12-02-11

verhuisd!

Je vindt me voortaan terug op de volgende locatie:

http://onehappyjogger.wordpress.com

06-02-11

babababa

En ondertussen is onze superheld al 8 maanden oud! Het blijft me verbazen hoe snel de ontwikkeling van zo'n miniminimini-hummeltje verloopt. Kon ie na zijn geboorte niet meer dan wat liggen, eten, slapen en pamper voldoen...ondertussen kan ie makkelijk al een eeuwigheid op de grond zitten en zich amuseren met zijn speeltjes, doet ie kruippogingen (die nog niet lukken) en communiceert ie volop met zijn ouders en zijn speelgoed.

Vooral dat communiceren is zalig. Je krijgt nu echt veel interactie terug en samen houden we al heelder gesprekken, zonder dat we elkaar natuurlijk echt verstaan. Zo beperkt de woordenschat van Seppe zich nog altijd maar tot een paar klanken natuurlijk, babababababa of papapapapa en af en toe al eens een poging tot ma en da en wat onverstaanbaar gebrabbel. Maar hij wil soms echt wel babbelen en dan doen wij gewoon lekker mee natuurlijk.

Vorige week nog zo'n leuke verrassing: we zaten samen op de grond te spelen toen onze kat eventjes sluw kwam langsgelopen. Kat bleef op een paar meter van ons staan en Seppe hief zijn hand op, wees ernaar en zei "da" en lachte vervolgens naar mij. Ik was stomverbaasd! Helaas bleef het bij een éénmalige actie en heeft ie het niet herhaald.

Het komt er dus op neer van te observeren en af en toe enorm verrast te worden en vooral te genieten. En ik vermoed dat we zo nog wel jaren lang verrast zullen worden door de fratsen en ontwikkelingen van ons heldje. Hij verbaast ons iedere dag in ieder geval.

DSC06565.JPG

 

15:45 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

23-01-11

tandjesleed

VIER maanden lang heeft onze kleine held al last van tandjespijn. En vier maanden lang dat huisarts en kinderarts al zeiden van: mja, 't kan voor elke moment zijn. En deze week was het dan eindelijk zo ver: de eerste tandjes komen erdoor piepen. Dinsdag de 18e januari was het moment suprème: vanboven is er een hoekje zichtbaar. Het feit dat hij op de meest gekke momenten een huilbui van jewelste kreeg, deed bij de verzorgster in de crèche een belletje rinkelen van "hmmm...tandjes?". Ja dus! Donderdag weer van dat, huilen huilen en ja hoor: zit daar beneden ineens een hele tand door. Vanboven blijft het bij een hoekje, die raakt er precies maar moeilijk door. Dus blijft de tandjespijn ook wel wat duren. Normaal stopt het leed als de tand er volledig doorzit, maar dan moet ie erdoor geraken natuurlijk... Dus geef ik Seppe af en toe een metalen lepen om mee te spelen, is wat scherper en de kou van het metaal, verzacht de pijn wat extra. En dan zijn bijtring natuurlijk. En een korstje brood (verzacht ook).

Het dutske ziet er dus al lang van af, en de opluchting is dus supergroot dat het eindelijk zo ver is. Morgen (maandag) gaan we wel eens bij de dokter langs. We zijn al een weekje aan het aerosollen omdat ie maar blijft snotteren en hoesten (al vermoed ik dat het ook tandjesleed is deze keer). We zitten nu bijna door de medicatie heen, dus zijn er nieuwe voorschriftjes nodig. Maar ineens onze knul eens te goei laten onderzoeken door meneer doktoor, dan zijn we weer helemaal gerust!

Verder maakt Seppe de laatste weken op verschillende vlakken wel enorm veel vordering. Niet alleen dus bijtertjes in zijn mond. Meneer zit sinds vorige week ook volledig zelfstandig recht. Hij kan nog niet vanuit lig naar zit, maar dat zal ook wel niet lang meer duren. En afgelopen woensdag had ie eventjes de "achteruit" gevonden. Hij lag op zijn buik weer te zwemmen op de grond (ipv kruipen, zwemt ie nog steeds, maar hij zal het wel doorkrijgen) en toen ik even niet gekeken had, was ie er in geslaagd zich een metertje achteruit te verplaatsen. Hij draait ook al vlotjes van windrichting als ie op zijn buik ligt, dus 't zal wel niet zo lang meer duren eer we echt een kruipertje in huis hebben. En dan kan voor ons de stress beginnen om hem constant in 't oog te houden, héhé. Alleen van buik naar rug rollen, doet ie nog niet. Denk dat ie het voordeel daarvan nog niet doorheeft of er gewoon geen goesting in heeft. 't Is soms een eigenwijs ventje :-)

blog.jpg

 

08:09 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

30-12-10

op reis

Het was nog even spannend...zou ie wel of niet genezen zijn tegen kerstmis? Gelukkig wel, op wat gereutel en gehoest na. Maar verder was ie weer zijn vrolijke speelse zelf, onze kleine held. Dat venijnig virus had ie wel effe doodleuk aan zijn mama en papa doorgegeven. Hadden we allebei verlof maandag de 20e, konden we die in de voormiddag wel spenderen aan een gezamenlijk bezoek aan de dokter. Seppe voor zijn check-up, zijn mama met een zware hoofdverkoudheid (met duizeligheid en al er op de kop toe bij) en papa met een venijnige hoest. Maar dat hoort er allemaal bij hé. Als de eerste kinderziektes eraan komen, weten we nu al dat papa het mee vlaggen heeft, want die heeft nog geen enkele kinderziekte doorgemaakt. Mama zal weten wat doen dan ;-)

Maar goed, we hebben de eerste serieuze ziekte overleefd, op naar de volgende zullen we maar denken. En ondertussen heeft Seppe zijn eerste Kerstmis overleefd, twee avondjes feesten. De eerste avond bij ons thuis (met mijn ouders en broer op bezoek), de tweede avond bij hubbies ouders thuis. Beide avonden heeft ie goed doorstaan. Weinig slapen want véél te veel te zien. Zich voluit storten op cadeautjes (allé, vooral op het cadeaupapier) en vooral mee kijken naar wat de grote mensen daar allemaal in hun mond steken :-) Ik had altijd schrik dat ie nadien in bed niet zou willen slapen, maar na het gebruikelijke verhaaltje en liedje (slaap kindje slaap) viel ie telkens pardoes in slaap om pas de volgende ochtend weer wakker te worden :-)

En na de kerstdagen stond Seppe zijn tweede reisje van zijn jonge leventje op de agenda. Opnieuw Nederland! Daar gaan we graag naartoe. Ditmaal stond good old Zeeland weer op de planning, we hadden een appartementje gehuurd in een vakantiepark in Bruinisse. Een kant van Zeeland waar we nog niet eerder geweest waren. Alles dik in orde. Een ruim appartement, met babybedje en babystoel en voor de rest alles wat je maar nodig kunt hebben op zo'n tripje. We lieten ons niet tegenhouden door de sneeuw en hebben enkele heerlijke wandelingen gemaakt, niet altijd evident met een kinderwagen, de duinen zijn we dan maar met Seppe in de draagzak ingedoken.

En voor het eerst in zijn leventje heeft ie gezwommen! Kon ik eindelijk toch zijn zwembroekje eens aandoen, want dat is dus al bijna te klein. Ik was al zo lang van plan om met hem eens naar het zwembad te gaan, maar die longprobleempjes staken altijd roet in het eten natuurlijk. Nu was het dus eindelijk zo ver en hij vond het geweldig! De eerste minuutjes wel wat angstig natuurlijk, maar daarna kon ie zijn plezier niet op. Heerlijk om zien! Alleen kregen we achteraf wel serieus de weerbots van dat avontuur. Van al dat lawaai en gespatter in het zwembad, kreeg ie bij zijn dutje achteraf blijkbaar een nachtmerrie. Hij begon echt te krijsen in zijn slaap en we kregen hem maar niet gekalmeerd, wou zijn oogjes ook niet opendoen of zo, dus we begonnen al in paniek te geraken dat er iets mis was met zijn ogen. Een beetje overbodige paniek natuurlijk, maar je begint gewoon het ergste te denken. Gelukkig kwam m'n moederinstinct weer naar boven en kreeg ik de geniale ingeving van een flesje melk te maken. Dat gaf hem precies wel de nodige troost, want daarna was ie helemaal gekalmeerd en wou ie zelfs terug spelen. Blijkbaar had ie toch een beetje te veel impulsen opgedaan in dat zwembad, dus we hebben het maar bij één zwembeurt gehouden. Maar allé, 'k weet nu toch al dat ie het zwemmen op zich heel plezant vindt, alleen dus wat rustigere oorden opzoeken in 't vervolg :-)

De nachten waren trouwens geweldig. Drie nachten achtereen heeft ie 12 uur doorgeslapen en omdat het voor ons ook een echte rustvakantie was en er dus 's avonds op tijd inkropen, hebben we zelf ook elke nacht zo'n 9 uur geslapen. Wat kan dat deugd doen zeg. Hopelijk zet hij die trent nu door hier thuis (al hadden we niet te klagen met nachten van 10 à 11 uur slaap natuurlijk...).

Soit, een grote meevaller dus. Zodanig zelfs dat we al aan het kijken zijn voor een volgende vakantie, vermoedelijk wordt dat Texel (wel als het weer wat beter weer is hoor).

 

Aan iedereen een fijn en liefdevol 2011 toegewenst!!


 

blog2.jpg

 

21:56 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

19-12-10

RSV

Voor het eerst in zijn jonge leventje is onze held serieus ziek geweest. RSV was de boosdoener. De afkorting staat voor Respiratoir Syncytiaal virus. In de volksmond: een stevige verkoudheid. Maar dan wel veroorzaakt door een venijnig beestje dat bij heel jonge menskes zelfs dodelijke proporties kan aannemen. We mogen dan ook van geluk spreken dat onze knul ondertussen al 6 maanden was, waardoor ie sterk genoeg was om het te bevechten.

De longproblemen sleepten al wat langer aan en de kinderarts dacht op 8 december (bezoekje aan K&G en zijn kinderarts dus) dat hij vermoedelijk RSV al had doorgemaakt, maar in lichte vorm. Omdat hij dus al een 6-tal weken met een venijnige (weliswaar astmatische) hoest zat. Wat heeft die zich vergist zeg. Oké, hij hoorde nog een licht piepje op zijn ene long en dus terug beginnen met de puffer was de boodschap. Dat puffen leek één dag ook daadwerkelijk te helpen, tot vrijdagnacht 10 december. Toen werden we rond 1u 's nachts letterlijk wakkergehoest. Seppe was zo erg aan het hoesten, dat er precies toch iets meer aan de hand weer was. Die zaterdag dan nog wel even naar mijn ouders en daar kreeg ie ook felle hoestbuien en hij zag er wat plattekes uit. Maar hij at wel goed, dus 'k maakte me nog niet te veel zorgen. In de late namiddag kreeg ik echter maar met moeite zijn fruitpapje binnengelepeld en toen ik zijn temperatuur nam, bleek die boven de 39°C te zitten. Rap naar de dokter gebeld (buurman) en we mochten om 19u er even bij (ook al hield ie helemaal geen spreekuur op zaterdagavond). Dokter vermoedde dan toch RSV en 'k moest aerosoll-gerief gaan halen bij de apotheek van wacht. Om 20u al de eerste aerosollbeurt en dat ging beter dan verwacht.

Zondag verliep nog redelijk rustig, buiten koortsigheid en hevige hoestbuien, veel slapen en weinig eten. Maandagmorgen was echter niet te doen. Bij het aankleden kreeg ie zo'n hevige hoestbuien en was zijn koort al van 's morgens tegen de 40°C dat ik terug naar de dokter belde. Verwijsbriefje voor 't ziekenhuis en hij zorgde ervoor dat we niet naar spoed moesten, maar ineens bij pediatrie bij een kinderarts zouden mogen komen. De kinderarts stelde ons gelukkig direct gerust en zei dat hij maar een milde vorm van RSV had (ocharme de kindjes met een zware vorm dus). Nog een staaltje neusslijmvlies afgenomen en in de namiddag kregen we al te horen dat het effectief dat virus is. Veel valt er niet tegen te doen, buiten de symptomen verlichten. Dat gebeurt dan via het aerosollen en een eucalyptus-suppo en natuurlijk koortsremmers.

Kinderarts zei ook dat rond de 4e dag het virus op zijn ergst is. Maandagnacht was effectief de ergste nacht. Echt zo zielig om zien. Zware hoestbuien waar ie amper uitraakte, huilen van de koorts en zo....Niets willen drinken ook niet, zodat ik met een spuitje wat water in zijn mondje spoot opdat ie toch iets zou binnen hebben...Vanaf dinsdagnamiddag is het stillekesaan beginnen beteren en sinds vrijdagmiddag kunnen we wel zeggen dat ie zo goed als genezen is. Nog af en toe eens wat hoesten en hij slaapt nu nog veel, maar ja, hij moet terug op krachten komen hé. En hij is gemakkelijk een halve kilo kwijt (maandag was ie op die paar dagen al dik 200 gr vermagerd), wat op zo'n klein lijfje direct veel is natuurlijk. Je ziet het aan hem: gezichtje is wat magerder, en die michelinbandjes op zijn armkes en beentjes zijn verdwenen....Dus hij is toch wel serieus afgevallen.

