Een ander huis stond ons aan, maar de ligging absoluut niet. Té veel beton, te weinig rust, net datgene waarvoor we hier o.a. wegwillen. Gisteren dan een mooi huis op een absolute droomligging bekeken, maar het huis was kleiner dan wat we nu hebben, dus ook geen optie. Het huis van vorige week op die ligging en het was perfect geweest....Vandaag nog maar eens naar drie huizen gaan zien, maar 'k heb er geen goeie hoop in. Het goede nieuws is wel dat we ons budget gerust nog een beetje kunnen verhogen en dat heeft te maken met onze goeie verkoopprijs die we gehaald hebben met ons huis. Gisteren nog eens langs geweest bij onze financieel adviseur met de verkoopcompromis en hij heeft dus alles nog eens herrekend en dat zag er dus goed uit. Weliswaar lenen op 30 jaar, maar dat deert ons niet. We zaten er vijf jaar geleden ook mee in dat we op 20 jaar leenden (en dat kon dan verlengd worden naar 25 jaar) en zie...Na 5 jaar stopt dat alweer. Dus wie weet wat gebeurt er de komende 30 jaar. O.m. zal ventje in die periode erven van zijn ouders en dat verandert dan ook weer heel je situatie...

Gisteren had ik dus een dagje verlof en a.s. maandag ook nog (om nog eens met de notaris te gaan praten). Helaas voelde ik me gisteren ook wel een hele dag belabberd. M'n maag was echt niet in orde, voelde me zo slap als een vod en weer heel emotioneel. Tussen de afspraken door dus platte rust. Deze morgen gaat het al een tikje beter, maar buiten de drie huisbezoek-afspraken, blijf ik ook rustig thuis terwijl ventje zich moe gaat maken in Antwerpen.

Ukkie is gelukkig wel superactief, dus daar maak ik me geen zorgen om. Elke dag is het feest in mijn buik. Het gestamp blijft wel héél laag zitten, dus ukkie zit nog steeds in stuit (bleek bij de laatste echo). 't Zit dus gezellig met zijn poepje naar beneden en als 't trappelt met zijn beentjes is dat dus ook lekker naar beneden en onderaan opzij en niet naar boven. Kopje drukt dan tegen mijn maag aan. Voor mijn maag is dat misschien beter, dat daar niet constant tegen gestampt wordt, maar 'k hoop toch dat ukkie binnen dit en enkele weken besluit van zich goed te gaan leggen, want een keizersnee zou ik echt wel zonde vinden.Maar 't heeft nog alle tijd en zeg nu zelf: zou jij ook 12 weken ondersteboven willen hangen? Ik toch niet ;-)

 

down

 

 

08:26 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.