31-01-10

going crazy

De weken vliegen voorbij. Aan dit tempo zal juni er sneller zijn dan gedacht en er is nog zo veel te doen! Begin een beetje gestresseerd te geraken...

Zo waren we gisteren eens in de Baby 2000 om te kijken naar kinderwagens. We werden er horendol van...Te veel keuze, maar dan heb je nog wagens met een reiswieg, met een maxi-cosi, met een zitbuggy. Dan bestaan er nog van die plooibuggy's, goochelen ze met maxi-cosi's die je als autostoel kan gebruiken, maar dan zie je ook nog vaste autostoelen...We kwamen dus ongelooflijk verward weer buiten, want wat heb je nu in godsnaam juist nodig als er zo'n klein boeleke je leven komt verrijken...'s Avonds de vraag maar eens op het forum gesteld en daar kwamen dan gelukkig toch al wat verhelderende antwoorden op. Oef :-) Binnenkort eens terug naar de Babydump in Nederland, daar zijn ze toch net een fractie goedkoper en krijg je meestal de maxi-cosi er gratis bij, dus da's mooi meegenomen.Schoonmama gaat dan waarschijnlijk ook mee, hopelijk sponsort ze een beetje, hihi.

En dan is er nog de geboortelijst, geboortekaartje, suikerbonen, ....We weten nog wat doen de komende weken. Volgende week gelukkig twee halve daagjes verlof (o.m. voor een bezoek aan de gyne voor de grote 20-weken-echo) en dan ga ik eens een baby-uitzet-lijstje maken en zien wat we zelf kopen, wat we van een vriendin kunnen overnemen en wat we tenslotte op de lijst gaan plaatsen...

En buiten het baby-plannen, zijn we ook nog volop bezig met de huizenjacht. Ons huis staat nu eindelijk te koop en vanmorgen zijn we naar huis nr 14 gaan zien, dat was het 8e huis op één week tijd. Helaas geen enkel goei ertussen. Tot nu toe blijft huis nr 3 onze voorkeur wegdragen, maar daar zijn toch ook een paar kleine nadelen aan verbonden...Nog een beetje blijven zoeken dus.

Ondertussen raakte het thuis een beetje verwaarloosd qua huishouden. Dus na de sportochtend en huizenjacht, vloog ik er deze namiddag hier in. Maar blijkbaar heb ik toch niet meer de energie van een paar maanden geleden, want ben rond 16u compleet gecrashed. Na de fysieke crash kwam dan ook nog de mentale crash, het werd me efkes allemaal te veel. Een fikse huilbui en een uurtje platliggen en vervolgens een simpel maar lekker avondmaal klaargemaakt door ventje, boden gelukkig soelaas.... In 't vervolg toch iets rustigers aan doen en proberen van elke avond een klein beetje te doen of zo...

 

 

 

20:49 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

23-01-10

halfweg!

Vandaag exact 20 weken zwanger en gezien een zwangerschap officieel 40 weken duurt, ben ik dus exact halverwege! Vanaf nu kan het aftellen beginnen :-) Als je goed rekent, ben je in feite dus meer dan 9 maanden zwanger. Want pas volgende week zit ik op nog 4,5 maanden weg van mijn voorziene bevaldatum. Dat maakt het rekenen toch wel allemaal wat verwarrend. De ene rekent in weken, de andere in maanden. Voor alle officiële toestanden moet je met de maanden rekenen, dus veiligheidshalve reken ik dan vanaf 12 juni gewoon per maand terug. Op 12 februari ben ik dus 5 maanden ver en kan ik in eerste klasse op de trein gaan zitten. Daar ga ik zeker gebruik van maken, zeker als er weer zo'n wrak komt aangereden met 3 wagons ipv een dubbeldekker met 10 wagons! :-)Op 12 maart ben ik 6 maand ver en kunnen we het kraamgeld aanvragen, wat zal gebruikt worden voor een kinderwagen e.d.

Deze week had ik een dagje vrij op woensdag en ben ik me eens wat gaan informeren bij het ziekenfonds over hoe en wat. Toch weer wat bijgeleerd daar. Ook dat ze leuke cadeaus geven als je een kindje krijgt, dient die bijdrage toch eens voor iets ;-) En dan een suikerbonenwinkel binnengewandeld en daar een leuke babbel gehad. Voor de druk van de kaartjes zorgen ze ook, dus da's handig. We hebben al een idee in ons hoofd voor het kaartje, voor de suikerboontjes nog niets, maar daar gaan ze ons dan bij helpen (iets dat dan past bij het kaartje, zodat het een beetje een geheel vormt). In februari ga ik alles eens op papier zetten en ermee naar schoonpapa die de tekening voor het kaartje zal maken. En daarna met dat ontwerp naar de suikerbonenwinkel voor een proefdruk en uitwerken van idee voor de suikerboontjes. Wordt leuk!