In de loop van volgende week check up bij de huisarts en hopelijk mogen we dan stoppen met het aerosollen.

En dan hopen dat we de rest van de winter gezond doorkomen. RSV kan ie in ieder geval niet meer krijgen :-)

DSC06137.JPG

08:44 Gepost in Algemeen | Commentaren (2) |  Facebook

04-12-10

6 maanden!!

Al een poosje geleden dat hier nog iets gepost werd, maar dat lag vooral aan tijdgebrek! Combinatie van zorgen voor ons knulletje, huishouden, verbouwingswerken en uit werken gaan, beginnen zwaar door te wegen en dan is o.m. het resultaat dat dit blogje even verwaarloosd werd.
Hoog tijd dus voor een update. En vandaag is alvast een heuglijke dag: Seppe is exact een half jaar oud! Het aloude cliché kan ik ook hier bovenhalen: wat vliegt de tijd toch snel en wat worden ze snel groot :-)

Op deze heuglijke dag is ons heldje wel een beetje ziek. Hij heeft een venijnige hoest (eigenlijk al wéééééken aan een stuk, maar nu is het weer wat erger) en ook weer serieus last van kortademigheid. Maar nog geen koorts en hij eet nog goed, dus voorlopig nog geen sprake van RSV, waar heel wat baby'tjes momenteel mee te maken hebben. Maar 'k moet hem van de dokter dus wel goed in 't oog houden en regelmatig zijn temperatuur nemen.

Qua ontwikkeling doet ie het goed voor de rest. Een kleine twee weken geleden werd ie gemeten en gewogen bij de dokter, en we kwamen uit op 7,6 kg en 64 cm! Volgende woensdag gaat ie weer eens naar K&G en krijgen we nieuwe cijferkes te zien...

Rollen kan ie nu ook volledig zelfstandig, alleen heeft ie er niet altijd zin in. Een klein porretje ter aanmoediging helpt wel en hops...dan is ie weg, van rug naar buik. En dan zo grappig verbaasd kijken van "huh, hoe kan dat nou?", hihi.

Rechtopzitten zonder hulp begint ook te lukken. Hij kan natuurlijk nog niet zelf van lig naar zithouding, maar als hij eenmaal zit, kan hij nu zo'n minuutje zelf blijven zitten (zij het met nog wat licht gewiebel).

En wriemelen en kruipen op mama's of papa's buik lukt ook heel goed.

Al die verbeterde motoriek heeft zo wel tot gevolg dat pampers verversen stilletjesaan een heel avontuur begint te worden. Die benen gaan de lucht in, hij draait zich half om, pakt zelf mee zijn pamper vast, wiebelt heen en weer...Geen evidentie om dan op 't gemakske een pamper te verversen, héhé.

Maar kruipen hoeft ons ventje nog niet te snel beginnen doen hoor. Denk dat er dan helemaal geen houden meer aan gaat zijn en dat we dus constant heel het huis gaan moeten rondcrossen om hem bij te houden, hihi.

Op naar het volgende half jaar dus!

DSC06098.JPG

11-11-10

fruitig

Na bijna twee weken is ons heldje nog steeds niet 100%. Het hoestje blijft toch nog altijd wat hangen en de piepende ademhaling is ook nog niet helemaal verdwenen. Het euvel heeft trouwens een naam gekregen: spastische astmatische bronchitis. Niet alleen heeft zijn mama (ikke dus) daar ook als kind zwaar mee gesukkeld (en nu nog met periodes), het is ook zoiets dat een beetje chronisch is, dus we zitten er vermoedelijk wel een tijdje mee opgescheept. De dokter verklaarde hem vorige week in ieder geval wel voor 70% genezen, de overige 30% moet ie gewoon uitzieken met behulp van de puffertjes. Na twee weken vechten begint dat puffen trouwens goed te lukken, dank zij enkele tips van de crèche (die mensen hebben wel ervaring met zulke dingen natuurlijk). Gelukkig maakt onze knul geen koorts, eet ie alsof zijn leven ervan afhangt en is ie speels en vrolijk. Voor een mama teken genoeg dat alles voor de rest wel in orde is natuurlijk :-)

En sinds gisteren is er weer een belangrijke stap gezet in zijn jonge leventje: fruit eten! Nu hij de 5 maanden gepasseerd is en al drie weken vlotjes groentepap eet, leek de tijd me er wel rijp voor om hem ook eens fruit te leren eten. Als eerste portie me beperkt tot een halve banaan, een halve appel, wat water en een paar schepjes koekjesmeel. Goed voor een kleine 120 gr fruitpap. Bij de eerste hap keek ie zo effe van: huh, wa's da nu weer? Om vervolgens eerst bijna de lepel en dan bijna het potje uit mijn handen te rukken, zo lekker vond ie het. Ik kon dus amper volgen met het lepeltjes geven, meneer begon quasi te roepen om meer! Oké, missie geslaagd dus! Omdat het maar een "kleine" portie was, onze man daarna nog wel een klein flesje gegeven. Moet ook wel, of hij haalt zijn 500 ml melk per dag niet, iets wat ie toch nog broodnodig heeft. Vanmiddag kiepte ik dan ook een halve kiwi bij de fruitpap en ook dat was een supergroot succes.

Onze held is dus wel een goe eterke en vooral een gemakkelijke eter. Vanmiddag at ie voor het eerst venkelpuree, iets wat ik zelf dus niet lust. Oké, 't was duidelijk niet zijn favoriete groente, want af en toe treuzelde ie wel effe en begon ie wat te spelen (de lepel vastpakken bijvoorbeeld, zodat ik geen volgend hapje uit het potje kon lepelen), maar uiteindelijk had ie toch wel de volle 180 gr binnen :-) 'k Blijf het zeggen hé: 't is toch een flinke jongen hoor :-)

blog.jpg

19:16 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

01-11-10

ziekskes

Het moest er eens van komen hé, nadat mama en papa ziek waren geweest, was het tijd voor onze superheld om ten prooi te vallen aan allerlei bacterietjes. Het begon met een stevige snotvalling, waarvoor ik van de dokter best toch wel wat neusdruppeltjes en een siroopje tegen de slijmpjes mocht geven (dat siroopje vooral omdat hij van die slijmpjes veel moet overgeven en gezien hij al van nature een overgeverke is, willen we dat niet nog verergeren natuurlijk). Maar kreeg wel van de dokter de boodschap dat het voor maximum 2 weken mocht zijn. En na 2 weken was het dus nikske beter, integendeel. De snotvalling was er nog, maar ook een venijnig hoestje. Dus afgelopen woensdag terug naar de dokter ermee. En daar had ik goed aan gedaan, want de dokter hoorde babyhaler.jpgeen gepiep en geratel op z'n longetjes en het feit dat de snottepieten ondertussen ook donkergroen zagen, deden hem besluiten dat onze Seppe wel een bacterietje had opgelopen ergens. Antibiotica dus. En normaal gezien ook aerosollen, maar dat zag zelfs de dokter niet zitten, met een beweeglijk ventje als Seppe. Dus in de plaats van aerosollen wel met 2 puffers in de weer. Die puffers moeten dan in een baby-haler (inhaleer-hulpstuk) gestoken worden en zo zou ie wat van dat puf-spul binnen moeten krijgen. Maar doe dat maar eens bij een baby van nog geen 5 maand oud die zo'n inhaleer-ding als een gigamonsterachtig foltertuig aanziet. Het is dus vechten en wringen en hij houdt dan ook nog eens constant zijn adem in als we het mondstuk op zijn gezichtje zetten....En normaal moet ie dus 10 keer diep ademhalen om genoeg binnen te krijgen. Denk niet dat het tot nu toe al één keer gelukt is. Gelukkig had de antibiotica al vrij snel effect en gaat het ondertussen al een pak beter. Maar zijn adem piept toch nog altijd wat en hij heeft af en toe nog stevige hoestbuien. Morgenavond moeten we weer naar de dokter voor opvolging en denk dat we dus toch aerosoll aan ons been gaan hebben.

Voor de rest wel alles tiptop hoor. De groentepapjes gaan supergoed. Hij heeft ondertussen ook al bloemkool en witlof (gemengd met bloemkool en wortel, en patat natuurlijk) leren eten. En meneer sloebert dus vlotjes porties van rond de 180 gram naar binnen, zodat een flesje achteraf zelfs niet meer moet. En daarna valt ie pardoes in 't slaap en slaapt ie zo tot 2 uur lang zijn roes uit... Over een 1,5 week starten we ook met fruitpap in de namiddag, benieuwd wat ie daarvan gaat vinden se.

 

nokia.jpg

 

 

19-10-10

creatief met wortel

En dan is daar plots dé dag dat je met groentepapjes start. Ik keek er een beetje angstig tegenaan. Dat flesjes geven was ik nu zo goed gewoon en dat loopt gewoon ook al supergoed vanaf dag 1, en dan moet je dat ineens gaan veranderen. Nou ja, moeten is een groot woord. Het hoefde nu nog niet direct, maar zowel Kind en Gezin als onze kinderarts zeiden ook van "doe maar", vooral omdat onze Seppe nog steeds kampioen is in het "melk teruggeven" (gelukkig zonder pijn) en vaste voeding die weerbarstige maagklep wel wat tot beter werken kan stimuleren. Dus was het zoeken naar een ideaal startmomentje, zodat we een paar dagen achter elkaar zouden kunnen proberen. En dat was dus afgelopen weekend en de voorbije twee dagen (treinstakingen komen dan soms toch eens van pas, moet je verplicht verlof nemen en ben je dus lekker thuis om met groentepap te experimenteren).

Zaterdag hadden we vrienden te gast (nog wat laminaat-legwerk te doen in huis) en terwijl de mannen met de laminaat bezig waren, ging ik met S. en de Seppe naar Dreambaby om nog gauw een Babycook te gaan kopen. Een toestelletje waarmee je de groenten stoomt en mixt en er komt dan een papje kant en klaar uit. Zowat iedereen raadde het me aan, dus toch maar de investering gedaan. Na wat zoekwerk kregen we het ding dan ook daadwerkelijk aan de praat en een beetje later was de eerste wortel- met patatprak gereed. Alleen het serveren aan Seppe ging iets lastiger. Zeker als er naast mezelf, nog drie mensen op staan te kijken, waarvan één met fotocamera en de andere met filmcamera in aanslag :-) Geen hap hebben we dus in zijn mondje gekregen, wel hing de wortelpap tot in zijn oren, neusgaten, zijn handen, in zijn nek en hals, overal op zijn kleren, in zijn haar, op mijn broek en trui...maar NIET in zijn mondje dus. Hihi.

De foto hieronder spreekt wel boekdelen. Hij trekt echt zo'n blik van "was dat nou echt allemaal nodig?".

Zondag poging nummer 2. Enkel ik en hubbie in huis en Seppe in z'n relax gezet (ipv op m'n schoot). Eerst wat prak op m'n vinger gedaan en die stak ie al gretig in zijn mondje. Daarna dan het lepeltje en hoppa...daar ging ie in de mond! Alleen wist ie nog niet echt wat ie nu moest aanvangen met al dat spul in zijn mondje. Er kwam dus ook wel redelijk weer wat uit de mond, maar na een paar happen had ie het toch een beetje beet. Na een 10-tal hapjes was ie het wel beu en werd het tijd voor zijn flesje.

Maandag en dinsdag dan hetzelfde scenario, waarbij het doorslikken telkens wel wat verbeterde. Alleen is ie het na een 10-tal happen dus beu en begint ie te krijsen voor zijn flesje (want dat drinkt toch sneller dan zo'n happen groentepap hé). Maar allé, we mogen nog niet te veel verwachten hé.

Voorlopig enkel nog maar worteltjes geprobeerd, vanaf zaterdag eens een andere groente proberen. We zijn er alleen nog niet over uit dewelke, misschien broccoli of zo. Benieuwd benieuwd! :-)

 

wortel.jpg

 

21:44 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

08-10-10

van de ene verbazing in de andere

Deze week hebben we al een aantal keren versteld gestaan van ons heldje! Zo'n hummeltje verbaast je op alle mogelijke vlakken, gelukkig meestal in positieve zin. Vanavond was het ook even in negatieve zin, daarover zo meteen meer.

1) op een maand tijd alweer 700 gram erbij! Onze held is ook weer wat gegroeid (2,5 cm). Zo meet ie nu 62,5 cm en weegt ie 6,700 kg. Geen wonder dat nu na amper 3 weken de kleertjes maatjes 62 ook al wat strak gespannen beginnen te zitten en dat ik maar heel zijn garderobe van maatje 68 heb bovengehaald. En ik maar denken in 't begin dat ik die kledij pas in december zou nodig hebben. Gelukkig hebben we daarvan enorm veel cadeau gekregen, zodat we zelf nog niet te veel hebben moeten bijkopen :-)

Verder alles super bij Kind & Gezin en zijn kinderarts. Weer 2 spuitjes, maar het deerde hem niet meer. Hij gaf amper een kik. Flinke kerel :-) Zijn voeding moeten we nu toch wel indikken met Nutriton. Hij blijft maar teruggeven en op termijn is dat toch niet zo best voor zijn slokdarm. De Nutriton zou dat toch iets moeten verhelpen, en dat doet het ook wel. Alleen is ie nog niet zo gewend aan dat verzadigd gevoel ervan, maar dat komt wel in orde.

2) onze knul doet het vanaf minuut 1 geweldig in de crèche. Voorlopig hoeft ie er nog niet te vaak naartoe, deze week was het 2 dagen. Maar hij vindt het wel fijn blijkbaar en ze zijn ongelooflijk content van hem. Als we hem gingen afhalen, was het altijd huilconcert van jewelste...5 ukjes die er volop concert aan het geven zijn en 1 ukje zit er dan braafjes bij en kijkt rond en lacht wat...Jep, dat ene ukje is onze Seppe. Dinsdag lag ie zelfs gewoon te slapen tussen al dat huilvolk. Mama had het dus moeilijker dan Seppe zelf, weer een cliché bevestigd :-)

3) het gaat verbazend snel met de ontwikkeling van sommige vaardigheden. Twee dagen geleden legde ik hem nog op zijn zij en deed ie niet bijster veel. Vandaag was het volop oefenen om te leren rollen en daar had hij echt plezier in. Volop kirren en luid "kressen" telkens ie doorhad dat ie nog verder op zijn zij kon rollen tot ie bijna op zijn buik lag...alleen die arm lag nog in de weg en hij heeft nog niet door hoe dat op te lossen. Volgens mij ligt ie tegen zondag op zijn buik gerold. Rechtzitten probeert ie ook...als hij neerligt en we nemen hem zachtjes vast bij zijn handjes trekt hij zich volledig recht tot hij rechtop zit, en dan zit ie zo trots rond te kijken van "zie nu eens wat ik kan!". En dan vandaag ook eens een lepeltje gegeven en in zijn mondje gestopt om te zien hoe ie zou reageren, begint ie er volop op te sabbelen! Denk dat er eentje stilletjesaan klaar is voor het eerste groentepapje. 16 oktober beginnen we ermee, dan kunnen we het drie dagen achtereen proberen (heb die maandag verlof), alvorens ze er dan in de crèche mee voort moeten doen hé.

4) de negatieve ervaring: ons speelse heldje had de hik door al dat wild gespeel in zijn parkje om te leren rollen en rechtzitten. Toen ik hem effe neerlegde om hem uit te kleden voor zijn badje, moest hij al hikkend ineens hoesten en hij verslikte zich, maar echt zo verslikken dat ie er niet meer uitgeraakte. Hij leek echt te stikken. Heb hem direct rechtgezet en op zijn rug beginnen kloppen en toen schoot er gelukkig iets los en hapte ie naar adem en toen verslikte ie zich weer! Dus maar blijven op zijn rugje kloppen en had echt de indruk dat ie geen lucht kreeg, maar gelukkig begon ie toen toch weer rustig te ademen. Manman, mijn tikkertje ging nogal zene. Hem tien minuten op mijn schoot genomen tot ik zeker was dat ie in orde was. Mij zo doen schrikken moet ie toch echt niet meer doen, maar 'k vrees dat zo van die angstmomenten nog wel zullen voorvallen. Hopelijk niet te gauw, want ben daar toch echt geen goeie voor denk ik...

Benieuwd wat ie de komende weken nog voor ons in petto heeft!

DSC05824.JPG

 

 

22:12 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

27-09-10

Seppe de ontdekker

Een dikke week na de verhuis voelt onze superheld zich al helemaal thuis in zijn nieuwe woonst. Hij slaapt ongelooflijk goed in zijn eigen kamertje en er gaan nachten voorbij dat we hem 11 uur lang niet horen en dat ik zelf wel eens ga kijken of ie nog wel ademt en zo :-) Vanmorgen heb ik hem om 8u gewoon wakker gemaakt voor zijn ontbijt, meneer lag nog lekker te ronken. Maar vanaf volgende week moet ie er wel op tijd uit, om naar de crèche gebracht te worden, dus stilletjesaan moet ie daar wel aan leren wennen. Oké, hij moet voorlopig maar 2 keer per week naar de crèche, maar de rest van de week als ik, hubbie of schoonmama hier thuis zijn, houden we die regelmaat wel aan. Da's belangrijk voor beebjes naar 't schijnt, dat geeft hen rust.

De voorbije week is er weer veel veranderd in de leefwereld van onze held. Hij heeft iets belangrijks ontdekt: zijn handen! Hij sabbelde er al wel een paar weken op en grabbelde al wel eens dingen vast (maar vooral per ongeluk dan), maar sinds een paar dagen is echt de ontdekking gekomen dat hij met zijn handen bewust dingen kan doen. Zijn speeltje Freddy de Vuurvlieg is proefkonijn van dienst. Een vrolijke vlieg met vleugeltjes die een ritselend geluid maken als je eraan komt. En schud je met Freddy dan klinkt een belletje. Amai...toen hij dat doorhad! Zo koddig om zien: de eerste dag heeft ie er zeker een half uur mee in de weer geweest. Echt ontdekken wat ie nu ineens allemaal kon, met een blik van verbazing en ogen die zo groot werden van opwinding. En zo is het nu al dagen achtereen speeltijd met Freddy. Freddy kreeg ondertussen ook al gezelschap van Trotter de Pony, een groter beestje dat hinnikt en gallopgeluidjes maakt, hilarisch vindt ie dat.

Een tweede ontdekking is dat ie nog meer kan zien als hij zijn hoofdje meedraait als hij zijn blik verplaatst. Eerst gingen enkel de oogjes opzij, nu draait hij plots zijn hele hoofdje mee en dan kijkt hij soms ook zo verbaasd over wat ie dan allemaal te zien krijgt. Zo grappig. Voor ons grote mensen is dat allemaal normaal en evident, voor een baby is het allemaal zo nieuw. Ik vind het wel leuk om zo samen met hem alles weer te leren ontdekken, we gaan nog een heel avontuurlijke tijd tegemoet :-)

 

DSC05790.JPG

 

 

20:41 Gepost in Algemeen | Commentaren (3) |  Facebook

20-09-10

verhuisd!

Na weken stressen zijn we er eindelijk vanaf, van die dekselse verhuis. De laatste weken liepen we echt op de tippen van onze tenen en leek alles wel mis te lopen wat er ook kon mislopen. Een kleine greep uit het pechlijstje:

- elektricien laat het op het allerlaatste moment afweten (om begrijpelijke redenen weliswaar) waardoor we halsoverkop op zoek moesten naar een nieuwe om de nodige bekabeling in orde te brengen voor Telenet (telefoon, internet en tv), die al maanden geleden een afspraak hadden vastgelegd om onze aansluiting te regelen...

- Eandis voert buiten aan het algemene elektriciteitsnet werkzaamheden uit en slaagt erin van net die kabel die naar ons huis loopt te laten doorbranden, waardoor wij met flikkerende lichten en zo zaten (en de nieuwe elektricien er de schuld van gaven, waarvoor onze excuses...)

- de verwarming deed het plots niet meer (een geheimzinnig knopje bleek de boosdoener) na dagenlang wel gewerkt te hebben

- meubels die beloofd waren voor levering op vorige donderdag (de dag voor de verhuis dus en het ging wel om quasi alle livingmeubels), bleken plots toch niet gearriveerd te zijn bij de meubelwinkel en zouden dan pas half oktober geleverd worden. Aaaarrrghhhh...Tot ik zei dat wij al wel de cheque hadden klaarliggen...een half uur later waren de meubels er toch ineens in het magazijn (en heeft volgens ons een andere klant nu pech en moet die wachten tot half oktober)

Maar al bij al zijn we er dus zonder kleurscheuren uitgekomen en Seppe is al helemaal gewend aan zijn grote nieuwe kamer. De eerste nacht sliep ie al direct ononderbroken 11 uur! Alleen heeft onze knul al een week lang een verkoudheid en dat ambeteert hem soms wel 's nachts. Die verkoudheid geeft dan ook slijmekes die ie inslikt en blijkbaar reageert zijn maag daar wel overgevoelig op. Hij was al een overgeverke, nu is 't helemaal een stortvloed die er na elke fles uitkomt. En toch blijft ie lachen en goedgezind. Heb nu een siroopke bij de apotheker gehaald dat de slijmekes wat verdunt en hopelijk zo de symptomen wat verlicht en hem van die dekselse verkoudheid verlost.

Op 8 september ook bezoekje aan Kind & Gezin gebracht en onze Seppe woog toen exact 6 kg en mat 60 cm! Hij houdt van even afgeronde cijfertjes :-) En die 6 kg...dat begint soms al stevig door te wegen hoor! Hij draagt nu al kleertjes maatje 62 en 68...Wat gaat dat toch snel zeg...

DSC05719.JPG

22:08 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

03-09-10

3 maanden!

Morgen is het weer Seppe's vermaandag! Hij wordt 3 maanden! Wat vliegt de tijd. En groot dat dat manneke aan het worden is. We waren nog maar net naar maatje 56 overgeschakeld en ook die dingen kunnen alweer de zak in wegens te klein. We zijn nu toe aan de maatjes 62. Jawadde. Eergisteren hebben we hem zelf nog eens proberen meten en de lintmeter kwam vlotjes aan de 60 cm. Volgende woensdag is 't weer officiële meet- en weegdag, ben benieuwd!

En ook op etensvlak en slaapvlak doet hij het uitstekend. Vorige week maakte hij weer een "wisselmomentje" door. Net op de dag dat zijn oma voor het eerst op hem zou passen, omdat wij in ons huis gingen starten. Had ik een A4'tje volgeschreven met o.m. de voedingstijden (die hij al drie weken lang stipt naleefde)...net dan besluit ie dus te wisselen, de deugniet. Op de uren dat hij normaal at, was ie niet wakker te krijgen en op heel andere uren besloot ie lekker te krijsen voor eten. Maar een leuke bijkomstigheid was wel dat ie zomaar ineens van 5 naar 4 flesjes overschakelden. De laatste voeding was die dag rond 21u30 (ipv 23u), daarna hem in zijn bedje gelegd en meneer sliep evengoed door tot 7u de volgende morgen. Nu is dat laatste flesje nog een uurtje vervroegd en slaapt hij dus nog door tot 7u à 7u30. Wat een zaligheid zeg!

En verder merken we nog wel wat andere evoluties:

- handjes zijn lekker! Hij sabbelt er constant op, met wat roodheid op z'n handjes tot gevolg, maar gelukkig bestaan daar crèmekes voor

- emoties zijn er om te uiten! Een huilbuitje is zeldzaam, maar als ie huilt is het nu wel met méér overtuigingskracht dan in het begin. Tot een hees huilstemmetje toe, echt aandoenlijk om te horen...Maar evengoed lacht ie nu ook meer en meer uitbundig en begint ie te oefenen met zijn stemmetje...hoge kirretjes en grrrrr-geluidjes. Zo schattig!

- rechtopzitten is leuk! Vooral als het naast papa in de zetel is :-)

- luisteren naar mama die uit "Pluk en de Petteflet" voorleest vlak voor het slapengaan, is een goed middeltje om daarna zachtjes naar dromenland te vertrekken....

Sinds een drietal weken lees ik dus voor. Eerst een boekje met korte verhaaltjes en sinds vorige week ben ik in Pluk begonnen. Hij geniet er dus volop van, ook al verstaat ie er waarschijnlijk geen sikkepikt van. Hij ligt me dan nieuwsgierig aan te kijken, ligt constant te lachen en te giechelen (zeker als ik met gekke stemmetjes voorlees) en na een paar minuten beginnen die oogjes dan toch dicht te vallen. Soms vecht ie wat tegen de slaap, maar het resultaat is toch wel steeds een knulletje dat daarna tevreden in 't slaap valt. Nooit gedacht dat ik zelf zo zou genieten van dat voorlezen :-)

Conclusie: all is well!

Mama en papa daarentegen zijn een beetje overstressed van het verhuis-gedoe. Volop aan het werk in 't nieuwe stekje en ondertussen een huishouden proberen recht te houden... Nog twee weken en dan zitten we op één adres, nl. het nieuwe :-) En dan zal er nog immens veel te doen zijn, maar kunnen we het tempo wel een beetje temperen :-)

seppe stronger.jpg

22:12 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

18-08-10

hoog tijd voor een update!

Alweer een dikke week voorbij sinds het vorige berichtje, dringend tijd voor een update dus! Het weinige schrijven heeft vooral te maken met de nakende drukte van onze verhuis naar ons nieuwe stekje. Vorige week aannemer over de vloer ivm de verwarming, deze week een andere ivm de electriciteit. Ondertussen hier inpakken, nog wat dingen regelen, de nieuwe eigenaars hier willen dan ook al eens langskomen om e.e.a. op te meten, en zo vliegen de dagen voorbij natuurlijk. Vanaf volgende week donderdag kunnen we effectief aan de slag en zal de tijd nog meer vliegen...Half september verhuizen we, en we gaan quasi alles laten verhuizen met een verhuisfirma. Dure, maar korte pijn dus. Veel meubels gaan naar het kringloopatelier, een aantal zaken vliegen naar 't containerpark, dus qua meubilair valt het mee (we zetten ons grotendeels in het nieuw op dat vlak), maar er staan gigantisch veel dozen volgeladen met strips en boeken en gezien ik nog geen zware dingen mag heffen (owv keizersnede, maar heb ook een chronisch ontstoken schouder) en hubbie ook met knieproblemen zit, leek ons een verhuisfirma de verstandigste oplossing...

Maar genoeg over de verhuisperikelen. Deze blog gaat over ons superheldje hé. Vorige week maandag (oeps, moest dit dus al veel eerder gepost hebben) was het weer Kind&Gezin-tijd. Ik was razendbenieuwd naar zijn gewicht en lengte, omdat hij echt wel een fors brokje geworden is, niet meer zo'n plat boeleke zoals in het begin. Zijn lengte meten lukte niet zo supergoed, want hij wriemelde constant. Als resultaat kregen we 56,5 cm, maar 't kon ook wel 57 cm zijn zene. Maar officieel dus 56,5 cm, dus weer 4 cm erbij tegenover begin juli. Zijn gewicht was spectaculair gestegen, dik 900 gr erbij sedert 20 juli, jawadde!! Geen wonder dat ie zo begint door te wegen :-) In totaal woog ie nu 4,940 kg. Op de groeicurves zit ie nu ineens op P25 (hij kwam van P3), zowel qua lengte als qua gewicht (dus alles mooi in verhouding). Wat hoofdomtrek betreft, zit ie zelfs een beetje voor.

En na het meten en wegen, was het spuitjestijd...de eerste inentingenronde! Vond ie niet leuk. Ze poten dan ook twee spuiten in zijn bovenbeentjes en dat deed pijn! Brullen dat ie deed, zo zielig. Gelukkig waren de troostende armen van mama er en na een paar minuutjes was ie weer gekalmeerd. Verder heeft ie niks last gehad van de inentingen, geen koorts of zo. Hij was wel heel slaperig erna, wat ook niet zo erg is natuurlijk.

Verder kregen we groen licht om van voeding te veranderen. Tot dan kreeg ie Nan Pro H.A. van Nestlé, een hypo-allergene voeding. Op zich niks mis mee, maar het is een vrij plakkerig goedje, ellendig om te maken (probeer maar eens een schepje poeder in heet water te kappen -> dat blijft dus aan het scheplepeltje plakken) en Seppe krijgt er een vieze stinkende spinaziegroene kakabroek van. En het is duur! Ik wou dus graag naar Nutrilon (van Nutricia) overschakelen, want: goedkoper,vrij te krijgen in 't Kruidvat (en nog een pak goedkoper in Nederland in 't Kruidvat), makkelijker te maken (poeder in koud water kappen en dan pas opwarmen) en minder plakkeriger. En ook geen spinaziegroene stinkende kaka blijkt ondertussen :-)
Dus we mochten het gerust eens proberen van de kinderarts en er rekening mee houden dat het mogelijk een weekje duurt eer ie er aan gewoon zou zijn. Awel...dat viel dus goed mee. Al vanaf het eerste flesje (op woensdag) zoop ie het flesje leeg, hij vond het precies wel lekker. En oké, hij had een beetje last van krampjes, maar dat had ie ook met de Nan en ondertussen hadden we ook al de link gelegd dat gulzig eten = krampjes achteraf. Nu een week later is er van krampjes overigens zo goed als geen sprake meer (of hij moet héél gulzig gegeten hebben) en hebben we de hoeveelheid per flesje al moeten verhogen, zo lekker vindt ie het :-)

Vorige week ook nog een dagje naar zee geweest, waar zijn meter op vakantie was. De zeelucht deed hem blijkbaar goed, want hij heeft quasi de hele dag geslapen. 's Middags mee de broodjeszaak binnen en 's avonds mee op mosselrestaurant...allemaal geen probleem met onze Seppe. Hij is lekker rustig, soms wakker maar dan kijkt ie nieuwsgierig mee rond. Hopelijk blijft dat zo ;-)

De komende weken worden dus druk, ook voor onze held. Zijn meter (mijn schoonmama) gaat wat op hem letten terwijl wij in 't huis aan 't werken zijn, maar dat zal ook niet altijd lukken natuurlijk. En dan gaat ie mee naar daar, we voorzien een reisbedje waar ie dan in kan slapen. Nu is ie gelukkig nog op een leeftijd dat ie een groot deel van de dag slaapt (ook niet altijd natuurlijk), met een kruipertje in huis had die verhuis wel wat lastiger geweest denk ik....

Fotootje: Seppe leest zijn eerste boekje :-)

donaldduck lezen.jpg

20:00 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

09-08-10

weekendje weg...

Zo, de eerste vakantie van onze held zit er al op. Was ook maar één nachtje weg hoor. Normaal zijn onze weekendjes weg altijd 2 nachten, maar het lukte nu even niet anders owv de verlofregeling van hubbie en andere volgeplande weekends met vanalles en nog wat. En één nachtje weg leek ons al spannend genoeg met onze kleine ukkepuk.

Zaterdagmorgen dus naar Den Haag vertrokken. Daar een paar uurtjes de winkelstraten en zo gedaan. Het weer was barslecht met momenten, echt stortregen. Dus Seppe werd in de maxi-cosi rondgereden omdat we daar een regenhoes voor hebben en voor de draagwieg niet. Niet onze voorkeur, maar ja, liever dat dan een doorweekt hummeltje op de arm. De regenbuien hadden ook tot gevolg dat zijn namiddagflesje in de lobby van het Hilton werd gegeven ipv vanop een bankje in 't park of een terrasje. We kwamen 't Hilton toevallig tegen en dat leek ons wel effe cool :-) Gelukkig verveelde de security zich steendood en zagen ze er geen graten in dat ik een pamper ging verversen in de toiletten en dan ostentatief met flesje me midden in de lobby installeerde :-) Zo zijn we soms wel, héhé.

Verder was het genieten van het vrolijke lachen van onze knul, die zich rot amuseerde met de kletterende regendruppels op zijn regenscherm. Hij wist niet waar eerst kijken, al die druppeltjes die er boven hem vielen. Echt koddig om zien, hoe hij met momenten lag te schaterlachen om al dat natuurgeweld boven hem :-)

's Avonds dan op restaurant en jep, hij was nog altijd wakker (zoals bijna het grootste deel van de dag), maar lekker rustig. In het hotel kreeg ie dan zijn klopje. Al die nieuwe indrukken die hij overdag had opgedaan, dat moest toch wel verwerkt worden. Even een lastig uurtje dus en hij wou enkel op het grote bed tussen ons liggen om wat kalmer te worden. Uiteindelijk viel ie er in 't slaap en moesten we hem nog wakker maken voor zijn laatste flesje om 23u. Maar éénmaal dat op, viel ie voldaan in 't slaap en werd ie in zijn draagwieg gelegd (dat we in het kinderbed hadden gezet, daar lag ie toch liever niet in, merkten we) en tot onze grote verbazing hoorden we hem pas een eerste keer terug de volgende morgen om kwart voor 7. Jawadde, 't manneke was duidelijk moe na dat dagje Den Haag.

Zondag dan Den Haag verlaten om een paar kilometer verderop in Scheveningen weer te parkeren. Wat een leuke badplaats zeg, met supergezellige loungebars naast het strand. Uiteraard kreeg Seppe daar tegen de middag een flesje, terwijl we zelf genoten van het strand en de relaxte muziek en sfeer die er hing. Nadat we zelf gelunched hadden, ging de trip voort naar Delft, ook een supergezellig stadje. Seppe was heel de dag zijn brave zelf en sliep eigenlijk het merendeel van de tijd, behalve als hij in de draagzak wat zat, dan keek ie mee zijn ogen uit :-)

Een geslaagd weekendje dus, ondanks het slechte weer de zaterdag. En voor ons een geruststelling te weten dat Seppe zich makkelijk aanpast aan een nieuwe situatie of omgeving, aangezien wij zelf niet altijd zo'n thuisblijvers zijn en nog al eens gemakkelijk er een dagje of weekendje op uittrekken...We zijn dus al volop weer in ons hoofd een volgende trip aan het plannen :-)

DSC05434.JPG

 

 

21:04 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

03-08-10

lachebekje

Ondertussen is Seppe weer helemaal zijn vrolijke zelf en is ie gewend aan zijn eigen bedje. Hij slaapt weer vlotjes door en jengelt minder en minder om zijn tutje (zelfs al 2 nachten dat we hem helemaal niet gehoord hebben). Het valt ons op dat op de dagen dat de beenhouwer hiernaast niet 's morgens vroeg om 5u toekomt en aan zijn kapwerk begint, we Seppe ook minder horen. Hij heeft dus wat last van bepaalde omgevingsgeluiden. Dat zal na de verhuis half september wel beteren, dan wonen we in een open bebouwing in een rustige wijk...Op dat vlak ook weer mama's genen geërfd, die kan ook geen geluid verdragen 's nachts :-)

Vorige week woensdag een heugelijke dag: de eerste schaterlach!! Hij lachte al wel een weekje of 2, maar dan zonder geluid. Woensdag zat ie op de papa zijn schoot, die een beetje met hem aan het dollen was en plots kwam daar bij de glimlach ook een heus gegiechel bij. Echt koddig om te horen. Nadien heeft ie het niet meer zo veel herhaald, maar dat komt wel zeker. Elke dag maakt ie meer en meer geluidjes. We hebben al kreetjes van verwondering, plezier, nieuwsgierigheid en vermoeidheid gehoord. En dat naast blikken van verwondering, verbijstering, achterdochtigheid, nieuwsgierigheid en plezier en zo meer. Hij kan al echte karakterkopjes trekken en zou niet misstaan in een spelletje poker :-) Leuk om zien hoe het dagelijks verandert en meer en meer wordt.

A.s. maandag staat ons weer een bezoekje aan Kind en Gezin te wachten. Wordt een akelig bezoekje, want de eerste inentingen staan op het programma. Hoe gaat ie daar op reageren, op het spuiten zelf en achteraf (want veel kindjes krijgen er koorts van)? En hoe ga ik als mama reageren hé ;-)

Maar voor het zover is, gaan we eerst nog een nachtje naar Den Haag.  Even twee daagjes ertussenuit vooraleer we stevig werk maken van het verder inpakken voor de verhuis en er eind augustus definitief invliegen in het verhuiswerk. Voor Seppe wordt dit zijn eerste vakantie, benieuwd hoe dat gaat verlopen!

 

lachebek (blog).jpg

 

 

 

21:06 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

29-07-10

aanpassen...

Het was dus wishful thinking...Na de eerste succesvolle nacht op zijn eigen kamertje, kwamen er twee nachten dat Seppe zijn ritme wat kwijt was. Alsof hij ineens doorhad dat er iets veranderd was. En tuurlijk was er iets veranderd voor dat manneke. Na enkele weken vlakbij mama te hebben geslapen, dat hij haar hoorde, kon zien en haar geur rondom zich had, lag hij nu plots in een kamertje alleen zonder die vertrouwde dingen. De impact hiervan had ik dus toch wel wat onderschat. Ineens wou ie 's nachts terug een voeding en was het twee uur lang jengelen om aandacht. Beetje vermoeiend, maar natuurlijk ontzeggen we onze schat die aandacht niet. Overdag at ie ook op andere tijden en dan weer wel een volle fles en dan weer niet...Maar na die twee nachten, kwam er al terug beterschap. Gisteren at ie weer mooi om de 4 uur, de fles raakte wel niet altijd uit, maar da's niet zo erg. Hij zal wel nemen wat hij nodig heeft. Gisteravond laat at ie dan ook zijn laatste fles weer uit, een goed teken voor de nacht die komt. En inderdaad...vannacht verliep al weer heel wat beter. Een beetje zoals toen hij nog in de wieg lag. Om 4u wel eventjes wakker om zijn tutje te vragen, dan weer wat slapen, terug tutje, terug slapen, terug tutje, ...Zo vier keer het tutje moeten gaan brengen en tegen half 7 was de grote honger daar en was ie met het tutje niet langer te sussen. Maar half 7 is nu niet meer nacht hé, dus was wel blij dat onze held zich al wat meer op zijn gemak lijkt te voelen. Na het eten heeft ie zelfs nog tot 9u braaf in zijn bedje gelegen, weliswaar klaarwakker maar stilletjes (en om kwart voor  8 nog eens om het tutje vragend), zodat mama nog wat kon rusten (want die had wel het gesnurk van haar ventje dat haar wat wakker hield vannacht :-)).  't Is toch zo'n braaf knulletje.

Vandaag heeft ie dan ook 's middags en 's namiddags weer even in zijn bedje geslapen, hij begint er dus wel aan te wennen. In zijn park wil ie niet meer slapen, behalve 's avonds zo tussen 21u en zijn laatste voeding. Ik vermoed dat ie de parklegger toch niet zo lekker vindt om op te liggen, nu hij zijn matrasje boven heeft leren kennen. In zijn relax slaapt ie ook ongelooflijk graag, nog liever dan in zijn bedje. Maar ik probeer toch van hem soms van de relax naar zijn bed te verhuizen (wat ie soms aanvaardt, maar niet altijd...).

En verder hebben we wat gespeeld vandaag. Seppe begint eindelijk interesse te krijgen in zijn "speelmat", zo'n tuigje met een boog boven waar lichtjes op beginnen te flikkeren als je her en der erop duwt. Aartslelijk ding, maar zogezegd met educatieve waarde :-) Het duwen en trekken aan vanalles en nog wat, moet de mama nog doen, maar die flikkerende dingetjes vindt ie toch wel fascinerend. En hem natuurlijk ook nog eens op zijn buikje gelegd en hij begint echt al goed zichzelf op te trekken, maar raakt dan gefrustreerd omdat dat kruipen maar niet wil lukken. Nog een paar maanden geduld Seppe :-)

Op de foto: effe uitrusten na het proberen rondkruipen op de grond :-)

 

DSC05302.JPG

 

 

17:45 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

26-07-10

verhuizen

En dan is daar ineens de dag dat onze superheld verhuist naar zijn eigen kamer. Ik heb er lang over getwijfeld en 't was toch ook echt met de schrik in het hart. Maar we konden niet om het feit heen dat Seppe al een tijdje doorslaapt en geen nachtvoeding meer vraagt. En dat was mijn excuus om hem in de draagwieg naast ons bed te laten slapen...een excuus dat dus niet meer geldig was. Bovendien is ie de voorbije dagen wel 50 keer gestoken geweest door muggen. Iets wat we in zijn eigen kamertje kunnen oplossen met een klamboe (het ding was té groot om boven zijn draagwieg te hangen). De voorbije twee weken had ie elke dag al eens boven in zijn bedje een uurtje of 2 geslapen en dat ging prima. Meer niet, omdat hij overdag dus amper slaapt, zo curieus is ie naar de wereld rondom zich. Maar die testslaapjes in het bed verliepen op zich wel goed, op zijn gewroet na. Elke keer trof ik hem aan met zijn hoofd tegen de spijlen en een arm erdoor. Ik had al wel bedomranding liggen, niet het volledige bed wordt omrand, enkel het bovenste stukje. Vorige week met Kind & Gezin besproken of ik dat nu wel of niet zou plaatsen. Zij zag er in ieder geval geen probleem meer in, omdat Seppe nu eenmaal zo beweeglijk is en ook zijn hoofdje al goed kan draaien. En ook in de draagwieg ligt hij ingesloten en ligt hij 's morgens geprakt tegen de rand.

Gisterenmorgen dus de bedomranding geplaatst en Seppe erna er even te slapen gelegd. Hij was weer direct vertrokken. Dat was dus al goed. Daarna ook de klamboe geplaatst, zodat de muggen geen vrij spel meer zouden hebben.

En dan 's avonds dus de grote stap. Ik denk dat het voor mij een grotere stap was dan voor Seppe. Ik vreesde voor mezelf vooral een slapeloze nacht en constant naar zijn kamertje lopen. Maar het is dus reuzegoed meegevallen. Om 22u30 hebben we hem in zijn bedje gelegd, na zijn laatste flesje (dat normaal een uur later gegeven wordt, maar gisteren heeft ie overdag zelf eens een flesje een uur vroeger dan gebruikelijk gevraagd en dan schuift alles op natuurlijk). Hij viel pardoes in 't slaap :-) Tien minuutjes later was ie even wakker en jengelde voor zijn tutje. Dat nog gaan geven en toen dommelde ie weer in...tot 5 uur vanochtend! Dan wou ie weer even zijn tutje en sliep ie verder tot kwart voor 7. En de mama: die sliep ook! Af en toe werd ik wel eventjes wakker en luisterde naar de babyfoon, maar alles was dus rustig en wel. Heb dus ook een zalige nacht achter de rug!

Nu hopen dat het elke nacht zo gaat, maar dat zal wishful thinking zijn vrees ik :-)

 

DSC05119.JPG

 

09:53 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

22-07-10

BV-perikelen deel 3 en curieuzeneuzepietje

Schreef ik eergisteren nog dat we nu op 4 flesvoedingen zaten en 2 keer moedermelk...gisteren was dat berichtje op dat vlak alweer achterhaald. Want woensdagmorgen weigerden de twee noeste medewerkers van de melkfabriek alle dienst. Niks zat er nog in! Dus onze held 's morgens direct getrakteerd op een fleske kunstvoeding.

Tegen de middag toch eens de kolf erop gezet en er kwam een handvol waterige melk uit, maar meer dus niet.

Gedaan ermee dus, met de borstvoeding. Een beetje vroeger dan gepland. Maar Seppe heeft nu toch bijna 7 weken moedermelk gekregen, da's 6 weken langer dan ik ooit had durven hopen, gelet op de problemen in het begin.

Nu voel ik af en toe nog een beetje druk in m'n borsten en dat kolf ik dan nog wat af. In het flesje zit nu 70 ml, bijeengesprokkeld sedert gisterenmiddag dus. Gene vette. En 't is dus zeer waterige melk, hoe gek toch. Het menselijk lichaam zit toch wel straf ineen eigenlijk.

Seppe ondervindt er in ieder geval geen last van. Na elk flesje is ie een viertal uur zoet. Niet dat hij altijd slaapt, daarvoor is onze held veel te nieuwsgierig naar de dingen des levens. Hem overdag in zijn bedje leggen...soms lukt het, maar meestal blijft ie een uur lang jengelen tot ie besluit van me met zachte dwang (lees: huilbuitje) te verplichten hem toch weer in zijn relaxke beneden te leggen, vanwaar hij veel meer kan zien. Overdag slapen is dus ook niet altijd zijn ding. Af en toe heeft ie een slaapdagje, maar vandaag is duidelijk niet zo'n dag. De TV vond ie vanmorgen toch wel het meest fascinerende object op aarde, al die bewegende beelden en flikkerende lichtjes....En zo is ie al bijna de hele dag in de weer met alles te bekijken. Af en toe vallen zijn oogjes dan wel eens dicht, maar niet voor lang.

Maar 's nachts is het echt een slaperke geworden. Al drie nachten achtereen worden we verwend...8 uur lang is ie stil. De voorbije 2 ochtenden was ik zelfs ruim voor hem wakker en maakte ik hem tegen half 8 zachtjes wakker om te eten (ik zou hem langer kunnen laten slapen, maar dan halen we de rest van zijn voedingsschema ook weer overhoop en nu valt dat net zo goed...). De fles krijgt ie trouwens zonder problemen op, dus honger heeft ie best wel. Maar hij slaapt 's nachts dus blijkbaar ook wel graag en als hij van die wakkere dagen heeft, is hij 's nachts eens zo moe natuurlijk. Benieuwd hoe lang we zo gaan verwend worden :-)

Seppe slaapt 's nachts trouwens nog steeds in de draagwieg naast ons bed, maar stilletjesaan zullen we de stap wel eens moeten zetten om hem dan ook in zijn eigen bed te laten slapen. Maar moet me daar toch nog mentaal wat op voorbereiden. En hij is zo'n wroeterke, dat ik wat schrik heb dat ie tijdens de nacht alle kanten van dat bed gaat opzoeken (want dat doet ie overdag in dat bed dus ook). Hem instoppen onder een laken helpt dus niet, hoe strak het ook gespannen wordt, hij wringt zichzelf los. 't Is een echt avonturierke aan 't worden :-)

 

seppestout.jpg

 

 

 

13:24 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

20-07-10

wat broeit daar?

En we zijn weer een weekje verder, tijd voor een nieuwe aflevering in ons Superheld-verhaal!

Het was een drukke week, misschien een beetje te druk voor onze superheld. Zo was mama vorige week woensdag jarig en moest onze kleine man mee van hot naar her. Naar het shopping center om de foto's af te halen die getrokken waren toen ie 3 weken oud was. Naar de ouders van de mama, naar de bevolkingsdienst (kids-ID gaan afhalen en mama en papa gingen eindelijk verklaren dat ze wettelijk willen samenwonen) en dan nog naar de ouders van de papa. Gevolg: ook al zit/ligt ie een hele dag in zijn draagwieg, onze knul was een beetje overwhelmed van al die indrukken. En hongerig! Want die namiddag en avond wou ie precies niets anders dan eten eten en nog eens eten. En 's avonds bij de schoonouders had ie er mooi genoeg van en kregen we te maken met een heus huiluurtje. Gelukkig kon ik als mama toch de nodige troost bieden, met een flesje eten en een wandelingetje door het huis en viel ie na een tijdje in een diepe slaap :-)

Maar ook donderdag kregen we te maken met een huilertje en dat zijn we toch niet gewoon van hem. En hij wou precies maar één ding: eten! Toen begon het te dagen: de fameuze groeispurt op 6 weken. Op 5 uur tijd kreeg meneer 4 keer eten en dan nog was ie huilerig. Dus de auto ermee in en een tripje naar een meubelwinkel :-) Hij was maar liefst drie uur rustig, dan begon het eetfestijn weer.

Waren we maar van plan om verder naar flesvoeding over te schakelen vanaf augustus, plots werden we nu voor een voldongen feit gezet. Na elke borstvoedingssessie bleef ie hongerig, tot ik een flesje bijgaf. Dus gingen we op 2 dagen tijd van 2 flesvoedingen per dag naar 4 flesvoedingen per dag. Dit gebeurde op vrijdag en onze Seppe was plots weer content en verzadigd. Wat een groeispurt dus al niet kan doen. En vooraleer ik de borstvoedingslobby op mijn dak krijg: neen, ik had geen zin om hem weer extra te gaan aanleggen om de productie weer op te drijven. Met een verhuis in 't vooruitzicht en al het geloop en geregel dat daarbij komt, kan ik helaas geen 8 uur per dag meer spenderen aan borstvoeding-geven. So be it. En onze Seppe is wreed content met zijn flesjes, terwijl ie na een live-borstvoeding (nu enkel nog 's morgens vroeg, in de namiddag een afgekolfd flesje) huilerig en hongerig blijft tot ik een uur later zijn fles geef.

Zaterdag verliep perfect, zondag was ie dan weer wat lastig. Na de middagvoeding bleef ie wat huilerig en zeurde. 2 uur na zijn eten gaf ie plots nog over, een zuurderig dik braaksel. Maar geen getier en gehuil erna, dus echt reflux leek het toch niet. Toch maar wat in 't oog houden, maar na dat overgeven was ie plots weer zijn vrolijke zelf. Er was dus gewoon iets verkeerds gevallen.

Maar toch moet er iets gebroeid hebben, want gisterenmorgen was ie echt even ziekskes. Na zijn flesje 's morgens gaf ie plots hevig over en dan spoot ie letterlijk zijn pamper overvol. Het kwam dus tot boven zijn pamper uit in zijn romperke. Knalgroene kaka! Oei oei toch. En 't ventje zag er maar pips uit. Hubbie uit bed gesjot om even te helpen.Seppe dus direct een badje gegeven en dan temperatuur eens genomen en die was toch lichtjes verhoogd. Dan de kinderarts maar eens gebeld, die zei van hem eens goed te observeren en bij mij meerdere diarreepampers terugbellen en dan langskomen. Maar zie...hoe rap het ook opkwam, even rap verdween de last. Geen diarreepampers meer (zelfs geen kakapampers), de temperatuur was tegen de middag weer gezakt en hij keek alweer wat vrolijker. De volgende voedingen bleven ook goed binnenzitten, dus qua vochtinname zat dat ook goed. Oef dus. De boosdoener was 's morgens met die ene stevige pamper mee eruit gesjot.

Vannacht werden we dan verwend met een doorslaperke (van 22u30 tot 7u vanmorgen, op een paar keer jengelen voor zijn tutje na). Dat gebeurt helaas nog niet elke nacht, maar 'k hoop dat er zo meer en meer van die nachten komen natuurlijk :-)

Vandaag is ie lekker rustig en heeft ie ineens een voorkeur voor zijn relax om zijn dutjes in te doen. Ik vermoed omdat dat lekker fris is tov de warme kamer boven of de dikke parklegger in zijn parkje beneden. De relax staat hier op de grond in de living, de koelste plek in huis natuurlijk...

Kind en Gezin is ook langsgeweest vanmorgen en onze superheld heeft een belangrijke kaap bereikt: 4 kg! Exact 4 kg dan nog wel, 't wordt toch geen perfectionist zekers! ;-)

 

DSC05224.JPG

 

15:13 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

13-07-10

wroeterke

't Wordt stillekesaan duidelijk: Seppe heeft toch één slechte eigenschap van zijn mama overgeërfd...wroeten! Een dikke week geleden werd ik 's morgens wakker en had meneer zich blijkbaar van zijlig naar buiklig gedraaid en dat stond hem toen niet aan. Hij was dus stevig aan het wriemelen om zich weer gedraaid te krijgen, maar dat lukte uiteraard nog niet. Al een geluk dat ik wakker geworden was (en dat hij nog steeds in de wieg naast ons bed slaapt), want 't manneke had kunnen stikken (hij lag met zijn aangezicht op de matras). Hopelijk doet ie dat geen tweede keer.Hij slaapt trouwens met een slaapzakje, dat normaal zo'n gedrag wat zou moeten beperken, maar hij laat zich er dus blijkbaar niet door tegenhouden {#emotions_dlg.surprised}

Van de ene zij naar de andere zij draaien, heeft ie ondertussen ook al goed onder de knie. Heb hem er al een paar keer op "betrapt". Hij heeft de voorkeur om op zijn rechterzij te liggen en als ik hem overdag dus op zijn linkerzij leg, dan slaagt ie er af en toe in van zich helemaal om te draaien...Vanmorgen na zijn ochtendvoeding, had ik hem zo in zijn bedje gelegd (in zijn eigen kamer, ben hem daar stilletjesaan aan 't leren aan wennen), babyfoon op zodat ik ondertussen zelf kon gaan ontbijten en zo, en na een half uurtje brabbelen begon ie plots te huilen. Toen ik ging kijken was meneer dus niet alleen van zijn linker- naar zijn rechterzij gedraaid, hij was ook nog dwars in zijn bedje gaan liggen en lag met zijn hoofdje tegen de spijlen. Jawadde! Wat een avonturier zeg!

Qua motorische ontwikkeling zit het dus blijkbaar wel redelijk snor bij onze held. Hij begint ook stevig zijn hoofdje op te houden als we hem vasthebben en als we hem om te spelen even op zijn buik leggen, heft ie ook al goed zijn hoofd op om van links naar rechts (en terug) heen en weer te kijken. Wel schattig om te zien zene {#emotions_dlg.smile}

En wat ie al heel snel kon, maar in 't begin vermoedelijk per ongeluk was: zelf zijn tutje vasthouden. Nu doet ie het precies al vrij bewust, soms zodanig dat we hem maar moeite uit zijn mond kunnen nemen {#emotions_dlg.laughing}

DSC05133.JPG

21:19 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

08-07-10

veelvraatje

Gisteren op consultatie bij Kind & Gezin. Twee keer is er al iemand aan huis gekomen, telkens héél toffe jongedame waarmee het gezellig babbelen was. Maar nu dus bij het consultatiebureau zelf. Pfftt...hoe oubollig was me dat zeg. In een vies oud gebouwtje achter een lokaal kantoor van het ziekenfonds. De tijd was er echt blijven stilstaan, alles leek wel te dateren uit de jaren 50. Het personeel (of zijn het vrijwilligers) liep ook tegen de 80, maar die waren wel vriendelijk. Maar toch had ik een akelig claustrofobisch gevoel van heel de aanblik van dat kantoor. Blij dat ik er een half uur later weer buiten was...

Eén van de oude dames nam de taak op zich van onze Seppe te wegen en te meten. Goed nieuws: hij is op een dikke week tijd maar liefst 230 gram bijgekomen en weegt nu 3,590 kg. Kleine nuance: vorige week is ie zonder pamper gewogen en dat scheelt wel 30 gr. Dus eigenlijk 200 gr bij, maar allé, daar zwijgen we over :-) Toch een teken dat onze Seppe stillekesaan een veelvraatje is geworden, héhé. Maar zolang hij content is, ga ik daar niet op protesteren. En hij zit nog op een hele lage curve, dus dan is lekker veel eten gewoon ook lekker toegelaten hé.

Zijn lengte dan: hoi hoi, 4,5 cm erbij sinds zijn geboorte. Ik had het al wel gemerkt, dat ie gegroeid was, maar hem thuis meten met een lintmeter lukte me maar niet. Nu werd hij op een plankje gelegd, met afmetingen langs de kant. Ik moest zijn hoofdje vasthouden, terwijl de dame zijn benen strekte. Een lat werd tot aan zijn voetzolen geduwd en zo konden we zijn lengte van de plank aflezen :-) Qua lengte zit hij dus nog onder de P10-curve, da's eigenlijk de laagste curve. Maar ja, een ukkie dat bij de geboorte slechts 48 cm is, kan nu moeilijk op één maand tijd ook al die achterstand volledig hebben ingehaald. Dus volgens de verpleegster, die we nadien zagen om de resultaten van wegen en lengte te bespreken, hoeven we ons niks zorgen te maken. Hij groeit goed en komt goed bij en da's 't belangrijkste :-)

Nadien nog efkes bij onze kinderarts, die zijn hartje en longen beluisterde, hoofdomtrek mat (1 cm erbij), zijn klokkenspel effe inspecteerde en even kijken of ie nergens een verontrustende uitslag of zo had. Hij zei ook dat we duidelijk een heel alert knulletje in huis hebben. Seppe kreeg al positieve punten op vlak van focussen, toch wel een beetje voor op zijn leeftijd op dat. Alles dus dik in orde. Over een maandje terug voor de eerste inentingenreeks.

Nu met dit warme weer terug, eet Seppe trouwens iets minder. Vandaag heeft ie dus bijvoorbeeld twee voedingen overgeslagen. Vannacht moest ie niets hebben, buiten zijn tutje en een streeltje over zijn wangetjes en dan sliep ie weer voort tot bijna 7u vanmorgen. En ook deze vooravond was een lekker dutje in zijn park leuker dan een voeding. Hij heeft vanmorgen, vanmiddag en deze namiddag wel supergoed gegeten, hij zal voldaan geweest zijn zeker :-) En een beetje extra rust voor de mama! :-)


Fotootje: Seppe kijkt gefascineerd naar z'n rammelaartje :-) (op deze foto is hij 3,5 weken oud)

decoration

19:49 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

06-07-10

slaapheld

En hoe zit dat nu met de nachten? Een vraag die ik wel geregeld krijg. Awel...goed! Na de eerste twee hel-weken waarin ik amper aan slapen toekwam, is het elke dag beter beginnen gaan. Om eerlijk te zijn: het flesje kunstvoeding dat we toen op aanraden van de kinderarts hebben geïntroduceerd, heeft alles echt doen keren bij ons op dat vlak. Dat flesje wordt gegeven tussen half 12 en middernacht. Ventje moet Seppe hier meestal wel voor wakker maken, want na de borstvoeding rond half 9, heeft ie meestal even een huiluurtje (niet echt huilen, vooral een beetje morren) waarna ie diep in 't slaap valt op papa's buik :-)

Maar sinds dat flesje is het dus gebeterd tijdens de nacht. Seppe sliep direct 4 uur aan een stuk en wou daarna maar eventjes kort borstvoeding. Daarna terug in 't slaap voor een uur of 3 à 4. Heerlijk.En dat bleef wel een dikke week zo! Pure verwennerij dus.

En dan werden we plots nog meer verwend...Vorige week moest Seppe ineens 's nachts geen voeding meer hebben. Hola! Hij werd wel eventjes wakker om 4u, maar geen gehuil! Wel even wat kirren en toen ik hem zijn tutje gaf, viel ie pardoes weer in 't slaap, om pas rond half 7 weer wakker te worden. De volgende nacht sliep ie zelfs in één ruk door tot 6u 's morgens, wou ie zijn tutterke en sliep dan verder tot 7u. Jawadde! En zo hebben we vier nachten achtereen gehad. De voorbije 2 nachten wou ie dan plots toch weer een korte voeding. Eergisteren rond 5u en afgelopen nacht rond 6u. Op zich nog niet slecht hé. Ik slaap zelf nu toch ook elke nacht gemiddeld 6 à 7 uur, wel met wat korte onderbrekingen, maar we slapen en da's 't belangrijkste :-)

Morgen naar Kind & Gezin, consultatie bij onze kinderarts (één van de zeldzame exemplaren die ook bij K&G nog consultaties doet, is dat handig zeg). Ben wel benieuwd hoe groot ie is (ik slaag er zelf maar niet in om hem eens fatsoenlijk te meten) en hoeveel ie nog bijgekomen is sedert vorige week (aan zijn lijfje te zien, is er toch weer wat bij :-)). En ook wat babbelen over het voeden, hoe vanaf nu verder te gaan. Ik zit nu op 2 flesvoedingen en dan 5 à 6 borstvoedingen per dag, maar het wisselt elke dag (soms in totaal 6 voedingen, incl. de flesvoedingen, dan weer 8 voedingen en de tijdstippen overdag wijzigen ook geregeld, dan weer 2 uur tussen en vervolgens ineens 4 uur ertussen). Dat geeft me wat onzekerheid over hoe dit nu verder gaat evolueren...Hopelijk wordt ik er iets wijzer uit...

decoration

 

 

 

18:48 Gepost in Algemeen | Commentaren (3) |  Facebook

03-07-10

allerlei wijsheid

Ik heb ondertussen een vijftal stevige boeken in huis over baby- en kinderverzorging. Vier ervan zijn supermoderne lectuur, zo van die boeken die vooral bulken van de superschattige baby-foto's en waar tekst vooral bijzaak is. Alle vier geven ze trouwens andere adviezen over allerhande dingen. Zo is er één boek dat ik gewoon opzij heb gesmeten nadat ik het "slapen"-hoofdstuk had gelezen. Iemand die adviseert om het eerste jaar je baby gewoon tussen mama en papa in bed te leggen, die vertrouw ik voor geen haar...De andere boeken vallen wel mee en heb er toch wel heel wat van opgestoken. Het leukste exemplaar ligt in de badkamer naast de wc zodat ventje er tijdens zijn getrouwe bezoekje aan de pot regelmatig ook eens in bladert en wat van opsteekt :-)

Maar nu kwam onlangs schoonmama op de proppen met een zeer antiek boek. Dr Spock's Baby- en kinderverzorging, editie 1957. Had ze bij haar in de kast gevonden. Natuurlijk moest ik vooral eerst even lachen toen ik dat boek zag. Tot ventje erin begon te lezen en zei dat het echt wel goed was. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Een boek zonder foto's (géén één!) en dus alleen maar tekst, oei, zou ik dat nog wel aankunnen? Ja dus, want het leest dus als een trein. Die man wist duidelijk over wat ie het had en het boek bulkt dus van de wijsheden.

Zo is zijn eerste advies: luister naar niemand! Olé! Zijn advies: je eigen instinct en aanvoelen, hoe onervaren je ook bent, is nog altijd het beste. En dat klopt ook wel. Zo hebben we heel wat adviezen in de wind geslagen wat de voedingstijdstippen betreft en al dan niet ukkie wakker maken voor voedingen etcetera. En wat hebben we nu: een kind dat al drie nachten doorslaapt en eigenlijk bijna altijd content is. Hetgeen wij puur instinctmatig toepassen, staat dus letterlijk beschreven in dat boek van Spock. Maar evengoed geeft ie adviezen mee voor ouders die het toch anders willen aanpakken.

Anderzijds moest ik toch ook al een paar keer goed lachen met het boek. Want je wordt dus ondergedompeld in de tijdsgeest van 1957. Er waren toen nog geen wegwerpluiers, de meeste koppels hadden nog geen wasmachine en fleskesmelk werd gewoon met de flessen melk van de melkboer gemaakt ipv met allerlei poederkes die je dan nog best bij de apotheek koopt. Zo moest ik echt grinniken bij de zin: " voor het reinigen der luiers kan de aanschaf van een elektrische wasmachine heel wat werk en energie besparen", of wat dacht je van deze: "schommelstoelen en hobbelpaarden zijn al lang uit de mode". Jawadde, zelfs in 1957 waren die dingen al démodé!

Soit, heb nog heel wat hoofdstukken door te nemen, maar ben toch wel gebeten door de wijsheden van die dokter met zijn Vulcan-naam!

decoration

 

14:01 Gepost in Algemeen | Commentaren (4) |  Facebook

01-07-10

foto-stress

Dinsdag kwam ik tot de ontdekking dat we voor Seppe een kids-eID nodig hebben. Niet dat we op reis zoeken te gaan, maar we gaan regelmatig wel eens shoppen bij de Noorderburen en binnenkort zoeken we meubels te gaan bestellen bij o.m. Morres, ook net over de grens. Toevallig zag ik op het 9maand-forum in een topic dat je zelfs voor die korte shoppingtripkes van een paar uur een heuse identiteitskaart nodig hebt voor je baby. Belachelijk hé. En waarom zeggen ze dat nu niet gewoon bij de aangifte? Nee, je moet dat allemaal maar weten...typisch.

Soit, voor zo'n kids-eID moet je een pasfoto hebben, en daar zijn strenge voorwaarden aan verbonden:

- kraaknette witte achtergrond, niet op een doek of zo want daar komen kreukels in en geeft schaduwen

- ukkiepuk moet recht in de camera kijken (met de oogjes open dus)

- ukkiepuk mag geen tutterke in de mond hebben

- ukkiepuk moet lachen en dus zeker niet huilen

- gezichtje moet mooi gecentreerd op de foto staan

- geen handjes, vingertjes of handen/vingers van mama of papa bij op de foto

Pas op: bovenstaande staat niet letterlijk op de documentatie die je vindt op 't internet, maar zijn wel de criteria die ze in Mechelen toepassen, dixit de fotograaf waar ik dan gisteren bij langsging. Ontelbare ouders zijn al met afgekeurde pasfoto's tot bij hen teruggekomen, dat ze er bij de fotograaf wanhopig van geworden zijn en al ettelijke klachten hebben gestuurd naar de betrokken gemeentedienst. Ze zijn dus ultrastreng hier. Het zou dus een uitdaging worden om een goeie pasfoto te maken van onze Seppe die gisteren 3,5 weken oud was en dus niet in staat is om zelfstandig rechtop te zitten en zijn hoofdje recht te houden.

