03-01-10

die hormonen toch

De voorbije dagen brachten we door in het buitenland, nieuwjaar eens op een ander gevierd. Vermoedelijk ons laatste reisje onder ons tweetjes! Ginder dook een nieuw zwangerschapssymptoom op: ik begin me met momenten nogal te gedragen als een leeuwin, zeker als mensen me tegenwerken blijkbaar. Zo moest ik heel dringend een plasje doen (wat me wel meer overkomt nu) en ik vond nergens een toilet. Cafés of restaurantjes uitrusten met toiletten blijkt tegenwoordig een overbodige luxe te zijn. In het lunchzaakje waar we gaan lunchen waren, was er geen te bekennen in ieder geval en nergens in de buurt bleek een toilet. Uiteindelijk een politie-agent aangesproken en die verwees me door naar McDonalds. Ook binnen (in soort van lunapark-complex bleek dat te zijn) wees een bewaker me door naar McDonalds. In McDonalds stootte ik echter op een bewaker die me de toegang naar de toiletten verbood! Ik moest eerst maar een menu gaan bestellen. Ik was furieus! Heb die man staan uitschelden terwijl iedereen het kon horen en vlakaf gebruld of ik dan op straat moest gaan plassen. Zoiets zou ik vroeger nooit hebben durven zeggen. Maar hij gaf dus geen krimp. Ongelooflijk! Daarna was ik natuurlijk in alle staten. Ik was nog niet kunnen gaan plassen en ongelooflijk gefrustreerd omdat ik nergens een wc vond, huilen huilen huilen dus. Ventje wist ook niet goed wat doen. Dan maar weer beginnen wandelen en een kilometertje verder vonden we dan openbare toiletten, niet echt proper en geen wc-papier maar het was beter dan niets natuurlijk.

Op oudjaar dan naar het vuurwerk gaan zien. Het was er goed georganiseerd met tal van dixies op verschillende locaties. Helaas zaten we tussen een miljoen andere mensen, dus lange wachtrijen aan de dixies en ook ik moest weer 2 x gaan plassen. Ongelooflijk hoeveel mensen proberen voor te steken, alsof zij meer waard zijn dan de rest. En dat liet ik ook goed horen. Twee trutten waren duidelijk hun best aan het doen om voor te steken en heb ze er dan maar eens luid en duidelijk (zodat iedereen het kon horen) hen erop gewezen. Eéntje durfde al niets meer terug te zeggen, de andere probeerde zich er met een smoesje vanaf te maken. Maar het pakte niet. De andere wachtenden apprecieerden blijkbaar mijn interventie en zorgden ermee voor dat ze nog héél lang hebben moeten wachten ;-) Soms heeft mijn leeuwinnengedrag dan toch succes, héhé.

Maar eigenlijk zijn die hormonale toestanden echt niet zo leuk. Als het me te veel wordt, wordt het me echt te veel en begin ik gewoon te huilen. Ventje vraagt dan waarom ik me zo laat gaan, maar ik kan het dus echt niet tegenhouden...Het tranendal komt gewoon direct naar boven. En een seconde later kan ik dan alweer aan het lachen zijn of me weer boos in iets maken. Heel raar. Gisteren zat ik zo weer te snotteren van jewelste in een shoppingcenter in Antwerpen omdat de wachtrij aan de toiletten er onmenselijk lang was en we ook een uur op ons broodje hebben moeten wachten...ne mens wordt daar toch ongelooflijk gefrustreerd van, niet? En bij mij is dat nu alleen nog een graadje erger ;-)

En nu ligt er weer sneeuw en dat wil zeggen dat er van mijn looptraining buiten weer niks in huis kan komen. En dat vind ik ook helemaal niet leuk! Weer die saaie loopband in de fitness op, pfft...

Laat het zonnetje maar weer rap terug schijnen!!

 

sunflowers

09:27 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.