En nu nog eens naar een huis gaan zien, want bovenop een kindje kopen, gaan we ook ons eigen huis verkopen en een nieuw huis kopen...maar dat laatste moeten we dus nog vinden. De huizenjacht is volop bezig. Dit wordt nu het 7e huis dat we gaan bekijken...

 

De foto: mijn buikje op 20 weken nu, nog niet superspectaculair hé.

decoration

 

14:19 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

19-01-10

ambiance in de buik!

Even wat tijd over gegaan sedert mijn laatste berichtje. Het was een beetje druk, zowel werk als privé. Maar alles gaat goed. Ukkie begint zich meer en meer te laten voelen, de ene dag al wat meer dan de andere. Gisteren was het volop party in mijn buik. Tijdens de teamvergadering 's morgens begon het feestje: lekker gewoel in mijn buikje, vlindertjes, plofjes en nu en dan een stampje. Jawadde. Denk dat ukkie lekker naar voor in mijn buikje was gekropen om zich te laten horen. Op een bepaald moment begon hij/zij wel stevig te stampen op mijn blaas. Dat gaf een heel gek gevoel, het kriebelde echt, en het gevolg was wel dat ik op korte tijd drie keer naar 't toilet moest spurten om een plasje te doen. Mijn collega's vonden het alleszins hilarisch!

Zaterdagnacht heb ik voor het eerst eens een harde buik gehad. Ik kon me er niet veel bij voorstellen, maar nu ik het zelf heb gehad, wist ik  direct van "ah ja, da's dus een harde buik". Ik lag in bed en werd wakker omdat ik natuurlijk nog eens een plasje moest doen en plots voelde ik een heel harde zone aan de rechterkant van mijn buik. Het deed wel even pijn, maar eenmaal naar 't toilet geweest en me rustig weer gelegd, ebde het gevoel weer weg. De volgende dag had ik plots wel iets meer buikje, dus ik vermoed dat ukkie zich zaterdagnacht eindelijk wat is beginnen uitrekken en niet meer in een klein bolletje gekruld ligt. Ik heb, naar eigen aanvoelen, nu toch ineens wel veel meer buik tov zaterdag.
Momenteel, als ik dit schrijf, is het feestje in mijn buik weer begonnen. Alsof ukkie weet dat ik over hem bezig ben, héhé. Heb ook wel weer wat last van steken in mijn onderbuik, de baarmoeder die weer wat gerokken wordt. Is normaal natuurlijk hé, kleintje groeit gelijk zot dezer dagen!

De spinning gisteravond vond ukkie trouwens ook niet zo leuk. Vrijdagavond was ik ook gaan spinnen, en toen gaf ukkie geen kik. Maar gisteren stond ofwel de muziek ofwel de inspanning hem niet aan. Na 45 min voelde ik toch wel wat steken en gestomp en ben ik dus maar gestopt. Na een lekker ontspannende douche was alles weer rustig.
Morgen probeer ik nog eens te lopen, lekker in de buitenlucht. Is ook alweer een week geleden dat ik nog eens heb proberen lopen. Ik probeer het toch nog een maandje vol te houden, we zien wel...

17:02 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

06-01-10

jeuj, we weten het!!

Maandag stond alweer de derde controle in het ziekenhuis op de agenda. Terwijl de eerste weken naar aanloop naar de echo van 30 november tergend traag verliepen, verliepen de voorbije weken opvallend vlot. Ineens was het al zo ver en mocht ik weer gaan! En dit keer kon ventje er wel bij zijn. Eerst direct goed nieuws: uitslag tripel-test was goed gebleken. Kans op Down is gedaald van 1 kans op 200 naar 1 kans op 4800. Pfew...Goed genoeg voor haar om geen verdere onderzoeken meer te bevelen. Het blijft natuurlijk nog altijd een kans, maar dat zullen verdere onderzoeken ook altijd zo aangeven, zodat het toch uiteindelijk afwachten blijft tot op de dag van de bevalling. Maar 'k maak me er geen zorgen in, we zien wel. Ook rest van m'n bloedwaarden waren oké en m'n bloeddruk was nu eindelijk ook weer goed. En dan de vraag: willen jullie het geslacht weten? Tuurlijk wilden we dat. Dus werd er weer een echo gemaakt, jippie!! En daar zagen we ons ukje liggen in een superingewikkelde lenige yoga-houding. Helemaal ineengekruld met de beentjes dan tot achter zijn hoofdje opgetrokken. Jawadde. Het verklaart wel waarom m'n buikje de laatste twee weken niet zo superhard gegroeid is in vergelijking met m'n collega (die ipv een week al een maand verder lijkt dan ik). Bij haar ligt het kleintje lekker uitgestrekt verticaal in haar buik. En bij mij is het dus een klein bolletje dat zich diep in mijn onderbuik heeft genesteld en daar de warmte zoekt. Een koukleumpje net zoals ik dus :-) Maar....ukje gaf wel het geslacht prijs en mama had gelijk! :-) Papa wou het dus eerst niet geloven en vroeg nogmaals bevestiging. Gyne moest daar wel mee lachen. Zij zei dat in haar ervaring quasi altijd de mama's gelijk hebben :-)