Eerste ontelbare pogingen vonden plaats voor de witte plexiplaat die als achtergrond dient voor de pasfoto's van de grote mensen. Ik moest Seppe recht omhoog houden en dan zouden ze proberen de geslaagde foto te trekken. Alleen kon ik zijn hoofdje dus niet rechthouden zonder dat mijn hand mee op de foto stond. Liet ik los viel zijn hoofdje naar voor en keek ie dus niet recht in de camera. Voorts begon ie ook altijd vlot te zwaaien met zijn handjes en kwamen die dus ook mee op de foto...En dan was Seppe het beu natuurlijk en begon ie te huilen. Gevolg: een krijsende baby op de foto met gesloten oogjes en een vertrokken mondje. Ondertussen was er al twee man extra personeel komen helpen om hem mee rechtop te houden en zijn armpjes en beentjes in bedwang te houden en zo (want hij weegt dan nog geen 3,5 kg, da begint wel door te wegen zene). Na dik 30 mislukte pogingen, zagen we het met z'n allen niet meer zitten. Het was echt niet te doen...Dan maar besloten van hem gewoon neer te leggen op een tafelke, waar ik een flanellen tetradoek over legde (al een geluk lag die in de draagwieg). De speciale camera kon gelukkig gedraaid worden om van bovenaf te fotograferen, de flash kon wel niet dienen, dus was daar wel een probleempje. Maar toch maar proberen. Weer een aantal pogingen, maar Seppe was het echt kotsbeu en bleef maar huilen, ocharme toch. Uiteindelijk had ik zijn armpjes vast, een tweede persoon zijn beentjes, derde persoon zijn hoofdje en dan stond de fotografe er nog boven. Het was heus secondewerk, maar onderstaande foto is getrokken op een moment dat Seppe effe naar adem snakte, toevallig zijn oogjes opendeed en persoon drie op het juiste moment dan effe zijn hoofd losliet...Oef, gelukt!

Alleen staat ie dus niet centraal op de foto en is er toch wel een streepje schaduw of kreukel in de doek te zien...Ik kreeg de foto's dus gratis en voor niks mee, omdat ze niet konden garanderen dat ie aanvaard zou worden...Wel lief natuurlijk!

Vanmorgen dan met Seppe naar de bevolkingsdienst en 'k heb dan maar direct gezegd aan de madam aan het loket wat een hel het was om die foto getrokken te krijgen en dat ik dus hoopte dat ie oké was. Ze durfde vervolgens niet meer te weigeren, ook al was ie dus niet 100% ok. Oef dus. Ze gaf wel toe dat het bij zo'n kleintjes inderdaad niet evident is...Tja, wees dan ook wat soepeler denk ik dan. Over een maand gaat onze Seppe langs geen kanten meer op die foto trekken, dus wat heeft zo'n kids-eID dan eigenlijk voor waarde?? Niks dus...

Zal wel niet op tijd klaar zijn tegen dat we naar Morres gaan, maar 't zou moeten lukken dat we controle krijgen natuurlijk...

decoration

13:39 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) |  Facebook

29-06-10

de goed-nieuws-show

Vandaag tweede bezoekje van Kind&Gezin. Een belangrijk bezoekje, want ze ging het toestel meebrengen om Seppe zijn gehoor te testen. En doofheid komt in de familie voor, zij het zeer kleinschalig. Mijn moeder is doof langs één kant, al sinds haar geboorte. Een achterneefje is volledig doof, dat hebben ze toen ontdekt bij die bewuste gehoortest. Dus 'k had toch wel een beetje een klein hartje. De test zelf duurt normaal niet zo lang, maar bij ons duurde het toch een kwartier. Ondanks het feit dat Seppe diep in slaap lag, registreerde het toestel constant storingen van bewegingen. Sensoren nog eens terug aanbrengen, maar dat hielp niets. Bleek het uiteindelijk aan een kabeltje te liggen dat slecht contact gaf. Daarbij kwam nog dat Seppe sliep op zijn linkerzij (hij ligt niet graag op zijn rug), dus dat oor zat geprakt tegen de parklegger. Dat vertraagde de test, maar had verder gelukkig geen invloed op het resultaat of zo. Na 15 minuten kwam dan het verlossend nieuws: alles picobello, hij hoort langs beide kanten. Oef! Garantie op dat ie ooit ook zou luisteren kreeg ik helaas niet mee...

seppe hoort

En dan nog eens wegen. Daar was ik ook wel benieuwd naar. Had het bijvoeden met flesvoeding effect of niet. Wel, het bleek dus een schot in de roos. Op 1,5 week tijd is Seppe 300 gram bijgekomen en zit ie nu aan 3,36 kg, dus 200 gram boven zijn geboortegewicht. Een stevige inhaalbeweging dus! Ik dacht het al wel hoor, 't manneke zit duidelijk wat steviger in zijn vel tegenover vorige week toen hij nog zo extreem magerkes eruitzag.

Twee keer goed nieuws dus! Hopelijk blijft dat zo duren! :-)

 

 

18:45 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

27-06-10

op stap

Vrijdag en zaterdag maakte Seppe zijn doop mee wat uitstapjes betreft. Wandelingetjes heeft ie ondertussen al veel gedaan, maar autotrips (verder dan de rit ziekenhuis-thuis) had ie er nog niet opzitten. Zowel vrijdag als zaterdag mocht ie mee naar Antwerpen.

Lesje één: een handdoek onder zijn poepje steken in de maxi-cosi. Het manneke is nog zo klein dat ie tijdens de rit stillekesaan helemaal naar beneden ineenzakt. En hij is nog niet sterk genoeg om zichzelf rechtop te houden hé. Dus tegen dat we op de bestemming aankwamen lag er een hoopje ineengedoken hummeltje achterin de maxi-cosi...Maar echt last had ie er niet van, maar voor z'n ruggetje is dat niet zo ideaal natuurlijk. Gelukkig is het niet zo ver rijden.

Lesje twee: euh, eigenlijk geen. Want voorts verliep alles vlekkeloos :-)

Vrijdag was het eerst hier in Mechelen naar de notaris, voor de officiële verkoop van ons huis. Meneer was natuurlijk de ster, zelfs de notaris was ontroerd ;-) En Seppe was superbraaf en gaf gene kick. Daarna de auto in naar Antwerpen, naar onze kapper. Die zit diep verscholen in de Seefhoek, waar ik van m'n 13e tot m'n 19e gewoond heb. Geen gezellige buurt om door te rijden en 't was zoeken naar parkeerplaats, maar ja. Bij de kapper ook één en al bewondering en ontroering voor onze Seppe. En we kregen een leuk cadeautje mee (een leuke badcape). En ineens ons haar maar laten knippen, maar het kleuren heb ik achterwege gelaten omdat dat zo lang duurt (en niet zo goed zou zijn als je borstvoeding zou geven). Dus loop er nu wel vrij "grijs" bij...

Daarna was het iets minder leuk. Megafile op de Singel en de ring. En 't was pokkeheet en wij hebben geen airco in de auto. En gezien Seppe 's morgens al wat verhoging had, door de hitte (en had hem voor de nacht blijkbaar toch met een laagje te warm aangekleed), was ik wel wat bezorgd. Maar hij verteerde het toch vrij goed. Eenmaal thuis direct terug eten gegeven en dat ging vlotjes binnen. En het overgeven viel vrij goed mee,het merendeel hield ie binnen. Die namiddag hem nog een keertje extra aangelegd om zeker te zijn dat ie voldoende vocht binnenkreeg.

Zaterdag dan terug naar Antwerpen. Auto aan m'n werk geparkeerd, daar kan die overdekt (en gratis) staan, dus geen volle zon er de hele dag op. Auto stak goed vol, want nu hadden we ook de draagwieg mee (die we niet als autostoel mogen gebruiken). 't Is nu wel duidelijk dat onze auto gewoon té klein is. Onderstel neemt hele koffer in beslag (en hoedenplank moet eruit, om de koffer nog dicht te krijgen) en de draagwieg steekt dan mee op de achterbank naast de maxi-cosi. Als we zo eens een weekend wegwillen nu, kunnen we dus niks van bagage meenemen. Dat wordt een dakkoffer kopen, of een nieuwe auto... Soit, in Antwerpen dus. We stonden aan het centraal station en moesten naar de Grote Markt, waar mijn ouders vlakbij wonen. En we hadden haast, want m'n ouders zouden op reis vertrekken die namiddag. Dus de metro! Wat een avontuur. Raak maar eens op dat perron, zonder liften en zelfs momenteel zonder roltrappen. Allemaal vaste trappen naar beneden dus, al een geluk dat m'n ventje erbij was...We zijn dan de halte aan de Meir maar uitgestapt, omdat daar tenminste een lift naar boven is (maar een lift van -2 naar 0 was ook te veel moeite daar. Je moet er op -1 uit en dan naar de overkant om daar een lift van -1 naar 0 te maken... wat een apeland is dat hier!).

Gezellig twee uurtjes bij mijn ouders gezeten, waar ie gegeten heeft en dan hebben we een hele toer door 't stad gedaan. In de shopping aan de Groenplaats was er net een actie van een fotostudio. Voor 2,5 euro mocht je kleintje een hele fotosessie ondergaan. Eén foto krijg je sowieso mee en de rest mag je aankopen aan een gunstprijs, maar hoeft niet. Ach ja, waarom niet hé. Dus onze Seppe heeft daar een kwartier lang in 't midden van da shopping center fotomodel gespeeld. Bekijks dat ie had. We hadden een heel publiek en hoorden allemaal commentaren rondom ons van "oh, hoe schattig" en zo. Dan zwol ons hart wel van fierheid! 14 juli mogen we het resultaat gaan bekijken en ik vrees dat we een fortuin aan foto's gaan uitgeven :-)

En de rest van de middag was Seppe dus de braafheid zelve. Ook in de stripwinkel werd ie bewonderd en kreeg ie een t-shirtje cadeau, echt schattig. En daarna naar huis en eenmaal thuis zette ie zijn keel open en vond ie het weer tijd om te eten :-) En door de hitte waren dat drie etensbeurten kort opeen, maar da's maar meer dan normaal.

Maandag gaat ie weer naar Antwerpen, een beetje de show stelen op m'n werk. Ditmaal zonder mijn ventje erbij, maar 't zal wel lukken zeker?

seppemekanik

 

11:21 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

24-06-10

hete tijden

We zijn nu bijna een weekje bezig met de flesvoeding 's avonds en dat loopt dus keigoed. Tussen 23u en middernacht zorgt hubbie voor het flesje. Het exacte tijdstip hangt van Seppe af natuurlijk, maar tegen middernacht maakt hubbie hem toch wakker als ie van zichzelf niet wakker is tegen dan. Hubbie moet ook eens kunnen gaan slapen en moet er ook wel op tijd uit 's morgens om te gaan werken hé. Maar Seppe drinkt dus vlotjes van het flesje, maar meestal blijft er wel een 10 ml over, dus we moeten nog geen grotere hoeveelheid geven momenteel (we zitten nog aan 90 ml, ook al is ie ondertussen 3 weken oud). Na dat flesje slaapt Seppe zo tot een uur of 4, om dan even kort te drinken bij de mama en dan slaapt ie voort tot 7u30 ongeveer en zelfs ook al eens een keertje tot 8u30.

Ik ben ondertussen dus wel wat bijgerust geraakt. Ik kruip tegen half 10 in mijn bed,lees nog snel iets in een tijdschrift en dan doe ik mijn oogjes dicht. En het lukt vrij goed om snel in 't slaap te vallen. Als hubbie dan Seppe de kamer binnenbrengt in zijn draagwieg, word ik altijd wel eventjes wakker. M'n moederinstinct zeker, dat toch eens wil zien of ie goed ligt en wil checken of ie goed gegeten heeft :-) Maar gelukkig val ik direct weer in 't slaap. Na de voeding van 4u 's morgens raak ik meestal niet meer vlot in 't slaap en lig ik toch een uur of 2 wakker om dan nog een uurtje te slapen. Maar 'k haal toch nu een dikke 6 à 7 uur slaap per nacht, wat al een pak beter is dan de 2 à 4 uurtjes slaap de twee weken ervoor!

Ondertussen ben ik ook aan het afkolven. Was wel handig gisteren toen er bezoek kwam net op Seppe zijn etensuurtje...Gewoon snel een flesje afgekolfde melk gegeven. Alleen eet ie daar dan zo gulzig van, dat ie achteraf wel wat teruggeeft (idem bij het flesje 's avonds laat). Morgen en zaterdag zal ie ook zo'n flesje krijgen, want we gaan op stap en dan lijkt me dat toch iets handiger dan in 't midden van 't stad ineens borstvoeding te moeten gaan geven...

En nu dit hete weer. Daar heeft ie toch wel een beetje last van. Vanmiddag moest ie plots veel overgeven. Ik denk dat het van de hitte was. Wat twijfelen: water bijgeven of niet? Toch maar wat opgezocht op 't internet en het blijkt stukken beter te zijn van gewoon een extra sessie borstvoeding ertussen te lappen. En dat apprecieerde ie wel. Gulzig nog wat bijgedronken en dit keer bleef het wel binnen. Da manneke had het dus gewoon superwarm.

Ook qua kledij is het nu wat zoeken. M'n schoonmama heeft de neiging van hem in te duffelen alsof het putteke winter is, maar nu is dat echt wel niet nodig zene.  Vanmiddag heb ik zelfs zijn broekje uitgedaan zodat ie enkel nog een bodyke en t-shirtje aanhad. Maar zelfs dat t-shirtje was misschien al te veel...En een dekentje overleggen vanavond lijkt me ook niet echt nodig. Misschien doe ik hem zijn katoenen trappelzakje (zonder mouwtjes) eens aan over zijn pyjamake, dan hoeft dat laken-gedoe vanavond ook niet (hij trapt het toch weg).

Benieuwd hoe hij de komende dagen gaat reageren op het warme weer en de uitstapjes die gepland zijn. Morgen en overmorgen gaat ie mee naar Antwerpen. Morgen naar onze kapper mee, de kapper in een volksbuurt in Antwerpen, waar ik al sinds mijn 13e bij ga. Die mens heeft ne cadeau voor onze Seppe gekocht, dus moeten we hem eens gaan showen hé.  Zaterdag naar de oma en opa in Antwerpen, ze gaan uitwuiven want ze vertrekken op vakantie. En daarna naar de stripwinkel van hubbie (de winkel waar ie elke week nieuwe voorraad gaat halen), die ook een cadeautje hebben voorzien :-) En maandag eens naar 't werk. Jaja, Seppe gaat de show stelen dit weekend :-)

 

20:13 Gepost in Algemeen | Commentaren (3) |  Facebook

19-06-10

BV-perikelen deel 2

Gisterennamiddag naar de kinderarts met Seppe. Omdat ik zo sukkelde met de voeding in 't ziekenhuis, wou ie na een weekje toch al eens een check-up doen en ik was er niet rouwig om. Naar mijn gevoel zat het toch nog altijd niet goed, al die gulzige eetpartijen en precies toch maar niet voldaan geraken. Mijn gevoel bleek juist te zijn. Seppe is op een week tijd amper 60 gr bijgekomen en zit na 2 weken nog steeds 100 gr onder zijn geboortegewicht. Da's dus wel wat te weinig naar ons aller goesting. Ik heb dus nog steeds geen goeie moedermelk (in 't ziekenhuis was uit de stoelgang van Seppe al af te leiden dat ik vooral veel voormelk afgeef). De stoelgang is nu wel beter van kleur, dus hij krijgt al wel wat meer voedingsstoffen binnen, maar vermoedelijk is mijn melk dus niet calorierijk genoeg. 'k Vermoed dat de oververmoeidheid er wel voor iets tussenzit. Ik ben een slechte slaper en nu slaap ik gemiddeld tussen de 2 en de 4 uur per nacht en dan nog niet aan één stuk door. Het begint zich te wreken. Gisteren was ik echt een wrak, doodop en heel de dag koppijn. Ik functioneerde totaal niet meer. Er moest dus iets gebeuren!

Dus het verdict van de kinderarts: één voeding 's avonds laat vervangen door flesvoeding. Zo kan hubbie dat overnemen (en kan ik op tijd mijn bed in en toch een paar uurtjes slapen) en zijn we zeker dat Seppe voldoende binnenkrijgt 's avonds.

Gisteren dus direct naar de apotheker om een doos te gaan halen. Zelf hadden we onze flesverwarmer en flesjes al besteld via onze geboortelijst, dus dat was ook in orde. Dan uitzoeken hoe dat nu allemaal in zijn werk gaat en hubbie werd met de opdracht belast om Seppe te verpamperen en te voeden wanneer de tijd rijp was (normaal zo rond 23u).

En hoe liep het? Awel, ik heb zalig geslapen van 21u tot kwart na middernacht. Toen kwam hubbie een beetje in paniek me wakker maken dat het niet wilde lukken met die flesverwarmer (we hadden dat best eerst eens uitgetest). Dus even mee op en ben dan gauw het flesje in de microgolfoven gaan opwarmen (niet 100% volgens de richtlijnen, maar soit) waarna hubbie verder aan de slag kon. Ik terug mijn bed in om wat te rusten (slapen ging natuurlijk even niet) en rond kwart voor 1 bracht hubbie de draagwieg met onze Seppe binnen en zette dat naast mijn bed (voorlopig slaapt ie daar dus nog). Seppe was nog een half uurtje lastig, tot ik hem nog eens vastnam om hem goed te laten boeren. Daarna sliep ie als een roosje tot half 4 en ik ook! Half uurtje eten van de mama, terug een half uurtje wat lastig doen (maar niet huilen!) en dan hebben we allebei geslapen tot half 8 vanmorgen. In totaal heb ik dus wel een 8 uur slaap gehad vannacht, in drie blokken, en voel ik me dus al stukken beter! Een verademing!

Wel bleek dat hubbie nog wat verpamper-lessen nodig heeft :-) Seppe zijn pamper hing half los vanmorgen vroeg toen ik hem ververste. Gelukkig was alle kaka in de pamper gebleven (de pipi daarentegen ;-)). Vanavond dus wat les geven aan 't ventje :-)

 

 

 

16:06 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) |  Facebook

17-06-10

BV-perikelen

Onderstaand bericht is niet voor preutse zielen bedoeld! :-)

Als je zwanger bent, wordt je er via allerlei kanalen stevig op gewezen dat je MOET borstvoeding geven. De voordelen zijn talrijk: je hebt het altijd bij je, het bevat alle essentiële voedingsstoffen voor je kleintje, etc...En men kan ook niet nalaten het allemaal supervrolijk voor te stellen, dat het niets anders is dan genieten e.d. Dus ja, 'k was ook helemaal overtuigd van borstvoeding en m'n beslissing stond dus snel vast het te proberen.

Dus na de geboorte van Seppe werd hij al snel een eerste keer aangelegd door de vroedvrouw. En hap zei onze Seppe, en ik had het gevoel dat mijn tepel werd afgebeten. Auch! Maar daarna ging het wel, hij dronk direct vlotjes en na 20 minuutjes kwam de vroedvrouw om hem eens van kant te wisselen. Weer die pijnlijke hap en daarna terug 20 minuutjes drinken. Ondertussen kon ik volop kennis maken met m'n knulletje, het was een zeer speciaal moment, dat wel!

Na afloop waren beide tepels rauw en wat bebloed. Brrr....En je raakt er dus niet met één voeding per dag. Dit ritueel zou zich minstens 8 keer per dag afspelen. Omdat ik door de keizersnede stevig immobiel was de eerste dagen, kwam de vroedvrouw iedere keer helpen om hem aan te leggen. Dag 2 dronk Seppe al enorm gulzig en hing zijn kinnetje na afloop onder de melk. Stevig drinkerke dus :-) Maar bij mij werd de pijn maar erger en erger. Stuwing was het verdict. Omdat Seppe zo hard dronk, ging ik zelf blijkbaar direct in overproductie. M'n borsten zaten zo vol met melk dat ze staalhard en zeer pijnlijk werden. Gevolg was dat Seppe minder en minder goed kon aanhappen, want zijn kleine mondje kon gewoon m'n tepelhof niet omvatten. Ook de vroedvrouwen kregen het moeilijk om hem aangelegd te krijgen. Verschillende houdingen werden geprobeerd, en bij elke poging lagen m'n tepels meer en meer open en hield ik het niet meer van de pijn. Tegen dinsdag lag heel de boel zo open, dat ik niet anders meer kon dan huilen van frustratie en van pijn. Ook de vroedvrouwen zagen in dat het zo niet verder kon en riepen de lactatiekundige erbij. Ook de kinderarts en m'n gyneacologe werden ingelicht van de bv-perikelen. Alledrie wilden ze toch dat ik voortzette, nog eventjes. Maar 'k zag dat echt niet meer zitten. Alledrie kwamen ze dan met het voorstel van even te proberen met een zogenaamd tepelhoedje. Een klein plastieken teutje dat op de tepel wordt geplaatst en zo de tepel dus wat ontziet tijdens het drinken. Niet zaligmakend, want er is geen lipjes-op-lijf-contact tussen baby en mama meer, en ook de aanzuigreflex is anders met zo'n tepelhoedje. Maar allé, 'k zou het proberen. En wat was me dat een verademing! Ik kon Seppe eindelijk zelf aanleggen zonder problemen en hij was direct vertrokken met dat tepelhoedje. Ik voelde nog amper pijn, ondanks dat m'n tepels nog altijd openlagen.

Helaas was het daarmee nog niet helemaal opgelost. Zoals al gezegd is de aanzuigreflex anders met zo'n tepelhoedje en kwamen er op dat vlak dus wat probleempjes. Seppe was de dag ervoor na 2 dagen gewichtsverlies ineens al 100 gr bijgekomen, doordat ie zo gulzig dronk en ik zo overvloedig melk afgaf door de stuwing. Nu was het kwestie van de stuwing te keren en het tepelhoedje hielp erbij, want hij kon minder snel drinken en kreeg dus iets minder melk binnen. Gevolg was een hongerig ventje dat besloot van te gaan "clusteren". Normaal duurde een voeding zo'n 40 minuten, nu besloot meneer er af en toe een sessie tot 3 uur in te lassen om zeker voldaan te geraken. Helaas vielen die monstersessies midden in de nacht...Van slapen kwam dus helemaal niks meer in huis (en probeer in een ziekenhuis maar eens overdag bij te slapen...). Soit, het leidde weer tot de nodige frustraties bij mij en het gevoel dat ik het helemaal verkeerd aanpakte. Weer stond ik op het punt ermee te kappen en op flesjes over te schakelen, maar gelukkig was daar terug Leen de lactatiekundige die me de laatste 2 dagen in het ziekenhuis ongelooflijk is komen bijstaan met tips en advies. En me ook een hart onder de riem stak, dat ik echt niet de enige ben waar het niet zo vlotjes bij loopt met die borstvoeding.

Ondertussen zijn we bijna een weekje thuis en stilletjesaan begint het wel wat goed te komen. Enkel 's avonds had Seppe de voorbije dagen nog de neiging van ineens te gaan clusteren. Oké, daarna slaapt ie wel ineens 4 uur, maar als je ervoor 3 aan een stuk aan het voeden bent geweest, dan ben je sowieso een wrak.

Eergisteren had ie dan precies een forse groeispurt (wel normaal na ongeveer 10 dagen blijkbaar) en was ie urenlang onverzadigbaar en was ik op de duur letterlijk uitgemolken (van 8u tot 2u 's nachts in de weer waarvan 5 uur lang effectief gevoed). Gelukkig kwam de volgende morgen de verpleegster van Kind &Gezin langs en kon ik er met haar grondig over babbelen. Ze zei dat ik gerust eens een tutterke mocht proberen, want vermoedelijk vindt Seppe het ook ongelooflijk leuk om aan mama's borst te liggen en maakt ie er wel eens wat misbruik van. In de namiddag direct wat geprobeerd en het lijkt te helpen. Deze nacht verliep rustig, weliswaar met voedingen om de 3 uur van telkens een 40 minuutjes, maar daarbuiten kreeg ie het tutterke en viel ie vrijwel direct terug in slaap en mama ook :-) Een verademing na al die nachten van clusteren! Nu hopen dat ie gauw al eens 4 of 5 uur tussen de voedingen laat 's nachts....

Morgen ga ik een afkolftoestel huren bij de mutualiteit (opdat ventje 's avonds eens een voeding kan overnemen) en staat er ook een bezoekje bij de kinderarts op de planning, waar we, op advies van de Kind&Gezin-madam, ons wel gaan informeren om eventueel wat bij te voeden met flesvoeding 's avonds. Kwestie van ervoor te zorgen dat mama er niet helemaal aan onderdoor gaat...

Is dit nu een pleidooi tegen borstvoeding? Absoluut niet! Want ik blijf wel overtuigd van de voordelen ook. Ten eerste de band met je kindje, die blik die je krijgt als ie mag aanhappen en de melk tot zich krijgt is hemels! En ten tweede het gemak dat je hebt, zeker 's nachts. Je moet niet naar de keuken om een flesje te gaan klaarmaken, maar hebt je kleintje maar uit de wieg te nemen en aan te leggen.

Dus ik ben blij dat ik het geprobeerd heb en dat ik nog steeds probeer vol te houden. Hoe lang ik het nog ga volhouden, weet ik niet. Zal wat van de pijn afhangen (want die pijn is er nog altijd, zij het in mindere mate) en of onze Seppe nu wel degelijk genoeg binnenkrijgt of niet. En als ie weer elke nacht gaat clusteren, zal het toch al minstens bijvoeden worden met flesvoeding. Voorlopig komt ie nog altijd goed bij, dus denk dat het wel snor zit op dat vlak.

 

13:54 Gepost in Algemeen | Commentaren (2) |  Facebook