Het opmeten van de lengte lukte door zijn houding niet zo goed. Ze heeft een dwarse lijn getrokken op de echo-foto, die gaf 8,7 cm aan. Thuis dan met een touwtje dan effectief eens van kruin tot stuit opgemeten via de ruggegraat (dat kon ze nl. niet met het echo-toestel) en dan kwamen we aan 16,3 cm, zo opgekruld ligt hij/zij dus :-) Met de beentjes erbij is dat dus zo'n dikke 22 cm, kan al tellen hé. Benieuwd wanneer ukje zich gaat uitrekken (ik vermoed vanaf de dag dat het weer wat warmer wordt) en welk effect dat op m'n buik gaat hebben ;-)

 

Op de foto zie je het hoofdje, het lijfje (met de ruggegraat) en de beentjes die dwars erboven liggen met de voetjes tot aan het hoofdje...Ukje houdt ook zijn armpjes boven het hoofdje, als je goed kijkt zie je één handje boven het hoofde eruit steken...

baby

20:03 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

03-01-10

die hormonen toch

De voorbije dagen brachten we door in het buitenland, nieuwjaar eens op een ander gevierd. Vermoedelijk ons laatste reisje onder ons tweetjes! Ginder dook een nieuw zwangerschapssymptoom op: ik begin me met momenten nogal te gedragen als een leeuwin, zeker als mensen me tegenwerken blijkbaar. Zo moest ik heel dringend een plasje doen (wat me wel meer overkomt nu) en ik vond nergens een toilet. Cafés of restaurantjes uitrusten met toiletten blijkt tegenwoordig een overbodige luxe te zijn. In het lunchzaakje waar we gaan lunchen waren, was er geen te bekennen in ieder geval en nergens in de buurt bleek een toilet. Uiteindelijk een politie-agent aangesproken en die verwees me door naar McDonalds. Ook binnen (in soort van lunapark-complex bleek dat te zijn) wees een bewaker me door naar McDonalds. In McDonalds stootte ik echter op een bewaker die me de toegang naar de toiletten verbood! Ik moest eerst maar een menu gaan bestellen. Ik was furieus! Heb die man staan uitschelden terwijl iedereen het kon horen en vlakaf gebruld of ik dan op straat moest gaan plassen. Zoiets zou ik vroeger nooit hebben durven zeggen. Maar hij gaf dus geen krimp. Ongelooflijk! Daarna was ik natuurlijk in alle staten. Ik was nog niet kunnen gaan plassen en ongelooflijk gefrustreerd omdat ik nergens een wc vond, huilen huilen huilen dus. Ventje wist ook niet goed wat doen. Dan maar weer beginnen wandelen en een kilometertje verder vonden we dan openbare toiletten, niet echt proper en geen wc-papier maar het was beter dan niets natuurlijk.

Op oudjaar dan naar het vuurwerk gaan zien. Het was er goed georganiseerd met tal van dixies op verschillende locaties. Helaas zaten we tussen een miljoen andere mensen, dus lange wachtrijen aan de dixies en ook ik moest weer 2 x gaan plassen. Ongelooflijk hoeveel mensen proberen voor te steken, alsof zij meer waard zijn dan de rest. En dat liet ik ook goed horen. Twee trutten waren duidelijk hun best aan het doen om voor te steken en heb ze er dan maar eens luid en duidelijk (zodat iedereen het kon horen) hen erop gewezen. Eéntje durfde al niets meer terug te zeggen, de andere probeerde zich er met een smoesje vanaf te maken. Maar het pakte niet. De andere wachtenden apprecieerden blijkbaar mijn interventie en zorgden ermee voor dat ze nog héél lang hebben moeten wachten ;-) Soms heeft mijn leeuwinnengedrag dan toch succes, héhé.

Maar eigenlijk zijn die hormonale toestanden echt niet zo leuk. Als het me te veel wordt, wordt het me echt te veel en begin ik gewoon te huilen. Ventje vraagt dan waarom ik me zo laat gaan, maar ik kan het dus echt niet tegenhouden...Het tranendal komt gewoon direct naar boven. En een seconde later kan ik dan alweer aan het lachen zijn of me weer boos in iets maken. Heel raar. Gisteren zat ik zo weer te snotteren van jewelste in een shoppingcenter in Antwerpen omdat de wachtrij aan de toiletten er onmenselijk lang was en we ook een uur op ons broodje hebben moeten wachten...ne mens wordt daar toch ongelooflijk gefrustreerd van, niet? En bij mij is dat nu alleen nog een graadje erger ;-)

En nu ligt er weer sneeuw en dat wil zeggen dat er van mijn looptraining buiten weer niks in huis kan komen. En dat vind ik ook helemaal niet leuk! Weer die saaie loopband in de fitness op, pfft...

Laat het zonnetje maar weer rap terug schijnen!!

 

sunflowers

09:27 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook